NON PAPER

Δημοκρατία και αντιπολίτευση

Η αντιπολίτευση είναι βασική προϋπόθεση, κινητήριος δύναμη, θεσμός και βασικός πυλώνας της αστικής δημοκρατίας. Ενα πολίτευμα δηλαδή στο οποίο δεν εφαρμόζεται μόνο η αρχή της πλειοψηφίας αλλά προστατεύεται η μειοψηφία, ακούγεται η φωνή και τα επιχειρήματά της. Απλά πράγματα, αν και δυσνόητα ίσως για τους οπαδούς και νοσταλγούς ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ (που θέλει να λέγεται και Προοδευτική Συμμαχία) είναι ένα κόμμα που ο σημερινός αρχηγός του έσπευσε, έφηβος τότε, να καταταγεί στο ΚΚΕ όταν το Τείχος του Βερολίνου και μαζί του ο υπαρκτός σοσιαλισμός γινόταν σκόνη και θρύψαλα. Αλλοι θα τον έλεγαν ρομαντικό, άλλοι αιθεροβάμονα, οι περισσότεροι ίσως ιδεοληπτικό. Με οποιαδήποτε ιδιότητα, η ιδεολογία του τον κάνει να θεωρεί την αντιπολίτευση, γενικώς, σκουπιδάκι, τρίχα στο πέτο της εξουσίας. Το απέδειξε όταν ήταν πρωθυπουργός, τότε που οι υπουργοί και τα στελέχη του θεωρούσαν τους μη ψηφοφόρους του πολίτες δεύτερης κατηγορίας – το έλεγαν και το ξανάλεγαν οι άνθρωποι με όποιον τρόπο μπορούσαν, πόσο πιο ξεκάθαρα πια; Και κυρίως το απέδειξε με τον τρόπο που ασκούσε και ασκεί αντιπολίτευση και πριν από το 2015 και τώρα. Ως πετροπόλεμο δηλαδή, ως δολιοφθορά, ως κραυγή, ως μια τακτική που το «όπλο» δεν είναι η αλήθεια στο πολιτικό επιχείρημα αλλά η εντύπωση που θα κάνει το ψέμα. (Εκτός πολιτικής, αυτό το λένε χαβαλέ και μπούγιο). Πάντως, το γεγονός είναι ότι η ποιότητα της αντιπολίτευσης αλλοιώνει και την ποιότητα της δημοκρατίας.

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα τσουρέκι

Αυτό που κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακριβώς αντιπολίτευση. Δεν έχει σχέση με πολιτική όπου παραπέμπει το δεύτερο συνθετικό της λέξης. Δεν πρόκειται περί πολιτικού λόγου. Είναι η αναπαραγωγή άναρθρων κραυγών, ακραίων θέσεων, ανοησιών και ιδεοληψιών αλαλαζόντων οπαδών του στο Διαδίκτυο. Αντί το κόμμα να δίνει φωνή στους ψηφοφόρους του, οι ψηφοφόροι δανείζουν στο κόμμα τους βρυχηθμούς τους.

Την περασμένη Κυριακή, η γνωστή συριζαία σαματζού Μυρσίνη έγραψε, όχι για πρώτη φορά, στο Facebook περί κωλοχτυπημάτων και λογάριασε τα θύματα του κορωνοϊού ως sweet revenge σε σχέση με τους νεκρούς στο Μάτι. Αυτόν τον «εμπνευσμένο» πολιτικό λόγο μεταλαμπάδευσε ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας με ένα ανάλογο ποστ. «Εμείς με τη Μυρσίνη. Εσείς με τους “Μπάντεν Μπάντεν”. Ου να χαθείτε τυμβωρύχοι της λίστας Πέτσα που θα (ξανα)πιάσετε στο στόμα σας τη Μυρσίνη για να καλύψετε την καταστροφή της πανδημίας που έφερε ο Μωυσής και η παρέα του. Ξεγυμνωθήκατε πια» (συγγνώμη που δεν κράτησα τα σημεία στίξης και την εναλλαγή πεζών και κεφαλαίων που τόσο αγαπά ο πρώην υπουργός, αλλά θα ήταν πολύ κουραστικό για τον αναγνώστη). Κι αυτό, ας πούμε, τώρα θέλουν να λέγεται αντιπολίτευση.

Η συνέχεια όμως είναι ακόμη καλύτερη. Διότι, ως γνωστόν, το τσουρέκι είναι μέγιστο αντιπολιτευτικό όπλο. Τύφλα να έχουν τα πολυβόλα, αυτά που κρατούσε ο Πρέκας στις ταινίες του Τζέιμς Πάρις. Ετσι, το πήρε στα χέρια του το διαδικτυακό συριζαϊκό μπλοκ για να καταγγείλει τον Μητσοτάκη που έπραξε το μέγα ατόπημα να μπει σε τσουρεκάδικο στη Θεσσαλονίκη. Φανταστείτε δηλαδή να μιλούσε στα τσουρέκια όπως υποτίθεται ότι έκανε με μια κούκλα σε βιτρίνα ή, ακόμη χειρότερα, να τα αλυσόδεναν για να τα δει όπως τα γνωστά τρολ διέδιδαν ότι έκαναν σε κάτι θαλάσσιες χελώνες, δεν θυμάμαι πού.

Μοτοκρός

Και το κέφι συνεχίζεται. Τόλμησε να ανεβεί ο Πανι-Κούλης (έτσι τον αποκαλεί δημόσια το άλλο asset του ΣΥΡΙΖΑ, η Ντολόρες – Κατερίνα – Ιμπαρούρι – Νοτοπούλου) σε ποδήλατο; Να φωτογραφιστεί με άλλους μοτοσικλετιστές που αντάμωσε στις ερημιές; Είναι ανάλγητος, ανίκανος, ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη – και πάντα, ως κατακλείδα, η λίστα Πέτσα, κάτι σαν καλαματιανό σε πανηγύρι στη Μεσσηνία.

Ολο αυτό θα ήταν πολύ καλό ως μάθημα υψηλής αντιπολίτευσης σε ταινία με τον Μπόρατ. Τελικά όμως είναι θλιβερό. Κυρίως για τη δημοκρατία.