Η φάρσα της Μάλτας

Λένε πως οι πρώτες εντυπώσεις αξίζουν όσο και τα γεγονότα. Στο ποδόσφαιρο μάλλον δεν ισχύει ο αφορισμός. Η ταλαντούχα ομάδα δεν έχει εξασφαλισμένη την επιτυχία. Αλλά και η επιτυχία δεν είναι πάντοτε απότοκος μιας ταλαντούχας ομάδας.

Το διαπιστώσαμε το 2004. Η Γαλανόλευκη που κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δεν ήταν η καλύτερη Εθνική Ελλάδας που έχουμε δει. Οι πρωταγωνιστές του θριάμβου θα καταθέσουν βεβαίως αντιρρήσεις και ισχυρά επιχειρήματα για να ανατρέψουν την παραπάνω τοποθέτηση. Δύσκολα ωστόσο θα αμφισβητήσουν πως έχουν προηγηθεί περισσότερο ταλαντούχες ομάδες που λόγω συγκυριών και παραμέτρων έμειναν στην αφάνεια.

Αλλο να διεκδικείς το ένα από τα τέσσερα ή οκτώ εισιτήρια και άλλο από τα 16 ή τα 24.

Η ομάδα που συμμετείχε στα προκριματικά του Euro 1976 ήταν ίσως η καλύτερη που εμφανίστηκε ποτέ στη χώρα μας. Την απάρτιζαν οι κολοσσοί Δεληκάρης, Παπαϊωάννου, Κούδας, Κυράστας, Μαύρος, Ελευθεράκης, Δομάζος, Σαράφης, Οικονομόπουλος. Ηρθε δύο φορές ισόπαλη με την κάτοχο του τίτλου και παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία στην οποία έπαιζαν τότε οι Μπεκενμπάουερ, Φογκτς, Μάιερ, Χάινκες, Νέτσερ, Μπράιτνερ. Να μπαίνεις στον αγωνιστικό χώρο και να μην ξέρεις από πού να αρχίσεις να ζητάς αυτόγραφα.

Εκείνη λοιπόν η Εθνική ηττήθηκε από τη Μάλτα η οποία δεν έκανε άλλη νίκη στη διοργάνωση και έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει ιστορική πρόκριση εις βάρος των παγκόσμιων πρωταθλητών.

Ιδια κάζο έχουν υποστεί δεκάδες υπερταλαντούχες ομάδες με κορυφαίες περιπτώσεις την Ουγγαρία της δεκαετίας του 1950 και τη Βραζιλία του 1982.

Η σημερινή Εθνική Ελλάδας διαθέτει άφθονο ταλέντο. Αποτελεί την πιο σημαντική μαγιά για να δημιουργηθεί μια μεγάλη ομάδα. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Η περίπτωση της Μάλτας πρέπει να διδάσκεται σε κάθε νέο παίκτη που περνά για πρώτη φορά το κατώφλι της Γαλανόλευκης για να μην επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Γιατί στο ποδόσφαιρο οι φάρσες δεν προκαλούν γέλια.