Η δύσκολη αντιπολίτευση τον καιρό του λοκντάουν

Η επαναφορά στην πολιτική κανονικότητα αργεί ακόμα – και, σιγά σιγά, έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται όλοι στην αντιπολίτευση. Η πιθανότητα συνεχόμενων λοκντάουν δημιουργεί νέα δεδομένα για τον τρόπο που θα ασκείται από εδώ και πέρα κριτική στην κυβέρνηση και επηρεάζει τους τρόπους παρέμβασης όλων. Ενώ η κυβέρνηση, λόγω της θέσης της, έχει μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων, για τους υπόλοιπους οι παραδοσιακοί τρόποι συσπείρωσης του πολιτικού ακροατηρίου και οι συναντήσεις μεγαλύτερων ή μικρότερων πυρήνων μετατίθενται πλέον για την άνοιξη, όταν θα έχει ξεκινήσει ο εμβολιασμός.

Συνέδρια και συνδιασκέψεις έχουν μετατεθεί χρονικά, καθώς η ένταση του δεύτερου κύματος τα βγάζει εκ των πραγμάτων εκτός κλίματος. Μέχρι την άνοιξη, επομένως, τα κόμματα πρέπει με κάποιον τρόπο να επανεφεύρουν επικοινωνιακά τον εαυτό τους, ώστε να μη χαθούν στην καθημερινότητα.

Το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να υπάρξει αντιπολίτευση εν μέσω πανδημίας, που έχει τεθεί έντονα προς τα κόμματα, απαντάται διαφορετικά από τον καθένα – και ειδικά από τους δύο διεκδικητές του προοδευτικού χώρου, που απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό το λοκντάουν, όπως και τα επόμενα που πιθανώς θα έρθουν, δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως το πρώτο. Το γενικευμένο κλίμα συναίνεσης, κάτω από το βάρος της πανδημίας, έχει υποχωρήσει, καθώς πλέον τα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι μόνο θεωρούν πως έχουν πεδίο κριτικής, αλλά και πως αυτό μπορεί να βρει ανταπόκριση στο πολιτικό τους ακροατήριο.

Επικίνδυνος δρόμος. Ο τρόπος με τον οποίο στήθηκε η διαμάχη για το Πολυτεχνείο και η κόντρα που εξελίχθηκε ακόμα και σε ανώτατο επίπεδο άνοιξε στον ΣΥΡΙΖΑ έναν τρόπο παραγωγής πολιτικής βασισμένο στην ανυπακοή, στο σπάσιμο των περιορισμών που θέτει το Μέγαρο Μαξίμου. Ομως αυτός ο δρόμος μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος για την αξιωματική αντιπολίτευση, γιατί, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί παράλληλα να προσεγγίσει ένα ακροατήριο που θεωρεί τη στάση που κράτησε το κόμμα για την ιστορική επέτειο ανεύθυνη.

Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για την Κουμουνδούρου, κυρίως γιατί δείχνει πως δεν την έχει βρει ακόμα – βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στην επαναστατική γυμναστική και τη μετριοπάθεια, αλλά και στις εσωτερικές διαμάχες που προσπαθεί να υπερβεί. Ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, προσπαθεί να φανεί επικοινωνιακά ενεργός, εστιάζοντας τις παρεμβάσεις του στους τομείς υγείας και εκπαίδευσης, για τους οποίους η κυβέρνηση έχει δεχθεί την περισσότερη κριτική.

Διαδικτυακές συζητήσεις. Η συνήθεια του Κινήματος Αλλαγής να οργανώνει διαδικτυακές συζητήσεις επεκτείνεται πλέον και στον ΣΥΡΙΖΑ: το τελευταίο διάστημα και η αξιωματική αντιπολίτευση διεξάγει τέτοιες παρόμοιες εκδηλώσεις. Στη Χαριλάου Τρικούπη εξοικειώθηκαν με το Διαδίκτυο την περασμένη άνοιξη, βλέποντας την παράταξη να ανοίγεται σε ένα κοινό στο οποίο δεν μπορούσαν παλαιότερα να απευθυνθούν με την ίδια ευκολία. Θεωρούν πως αυτές οι κινήσεις τους τούς έβγαλαν στην επιφάνεια και, κατά τη διάρκεια των λοκντάουν, βελτίωσαν την εικόνα τους. Το κόμμα κατέθεσε πάνω από 150 προτάσεις για τη διαχείριση της πανδημίας, χωρίς παράλληλα να χαμηλώσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους και διαχωρίστηκε από τη «μετωπική» των υπόλοιπων κομμάτων, προσπαθώντας να αποφύγει και την κριτική του «όλοι ίδιοι είναι». Το πρόβλημα με το Κίνημα Αλλαγής, θεωρούν τα στελέχη του, είναι ότι δεν ακούγεται αρκετά – γι’ αυτό έχουν αποφασίσει να αξιοποιούν όσο γίνεται περισσότερο τα διαδικτυακά μέσα και τα social media, αλλά ανεβάζουν τους τόνους και για τα ΜΜΕ.