Ψηφιακά μαθήματα: από το χάος στην… τάξη

Με σχεδόν εννιά μήνες ζωής, το καινούργιο κεφάλαιο της τηλεκπαίδευσης στη χώρα μπορεί να δημιούργησε για ένα χρονικό διάστημα προβληματισμό και ανησυχία μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, ωστόσο έφερε ένα θετικό αποτέλεσμα: την ψηφιακή αναβάθμιση των σχολείων. Κάτι που επί δεκαετίες το ακούγαμε, αλλά χρειάστηκαν μια πανδημία και οι θλιβερές παρενέργειές της για να δημιουργηθούν οι βάσεις για τη στήριξή του.

Μετά τις τελευταίες αναβαθμίσεις στις πλατφόρμες που χρησιμοποιούν τα σχολεία και τους servers του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου (έγιναν τις προηγούμενες ημέρες) τα τεχνικά προβλήματα στις ψηφιακές τάξεις δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων φαίνεται ότι περιορίστηκαν κυρίως σε θέματα ήχου. Με τα περισσότερα σχολεία στη χώρα όμως να συνδέονται πια κανονικά, έχοντας επιλύσει τα μεγάλα προβλήματα που συνάντησαν την προηγούμενη άνοιξη.

Ετσι, η εκπαίδευση μέσω υπολογιστών μπήκε στη ζωή μας και φαίνεται ότι βρήκε έναν ρυθμό. Αν και ανισότητες υπάρχουν φυσικά ακόμη, καθώς πολλά παιδιά συνδέονται καθημερινά από τα κινητά τους τηλέφωνα καθώς δεν έχουν στα σπίτια τους σύνδεση στο Διαδίκτυο. Οπως λέει ο υποδιευθυντής γυμνασίου στην Καβάλα Μανώλης Κουσλόγλου, που έχει δημιουργήσει μια διαδικτυακή ομάδα αλληλοβοήθειας μέσω της οποίας χιλιάδες εκπαιδευτικοί ανταλλάσσουν κάθε μέρα πληροφορίες, «το βασικό πρόβλημα με την τηλεκπαίδευση είναι ότι υπήρξε μια ανισορροπία μεταξύ της σύγχρονης και της ασύγχρονης μορφής της, δηλαδή των ζωντανών μαθημάτων και εκείνων που γίνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εργασιών κ.λπ,». Και συνεχίζει: «Στην πρώτη περίοδο, της άνοιξης βάρυνε περισσότερο η ασύγχρονη εκπαίδευση γιατί δεν είχε ωριμάσει ακόμη η σύγχρονη και τώρα βαραίνει πιο πολύ η σύγχρονη γιατί έχει υποτιμηθεί η ασύγχρονη».

Aλμα στο μέλλον

Η τηλεκπαίδευση, ωστόσο, υπήρξε ένα τεράστιο ψηφιακό άλμα που δεν μπορεί παρά να αφήσει θεμέλια στην τεχνολογική εξέλιξη της παιδείας μας. Εφόσον βέβαια στο επόμενο στάδιό της υποστηριχθεί από μεγάλο πρόγραμμα επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών και εγκαταλειφθεί η «μετωπική» διδασκαλία, δηλαδή η από έδρας διδασκαλία του καθηγητή προς τους μαθητές του.

Η διαδικτυακή εκπαίδευση ξεκίνησε την άνοιξη στη χώρα, δεδομένων των συνθηκών που προέκυψαν, σε σχολεία τεχνολογικά ανώριμα και με εκπαιδευτικούς που δεν ήξεραν να τη χειριστούν. Την περίοδο εκείνη, ωστόσο, και για το χρονικό διάστημα που λειτούργησαν τα σχολεία μέχρι τις διακοπές του καλοκαιριού, η τηλεκπαίδευση δεν ήταν υποχρεωτική, κάτι που έδωσε τη δυνατότητα στην εκπαιδευτική κοινότητα της χώρας ουσιαστικά να «εκπαιδευτεί» για την επόμενη δεύτερη φάση που αναμενόταν. Πάντως, χαρακτηριστικό ήταν ότι την περίοδο εκείνη δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις εκπαιδευτικών που συνδέονταν στις ψηφιακές τους τάξεις στις 2 ή στις 3 τα ξημερώματα, για να «ανεβάσουν» τις ασκήσεις τους, με το δεδομένο ότι τις ώρες αιχμής το δίκτυο δεν άντεχε και παρουσίαζε προβλήματα.

Η δεύτερη φάση της τηλεκπαίδευσης ξεκίνησε πριν από τρεις εβδομάδες, με τις ψηφιακές τάξεις πλέον απαραίτητες και υποχρεωτικές στα σχολεία και «εντολή» για συνέχιση της ύλης κανονικά μέσα στις τάξεις.

Ενα πρόβλημα παραμένει και σήμερα: Εξαιτίας της αδυναμίας στην πιστοποίηση των μαθητών στις ψηφιακές τάξεις κάθε πρωί (προκειμένου να μην «πέσει» εκ νέου το σύστημα), οι μαθητές συνδέονται με κλειστά μικρόφωνα ή κάμερες, εκτός αν τους ζητήσουν να τα ανοίξουν οι καθηγητές τους. Κι αυτό γιατί σε πολλές περιπτώσεις προσπάθησαν να συνδεθούν άτομα εξωσχολικά στις ψηφιακές τάξεις κάνοντας χρήση των στοιχείων των μαθητών.

Σε όλη αυτή την πορεία, βέβαια, στις μικρότερες τάξεις του δημοτικού την εκπαιδευτική διαδικασία υποστήριξαν και εκπαιδευτικά προγράμματα από την κρατική τηλεόραση.