Τελευταία παράσταση;

Είναι ξεκάθαρο πως ισχύει το «ποτέ μη λες ποτέ». Οχι μόνο στις ταινίες, αλλά και στη ζωή. Κάπως έτσι, αχνοφαίνεται το ενδεχόμενο να ξαναδούμε στην Εθνική Μπάσκετ και συνοδοιπόρους σε μια σημαντική διοργάνωση, τους Βασίλη Σπανούλη, Γιάννη Μπουρούση και Νίκο Ζήση.

Η ιστορία για το Νο 7 του ελληνικού μπάσκετ είναι γνωστή. Την περασμένη σεζόν ο Ρικ Πιτίνο δεν έκρυψε την εκτίμησή του για τον  Σπανούλη και μολονότι ο αμερικανός κόουτς είναι μέγας ατακαδόρος και δημοσιοσχετίστας, δίαυλος επικοινωνίας με τον άσο προέκυψε. Ο τραυματισμός του αρχηγού του Ολυμπιακού, η πανδημία, το στοπ στην Ευρωλίγκα και η αναβολή των αγώνων της Εθνικής, άφησαν στην άκρη κάθε κουβέντα. Ωστόσο, ο Σπανούλης, μολονότι έχει κλείσει εδώ και καιρό τα 38, το εξετάζει αν στα 39 του χρόνια βρεθεί σε ένα προολυμπιακό τουρνουά. Εδώ, έπαιζε ο Οσκαρ και παίζει ακόμη ο Σκόλα, γιατί όχι και  ο αληθινά σπουδαίος Bill;

Για το αν γυρίζει πίσω ο χρόνος, η απάντηση είναι ξεκάθαρη και εδώ δεν χωρούν ρομαντικές ματιές και συναισθήματα: σίγουρα όχι! Αλλά ο Σπανούλης μοιάζει με αυτόν που δείχνει τον δρόμο και οι άλλοι ακολουθούν. Θα είναι, αν τελικά το αποφασίσει, μαζί του οι Νίκος Ζήσης και Γιάννης Μπουρούσης; Ολοι έχουν πει εδώ και κάμποσο διάστημα το «τέλος η Εθνική», για εντελώς δικούς τους λόγους. Σεβαστοί. Ωστόσο, τα παράθυρα και οι πόρτες είναι για να ανοίγουν και όχι μόνο από τον… άνεμο! Αν πει το ναι ο σκόρερ, προφανώς οι άλλοτε συμπαίκτες του με τα γαλάζια χρώματα δεν θα αρνηθούν την πρόσκληση. Και θα είναι, άραγε, κοντά στην όλη προσπάθεια που έχει ως φινάλε της διαδρομής τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμη και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο; Δεν κρύβει ο κορυφαίος του ΝΒΑ πως θα ήθελε να παίξει έστω και λίγο «με τον Κόμπε της Ελλάδας». Το ζήτημα είναι οι ημερομηνίες. Αν έχει υποχρεώσεις στις ΗΠΑ, δύσκολο. Δεν αποκλείεται, όμως, να υπάρξουν φωνές ή και κινήσεις προκειμένου να διαμορφωθεί ενιαίο καλαντάρι ώστε να μη λείψουν ούτε οι αμερικανοί παίκτες από τους αγώνες. Αν συμβεί αυτό, ασφαλώς και το μπάσκετ θα αποκτήσει πάλι μια λάμψη που τόσο αναζητεί σε καιρούς χαλεπούς.

Γιατί με όλο τον σεβασμό στα παιδιά που πάλεψαν και θα παλέψουν στα λεγόμενα «παράθυρα», στους παίκτες που μοχθούν και μπράβο τους γιατί το κάνουν ενώ γνωρίζουν πως στις μεγάλες μάχες δεν θα κληθούν, η Εθνική έχει ανάγκη τα βαριά χαρτιά της.

Εστω κι αν ορισμένοι θεωρούνται πλέον βετεράνοι. Αλλά εξακολουθούν να γοητεύουν ακόμη και με τις… ρυτίδες που ενίοτε κρύβουν με τη θαυμαστή τους απόδοση στα παρκέ!