Αήθης μαγιά

Το περιστατικό, αν και έχει προσωπικό χαρακτήρα, διεκδικεί τη θέση του σ’ ένα δημόσιο βήμα όπως είναι η εφημερίδα, καθώς θα μπορούσε να έχει συμβεί στον οποιονδήποτε. Δεν υπάρχει πια άνθρωπος, παιδί, ώριμος ή ηλικιωμένος, που να βγαίνει από το σπίτι του και να μην αισθάνεται υποσυνείδητα να τον κυκλώνει μια απειλή, μια απειλή, που ακόμη κι αν δεν έχει ξεκάθαρη μορφή μέσα του, ενδέχεται να πάρει σάρκα και οστά στο επόμενο βήμα του. Ομως από τη στιγμή που ο καθένας αισθάνεται πως γενικότερα στη ζωή έχει ως σύμμαχό του μόνο την οικογένειά του – αν την έχει και αυτή – ενώ όλους τους άλλους τους έχει απέναντί του, η υπόθεση της κοινωνικής ισορροπίας έχει ανεπανόρθωτα διασαλευτεί και δεν χρειάζεται να πιάσουμε να απαριθμούμε τις ολέθριες συνέπειες αυτής της διασάλευσης αφού τις δοκιμάζουμε όλοι, είτε φταίμε είτε δεν φταίμε, στο πετσί μας.

Ο οδηγός του ταξί που μας παρέλαβε στην έξοδο ενός γνωστού νοσοκομείου για να μας μεταφέρει στον Χολαργό, δεν ήταν μόνο σκοτεινά βλοσυρός, αλλά και αγενής, αφού στο «καλημέρα σας» και στο «ευχαριστώ», όπως συνηθίζουμε να το εκφέρουμε ακόμη και όταν το δικαιούμαστε, παρέμεινε επιδεικτικά βουβός. Μια συμπεριφορά κάθε άλλο παρά τυχαία, καθώς είχε υπολογίσει πως χάρη σ’ αυτήν θα μπορούσε τη στιγμή της σύγκρουσης που αναπόφευκτα θα επέρχονταν να δείξει πως δεν «σηκώνει» πολλές κουβέντες και δεν μας απόμενε τίποτ’ άλλο παρά να υποταχθούμε, όπως επιπλέον η όλη ατμόσφαιρα απέπνεε έντονα κάτι το απειλητικό. Δεν έδειξε να ταράζεται ή να εκπλήσσεται, αντίθετα διατηρούσε μια τρομερή ψυχραιμία όταν κατάπληκτοι και εκνευρισμένοι, διαμαρτυρηθήκαμε γιατί για μια διαδρομή καθημερινώς κοστολογημένη στα 5 ευρώ ζητούσε 17! Στην απαίτηση να μας δείξει τι είχε «γράψει» το ρολόι, η απάντησή του ήταν: «τελειώνετε κύριε, να φεύγουμε, έχουμε και δουλειές». Με αποκλεισμένη κάθε προοπτική να πειστεί πως διέπραττε μια απάτη ή έστω ενός διακανονισμού, του πετάξαμε ένα δεκάευρω, ευχαριστώντας τον Θεό κατεβαίνοντας από το ταξί, που δεν είχε διακινδυνέψει η σωματική μας ακεραιότητα.

Γνωρίζουμε πως το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση και πως δεν είναι δυνατόν υπογραμμίζοντάς το κανείς να συκοφαντεί στο σύνολό τους μία αξιοτίμητη κατηγορία επαγγελματιών όπως αυτή των οδηγών ταξί. Ομως όσο κι αν πρόκειται για μια σπάνια εξαίρεση, χρειάζεται να σκεφτούμε ένα πολύ σοβαρότερο πρόβλημα, ακόμη και σε σχέση με την ίδια την απάτη, που αφορά στη συγκρότηση πια της ίδιας μας της κοινωνίας και των μυστικών και ανομολόγητων «αρχών» που σύμφωνα μ’ αυτές κινείται. Υπολόγιζε ή μάλλον ήξερε πολύ καλά ο συγκεκριμένος οδηγός πως οποιονδήποτε τρόπο και αν επέλεγε ο πελάτης που είχε εξαπατήσει προκειμένου να διαμαρτυρηθεί θα ήταν τόσο αναποτελεσματικός ώστε να αποκλείεται κάθε προοπτική προκειμένου να απονεμηθεί δικαιοσύνη ή ο ίδιος να τιμωρηθεί. Ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν, τα νοσοκομεία στενάζουν και ο καθένας ενεργεί σάμπως και μια στοιχειώδης συνείδηση αλληλεγγύης έχει αντικατασταθεί με το «ο Σώζων εαυτόν σωθήτο» επόμενο είναι μια απάτη που παρέμεινε ιδιωτικού χαρακτήρα να εισπράττεται, αν και εφόσον γίνει γνωστή, ούτε καν ως παράπτωμα.

Δεν χρειάζονται πολλοί. Αρκούν δέκα άνθρωποι που θα σκεφτούν ότι αν αδικήσουν, παρανομήσουν, ή βιαιοπραγήσουν σε βάρος συμπολιτών τους είναι τέτοια η γενικότερη ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει ώστε είναι αδύνατον να υπάρξουν συνέπειες για να εξελιχθούν οι δέκα αυτοί άνθρωποι σε μαγιά ικανή να συγκροτήσει μια βόμβα που θα τινάξει εσωτερικά μια μικρή ή μεγάλη κοινωνία. Οταν στις σύντομες δοσοληψίες των ανθρώπων που είναι οι περισσότερες ως σχέση και μορφή επικοινωνίας μέσα στην καθημερινότητα, κυριαρχεί το στοιχείο του «αρπάζω» με έναν τρόπο που κορυφούμενος θα αποκαλούνταν δικαιολογημένα γκανγκστερικός μπορούμε να μιλάμε για ένα σπόρο με όλες τις δυνατότητες να εξαπλωθεί σε ιό.