Εκθεση

Θέλω να ελπίζω ότι ο Πισσαρίδης και τα μέλη της επιτροπής του θα βγουν δημοσίως να ζητήσουν συγγνώμη. Αν δεχτώ τις αιτιάσεις της Αριστεράς, η έκθεση που παρουσίασαν είναι «νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης».

Ο,τι κι αν σημαίνει αυτό και για όποιον καταλαβαίνει τι σημαίνει «νεοφιλελευθερισμός» – αν και υποψιάζομαι ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα και μάλλον χρησιμοποιείται για βρισιά.

Λάθος μεγάλο της επιτροπής.

Υποψιάζομαι ότι δεν κατάλαβε πως μια έκθεση για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στον 21ο αιώνα θα έπρεπε κυρίως να υπηρετεί τις αρχές του σοβιετικού προγραμματισμού και της σοσιαλιστικής αυτάρκειας που επιτυχώς εφαρμόζεται στη Βόρεια Κορέα.

Να προωθεί, βρε παιδί μου, τα «λαϊκά συμφέροντα» που λέει και το ΚΚΕ.

Υπάρχει βεβαίως ο κίνδυνος κάτι τέτοιο να αποδειχτεί πιο παλιομοδίτικο και από «την εποχή του Πάγκαλου που ήταν μακριές οι φούστες». Αλλά τουλάχιστον δεν θα ήταν νεοφιλελεύθερο.

Δυστυχώς όμως στη δική μας μίζερη εποχή τα κράτη, οι οικονομικοί παράγοντες, τα κανονικά κόμματα, οι αγορές, το χρηματοοικονομικό σύστημα, ο πλανήτης ολόκληρος μιλούν στη γλώσσα που χρησιμοποιεί η έκθεση Πισσαρίδη.

Καλώς ή κακώς, δεν υπάρχει άλλη γλώσσα.

Οποιος λοιπόν θέλει να σχεδιάσει ρεαλιστικά και μεσοπρόθεσμα την ανάπτυξη αυτής της χώρας θα πρέπει να την τοποθετήσει μέσα σε ένα διαμορφωμένο περιβάλλον που υπακούει σε συγκεκριμένους κανόνες ή δυνάμεις και σε ένα δεδομένο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Αν φυσικά κουβαλάει δέκα δράμια μυαλό. Αν δεν κουβαλάει, μπορεί να λέει ό,τι του κατέβει.

Σέβομαι προφανώς τη βεβαιότητα ότι «ανάπτυξη σημαίνει εξηλεκτρισμός συν σοβιέτ», αλλά πολύ φοβάμαι ότι δύσκολα εφαρμόζεται την εποχή της παγκοσμιοποίησης σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έχει προ πολλού ηλεκτρικό και ούτε θέλει να αποκτήσει σοβιέτ.

Μιλώντας επί της ουσίας και αφού διάβασα προσεκτικά την έκθεση, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν περιέχει τίποτα το εξωφρενικό.

Τα περισσότερα είναι ευνόητα ή αυτονόητα πράγματα που αλλού εφαρμόζονται και πολλές κυβερνήσεις διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης θα μπορούσαν να είχαν εφαρμόσει εδώ και χρόνια, αν ήταν σοβαρές.

Δεν το έκαναν. Αν όμως η έκθεση δεν υπηρετεί τη «μετάβαση στον σοσιαλισμό», είναι μάλλον επειδή ουδείς της το ζήτησε. Και κυρίως επειδή δεν ξέρω και πολλούς να ενδιαφέρονται.

Γι’ αυτό και εστιάζει κυρίως στα ευνόητα και στα αυτονόητα. Στα χρήσιμα εφικτά.

Γι’ αυτά θα ελεγχθεί η κυβέρνηση αν δεν προωθήσει. Είτε είναι νεοφιλελεύθερα, είτε παλαιοφιλελεύθερα, είτε κανελί με λευκές βούλες.

Τα υπόλοιπα θα τα κουβεντιάσουμε ενδελεχώς στις καφετέριες και στα «πηγαδάκια».

Μόλις φυσικά τελειώσει το λοκντάουν και προωθήσουμε αγωνιστικά «την κινηματική ανασύνταξη της κοινωνίας».