Γεωπολιτικός κυβερνητικός εμφύλιος

^«H Γερμανία δεν ανταποκρίνεται στον ηγετικό της ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ενωση όταν απορρίπτει τις εκκλήσεις της Αθήνας για επιβολή εμπάργκο όπλων στην Τουρκία […] Αδυνατώ να καταλάβω τον δισταγμό της Γερμανίας να χρησιμοποιήσει την τεράστια ισχύ που έχει η οικονομία της για να δώσει ένα σαφές παράδειγμα ότι οι χώρες πρέπει να υπακούν στο διεθνές δίκαιο […] Καταλαβαίνω το οικονομικό θέμα από τη γερμανική πλευρά, αλλά είμαι βέβαιος ότι και αυτή καταλαβαίνει την τεράστια αντίφαση του να παρέχεις επιθετικά όπλα σε μια χώρα που απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα δύο χωρών της ΕΕ». Οι διαπιστώσεις αυτές είναι αυτονόητες. Ωστόσο αποκτούν εντελώς ειδικό βάρος όταν προέρχονται από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια και από συνέντευξή του στο Politico.

Πρώτον, σπανιότατα, ενδεχομένως και ποτέ, ένας υπουργός Εξωτερικών λέει τα πράγματα με το όνομά τους, τουλάχιστον σε ζητήματα με τέτοια σημασία. Για να φτάσει στο σημείο να το κάνει, σημαίνει ότι η κατάσταση βρίσκεται στο απροχώρητο. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που ο ίδιος υπουργός έχει στο παρελθόν επιχειρήσει να πείσει για τη θετική στάση και της Γερμανίας και της ΕΕ επί του ιδίου θέματος. Στην ουσία ο Δένδιας προεξοφλεί ότι και η Σύνοδος Κορυφής του Δεκεμβρίου της ΕΕ θα είναι μία ακόμα κωμωδία που στήνει η Γερμανία υπέρ της Τουρκίας. Και αυτό ακριβώς θα είναι.

Δεύτερον, είναι διαπιστώσεις που δείχνουν απόλυτη απόκλιση, αν όχι σύγκρουση απόψεων στην καρδιά της κυβέρνησης: είναι βέβαιο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ούτε σκέπτεται ούτε ενεργεί με βάση αυτό το σημείο αναφοράς. Και εδώ δεν πρόκειται για ένα δευτερεύον ζήτημα, αλλά για την κορυφαία και πιο επικίνδυνη πρόκληση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα.

Τρίτον, ο υπουργός Εξωτερικών πάει και ένα βήμα παραπέρα: παίρνει θέση στο δίπολο Γερμανία – ΗΠΑ ως προς τα ελληνικά ζητήματα λέγοντας ότι «τόσο ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Τζο Μπάιντεν όσο και ο επόμενος υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν γνωρίζουν πολύ καλά την περιοχή και τα ελληνοτουρκικά προβλήματα […] Πιστεύω ότι η περιοχή χρειάζεται την παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και ιδιαίτερα τη στρατιωτική τους παρουσία, με τρόπο που θα αντισταθμίζει την έλλειψη ευρωπαϊκής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή».

Στο πρωθυπουργικό γραφείο πιθανότατα έχουν χάσει τον ύπνο τους με αυτές τις δηλώσεις. Γιατί παίρνουν διαστάσεις γεωπολιτικού κυβερνητικού εμφυλίου. Ξέρουν ότι ο Δένδιας έχει δίκιο. Λέει την αλήθεια. Πετάει ένα βαρύ γάντι τόσο στον Πρωθυπουργό όσο και στη γερμανική κυβέρνηση. Αποδίδει τη γερμανική στάση αμιγώς στα οικονομικά κίνητρα της Γερμανίας. Εδώ έχει εν μέρει δίκιο. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ. Η Γερμανία ήταν πάντοτε και παραμένει και σήμερα προνομιακά συνδεδεμένη με την Τουρκία. Πάντοτε την έβλεπε ως στρατηγικό σύμμαχο. Και όχι σε απλές εποχές: σε περιόδους διεθνών, παγκόσμιων ενίοτε, συγκρούσεων. Στον αντίποδα των υπαρξιακής σημασίας ελληνικών ατλαντικών συμμαχιών.

Η Γερμανία ουδέποτε θα επιτρέψει μια ευρωπαϊκή πολιτική κατά της Τουρκίας. Ουδέποτε θα συμπεριφερθεί ως εταίρος της Ελλάδας. Και ουδέποτε θα ενδιαφερθεί για το διεθνές δίκαιο όταν η καταπάτησή του γίνεται από την Τουρκία. Και αυτό είτε θα αδρανοποιήσει πλήρως την Ευρώπη είτε θα προκαλέσει μια πολύ σοβαρή εσωτερική σύγκρουση με τη Γαλλία, η οποία διαφωνεί ριζικά με αυτή την πολιτική. Και η Ελλάδα θα πρέπει κάποτε να σταματήσει να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Ο Δένδιας έκανε την αρχή. Μένει να φανεί τι θα κάνει η κυβέρνηση. Με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει σε αυτή την υπέρτερη αναδυόμενη σύγκρουση. Που η Ελλάδα την έχει ξαναζήσει. Και την έχει πληρώσει πολύ ακριβά.