Κόντρα {LF}στο ποτάμι

Σε μια κοινωνία πλειοδοσίας χρειάζεται τόλμη για να πας κόντρα στην τάση.

Με τον θάνατό του ο Ντιέγκο Μαραντόνα αγίασε. Ο κόσμος μετατράπηκε σε έναν τεράστιο οίκο δημοπρασιών για το ποιος θα τον θρηνήσει περισσότερο. Οι εφημερίδες ποια θα έχει τον πιο εμπνευσμένο τίτλο. Οι γραφιάδες ανταγωνίζονταν στους νεολογισμούς. Ποιος τον είδε περισσότερο να κλωτσά την μπάλα. Ποιος του μίλησε, ποιος έβγαλε μαζί του την ωραιότερη φωτογραφία. Τα γήπεδα μετατράπηκαν σε εκκλησίες τοποθετώντας τα εικονίσματα του Ντιέγκο σε περίοπτες θέσεις.

Τιμές, δάκρυα, ύμνοι, συγκίνηση, θυμιατά, αποθέωση, υποσχέσεις πως δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Ορμητικό ποτάμι αποθέωσης που παρέσυρε και τον τελευταίο δύσπιστο πως ο Ντιέγκο ήταν ο πιο ανθρώπινος θεός.

Και ξάφνου, μια άγνωστη Ισπανίδα, η Πάουλα Νταπένα, που αγωνίζεται στην ομάδα Βιάχες Ιντέριας, αρνήθηκε να τιμήσει τη μνήμη του Ντιέγκο Μαραντόνα και κάθισε οκλαδόν στον αγωνιστικό χώρο αντίθετα προς την πλευρά που κοιτούσαν οι συμπαίκτριές της. Επεσαν να τη φάνε. Οταν οι καλύτεροι παίκτες στον κόσμο, τα πλουσιότερα πρωταθλήματα, μεγάλες προσωπικότητες υποκλίνονται στο μεγαλείο του Ντιέγκο, μια αυθάδης νεαρή τολμά να σπέρνει σπόρο αμφισβήτησης.

Η Πάουλα είχε τους προσωπικούς της λόγους για να κολυμπήσει κόντρα στο ποτάμι. Οι χαρακτηρισμοί της ωστόσο για τον Μαραντόνα ήταν βαρείς και υπερβολικοί και υπονόμευσε η ίδια το σωστό της αντίδρασής της.

Είπε όμως και κάτι ακόμα στο οποίο έχει απόλυτα δίκιο: «Πριν από τρεις ημέρες, στην Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, δεν κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για όλες τις γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίας».

Οι αθλήτριες του ποδοσφαίρου θεώρησαν φυσιολογικό να τιμήσουν τη μνήμη του Ντιέγκο ενώ αδιαφόρησαν για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα της κοινωνίας στο οποίο έπρεπε να πρωτοστατούν.

Οι άνθρωποι όμως λατρεύουν να δημιουργούν είδωλα. Είναι τα σημεία αναφοράς της ζωής τους που τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι ξεχωρίζουν από το πλήθος.