Τα δεσμά του Ντιέγκο

Ποιος ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα; Θα μας το πουν και θα μας το αναλύσουν πολλοί τις επόμενες ημέρες. Θα γράψουν για το Χέρι του Θεού, τα Φόκλαντ, τις εξαρτήσεις του, τις σχέσεις του με τον Φιντέλ, την Καμόρα, τις αριστερές του πεποιθήσεις, τον πόλεμο με την εξουσία. Θα τον συγκρίνουν με τον Μέσι, τον Πελέ και θα προβάλουν κάθε λεκέ της ζωής του. Θα μας πουν δηλαδή όλα όσα ήδη ξέρουμε, προσθέτοντας όμως και την προσωπική τους πινελιά-άποψη ως άλλη σανίδα που θα γλιστρήσει στο κύμα του οπορτουνισμού της είδησης.

Ο Μαραντόνα δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ηταν ένας περήφανος και συνάμα ευαίσθητος άνθρωπος που κουβαλούσε το φροϊδικό βάρος των άσχημων παιδικών του χρόνων. «Αγώνας» ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε για να τα γλυκάνει.

Μεγάλωσε σε μια παράγκα μαζί με τα επτά αδέλφια του. Για σκεπή είχαν μία λαμαρίνα γεμάτη τρύπες, η χαρά της βροχής. Τσουκάλι δεν έμπαινε στη φωτιά κάθε μέρα. Νερό, ούτε για αστείο. Κουβάλαγε εικοσάλιτρους τενεκέδες από τη μοναδική βρύση που υπήρχε στην περιοχή και με αυτούς η οικογένεια μαγείρευε και πλενόταν. Ο πατέρας του, ο δον Ντιέγκο, ξεκινούσε για τη δουλειά στις τέσσερις το πρωί και επέστρεφε αργά το βράδυ. Κι όλα αυτά για ένα πιάτο φαγητό.

Ηθελε να δει τα παιδιά του να σπουδάζουν, να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Μαραντόνα συνειδητοποίησε τον αγώνα που έδωσε ο πατέρας του, έκλαιγε και έλεγε πως τα πραγματικά ινδάλματα των ανθρώπων βρίσκονται μέσα στο σπίτι τους.

Από τη μια στιγμή στην άλλη ο Ντιέγκο λούστηκε με το φως της δόξας, είχε περισσότερα απ’ όσα είχε φανταστεί στην παράγκα, τις κρύες νύχτες.

«Δεν έκανα κακό σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μου», έλεγε. Η παράγκα του Βίγια Φιορίτο ήταν η αλυσίδα στη ζωή του Ντιέγκο από την οποία δεν κατάφερε να αποδεσμευτεί ποτέ.