Τα επόμενα μπάχαλα

^«Στις 6 Δεκεμβρίου τιμάμε τη συνεχώς δοκιμαζόμενη νεολαία, που φυτοζωεί χωρίς ουσιαστική παιδεία, χωρίς επαγγελματική αποκατάσταση, χωρίς ελπίδα και μέλλον, που πρέπει να ζήσει με τη ζοφερή διαπίστωση “στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες”».

Η παραπάνω φράση δεσπόζει στο κείμενο με το οποίο μερικοί διακεκριμένοι συμπολίτες μας ζητούν να βρεθούμε στα Εξάρχεια και, τηρώντας τα μέτρα για τον κορωνοϊό, να καταθέσουμε ένα λουλούδι στον τάφο του αδικοχαμένου από το περίστροφο ενός αστυνομικού, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Δεν καταλαβαίνω τη φράση και, κυρίως, την αντίθεση του συνθήματος. Κατανοώ ότι, όντως, η νεολαία «φυτοζωεί χωρίς ουσιαστική παιδεία», αλλά αν δεν κάνω λάθος οι περισσότεροι από όσους υπογράφουν, από τη θέση τους, βολεύονται με τη μέτρια παιδεία που επικρίνουν: δεν έχω ακούσει πολλούς να διεκδικούν τη γνώση στα σχολεία ούτε την αξιολόγηση εκείνων που την παρέχουν – και βέβαια, αν κρίνω από τη συνολικότερη φρασεολογία τους, δεν νομίζω ότι θα υπεράσπιζαν μεταρρυθμίσεις όπως ο νόμος Διαμαντοπούλου στα πανεπιστήμια, που κατέρρευσε βυθίζοντας ξανά στο μέτρο των κομματικών στρατών την ακαδημαϊκή ζωή.

Και τι σημαίνει: «στις τράπεζες λεφτά, στην κοινωνία σφαίρες». Ζήσαμε όλοι μας, το 2015, χάρη στη διακυβέρνηση Τσίπρα και τη διαπραγμάτευση Βαρουφάκη, την απειλή να μην έχουν οι τράπεζες λεφτά, και καταλάβαμε πόσο κακό πράγμα είναι οι συνθηματολογικές γενικεύσεις. Επίσης, μετά την απεχθή δολοφονία του Γρηγορόπουλου δεν θυμάμαι άλλον αστυνομικό να σκοτώνει νέο. Πώς ανέχονται εγγράμματοι άνθρωποι να βάζουν την υπογραφή τους κάτω από κείμενα που στηρίζονται μεν στη μουσικότητα συνθημάτων αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα;

Νόμιζα, επίσης, ότι, με δεδομένη την έξαρση της πανδημίας του κορωνοϊού, θα ήταν δυνατόν, φέτος, η μνήμη του Γρηγορόπουλου να τιμηθεί κάπως διαφορετικά. Πέραν των τελετών που εκλύουν συγκινησιακή φόρτιση και επιβάλλουν την απαίτηση «να μετρηθούμε», εμείς, οι δίκαιοι και καλοί, με κάποιους άλλους κακούς και άδικους (και να ανοίξουμε τον δρόμο στους οργανωμένους για επεισόδια μπαχαλάκηδες), υπάρχει ένας τρόπος να τιμηθεί ουσιαστικότερα η μνήμη των νεκρών: ο αναστοχασμός για τις αιτίες που οδήγησαν στον χαμό τους αλλά και ο στοχασμός για τις συνέπειες των όσων ακολούθησαν.

Μου κάνει εντύπωση που, όλος αυτός ο κόσμος ο οποίος θυμάται τον φόνο του Γρηγορόπουλου, δεν έχει σκεφτεί για τα γεγονότα που τον ακολούθησαν. Για τις επιπτώσεις των βίαιων επεισοδίων που ρήμαξαν το κέντρο της Αθήνας, διέλυσαν όχι τον καπιταλισμό αλλά πολλές μικρές επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους και τους ιδιοκτήτες τους και, διεκδικώντας εκδίκηση από το σύστημα, ευνόησαν το κοινωνικό χάος, στο οποίο ρίζωσε ο αντισυστημισμός των επόμενων χρόνων της κρίσης.

Αν οποιοδήποτε κίνημα δεν αναστοχάζεται για όλα αυτά, λυπάμαι αλλά δεν ανακαλεί μηχανισμούς μνήμης. Απλώς, προετοιμάζει τα επόμενα μπάχαλα.