Γητευτής ονείρων

Ολος ο κόσμος είχε ακούσει γι’ αυτόν. Γητευτής ονείρων. Απίστευτος όταν τιθάσευε την μπάλα και της μιλούσε με αυτό το συχνά αλέγκρο του ύφος. Εμαθε τα όνειρα όλων

να… περπατούν απαλά, λες και το έκαναν στις μύτες των ποδιών, ολότελα αθόρυβα. Να μην ενοχλούν διόλου την πεζή πραγματικότητα. Και τις περισσότερες φορές να μην την ξυπνούν! Μα, έχουν τα όνειρα πόδια; Ποιος ξέρει. Μόνο ο Ντιέγκο. Ο ένας και μοναδικός. Ναι, δεν ήταν το καλό παιδί της μαμάς, ούτε ένας καθώς πρέπει κύριος όπως ο (επίσης σημαντικός Πελέ) και δεν επέλεξε να πορεύεται διαφημίζοντας προϊόντα και πιστωτικές κάρτες. Αλλά έκανε όλον τον κόσμο να ονειρευτεί! Τη φτωχολογιά της Νάπολι πως όλα γίνονται στο ποδόσφαιρο και γι’ αυτό εκεί στον ιταλικό νότο λατρεύτηκε σαν Θεός. Την Αργεντινή που δεν είχε και το σούπερ ταλέντο σε κάτι εκδόσεις της τη δεκαετία του ’80, πως μπορεί αυτός να την οδηγήσει ως την κορυφή του κόσμου. Το ’82 ήταν μικρός και άβγαλτος, η Μπαρτσελόνα δεν του πρόσφερε ένα περιβάλλον ώστε να τον κάνει σκληρό και πνίγηκε στα ισπανικά γήπεδα. Το ’86 στο Μεξικό έδωσε την παράσταση της ζωής του και όσοι θυμούνται μόνο το γκολ του με το χέρι απέναντι στον Σίλτον, λησμονούν πολλά περισσότερα κατορθώματα, όπως ένα υπέροχο σλάλομ κόντρα στο Βέλγιο. Το ’90 στην Ιταλία ήταν αντιμέτωπος με τους πάντες, κυρίως με τα εσώψυχά του και τη μισή του ναπολιτάνικη καρδιά. Αντεξε. Απέκλεισε την Ιταλία, οι προσωπικοί του θαυμαστές ένιωσαν την ψυχή  τους να γίνεται συντρίμμια αλλά στη συνέχεια η παγκόσμια ποδοσφαιρική αρχή είχε άλλη άποψη και αλληθώρισε προς τη Γερμανία. Και το ’94. Αχ εκείνο το καλοκαίρι! Ακόμη θυμάμαι το πώς ξέσπασε μπροστά στην κάμερα αμέσως μετά ένα γκολ στο 4-0 επί της Εθνικής μας. Σίγουρα θα έφτανε μακριά, ήταν σε τοπ κατάσταση, ωστόσο το ντόπινγκ κοντρόλ σταμάτησε τα πάντα. Το ρολόι του χρόνου. Ισως και το τελευταίο και συνάμα πολύ γλυκό ποδοσφαιρικό όνειρο. Εχουν άραγε τα όνειρα πόδια; Ποιος να γνωρίζει και ποιος να απαντήσει. Μήπως εμείς έχουμε φτερά; Οσοι μεγαλώσαμε αγκαλιά με τα επιτεύγματα του Ντιεγκίτο που πάντα τον νιώθαμε έναν από μας κι ας ήταν έτη φωτός μακριά μας, πετούσαμε στα όνειρά μας γιατί εκείνος το επέτρεπε και μας καλούσε να τον ακολουθήσουμε. Το κάναμε και δεν το μετανιώνουμε. Αυτά τα ταξίδια δεν είχαν ξεκάθαρο προορισμό. Τα όνειρα δεν χάθηκαν. Κάπου θόλωσαν από τους καπνούς… Εμειναν, όμως, στην πορεία απροστάτευτα και χάθηκαν οριστικά μαζί με τη νιότη που αποχαιρετήσαμε χθες το απόγευμα…