Φερετζέδες και φενάκες

Ηταν το καλοκαίρι του 2015, τότε που ξέσπασε το μεγάλο προσφυγικό κύμα. Οι πλατείες και τα πάρκα της Αθήνας είχαν γεμίσει από οικογένειες που προσπαθούσαν με το τίποτα να ανασυστήσουν μια υποτυπώδη αίσθηση εστίας. Οι δομές δεν είχαν κινητοποιηθεί ακόμη και οι ελλείψεις ήταν τεράστιες, οι πολίτες πρώτοι έσπευσαν να συνδράμουν.

Το πολύπαθο και γκετοποιημένο, τότε, Πεδίο του Αρεως έγινε μέσα σε λίγα 24ωρα ένας άτυπος προσφυγικός καταυλισμός. Κάποια κυρία, πολύ γνωστή στον χώρο της γαστρονομίας ως σεφ και συγγραφέας, κινητοποίησε τις φίλες της που άφησαν για λίγες μέρες τα εξοχικά τους, κλείστηκαν μέσα στο κατακαλόκαιρο σε μια μεγάλη επαγγελματική κουζίνα και μαγείρευαν με τις ώρες. Πολλές δεκάδες μερίδες φρέσκο, σπιτικό φαγητό, όμορφα και με ασφάλεια σερβιρισμένο που οι ίδιες διένεμαν δύο φορές την ημέρα στους πρόσφυγες στο Πεδίο του Αρεως. Κανένας κρατικός ή άλλου είδους φορέας, καμιά ΜΚΟ πίσω τους (ή μπροστά τους), καμιά παράταξη, καμιά κομματική νεολαία, καμιά συλλογικότητα. Μόνο κάποιες εταιρείες τροφίμων που προσέφεραν τις πρώτες ύλες. Και όχι όλες. Πολλά προϊόντα τα πλήρωναν οι κυρίες από την τσέπη τους.

Τα πληκτρολόγια του προοδευτισμού είχαν διαμαρτυρηθεί εντόνως τότε για τις «κοσμικές κυρίες» που δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν και το έριξαν σε φιλανθρωπική γυμναστική. Που «…άφησαν τις πιλάτες και έπιασαν τα συσσίτια» λες και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Τέλος πάντων, το θέμα ήταν ότι αυτές οι κινήσεις πρέπει να γίνονται συντονισμένα από οργανωμένες ομάδες, ότι οι κυρίες ενήργησαν αυτοβούλως αντί να πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους σε κάποια δομή και άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Προφανώς καταγγελλόταν ο «φερετζές του φιλελευθερισμού», όπως μάθαμε από την κομματική εφημερίδα, που έβγαζε όμως και τη φενάκη του κομματικού δογματισμού. Αποκαλύπτοντας τη φαλάκρα του.

Εθελοντισμός
και αλληλεγγύη

Ο εθελοντισμός λοιπόν φερετζές του φιλελευθερισμού, σύμφωνα με τη «φωνή της αντιπολίτευσης». Και η κυβέρνηση προβάλει το θέμα με τις εθελόντριες νοσοκόμες που έσπευσαν στη Θεσσαλονίκη και συγκίνησαν όλη την Ελλάδα προκειμένου να καλύψει τις πομπές της (οι τελευταίες λέξεις δική μου απόδοση). Ο,τι τι δηλαδή; Πήρε κάποιος από το Μαξίμου, ίσως και ο Μητσοτάκης αυτοπροσώπως, πέντε νοσηλεύτριες από την Κρήτη, δυο από ‘κει, τρεις απ’ αλλού και τους είπε «Δεν πάτε βρε κοριτσάρες μου μέχρι Θεσσαλονίκη να ρίξετε λίγες στάχτες στα μάτια γιατί δεν πρόκαμα εγώ». Κι εκείνες πήγαν.

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Χωρίς καν να μιλήσουμε για τις μπριγάδες της Νικαράγουα και της Κούβας μη χολοσκαστούν οι σύντροφοι. Μένω μόνο στη διαφορά μεταξύ εθελοντισμού και αλληλεγγύης, λέξη φετίχ του «αγαναχτισμού» – ας με συγχωρέσει ο κύριος Μπαμπινιώτης για τον νεολογισμό αλλά η αγανάχτηση έχει γίνει πλέον ιδεολογία. Η αλληλεγγύη έχει επικρατήσει στο πολιτικό λεξιλόγιο ως έννοια διαμαρτυρίας. Δεν θυμάμαι σχετική αφίσα χωρίς σηκωμένη γροθιά. Η εγγύτητα στον άλλον, σε μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της, νοείται μόνο αν με τον άλλον έχεις τα ίδια συμφέροντα και στόχους. Ο εθελοντισμός, ύψιστη αξία του δυτικού πολιτισμού, εμπεριέχει το «θέλω», την «ελεύθερη βούληση». Και είναι γνωστό ποιες ιδεολογίες θεωρούν την ελεύθερη βούληση εχθρό της κοινωνίας.

Τα ρέστα του

Ο ερωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου προτρέπει τους συγγενείς των νεκρών από κορωνοϊό να κάνουν μήνυση στη κυβέρνηση. Είναι ο ίδιος που τον Μάρτιο δημοσίευε στο σάιτ του γελοιογραφίες με τον χάρο ως τεστ του ΕΟΔΥ και με τον Κολοκοτρώνη που απειλούσε ότι όταν βγει από το σπίτι θα απαυτώσει κάποιους. Ο κύριος Κούλογλου μου θυμίζει απελπισμένο χαρτοπαίκτη που παίζει το τελευταίο του (αντιπολιτευτικό) χαρτονόμισμα πιστεύοντας ότι έτσι θα ρεφάρει. Εμπειρος άνθρωπος είναι και πολυταξιδεμένος δεν ξέρει ότι αυτά τα κόλπα δεν σε ρεφάρουν ποτέ;