Αντιπολίτευση εξ αντανακλάσεως

Πριν διαλυθεί στον ωκεανό των αναρτήσεων-που-σε-κάνουν-διάσημο-για-δεκαπέντε-λεπτά το μελάνι είχε αφήσει σαφές στίγμα: ακόμα και ο Σωτήρης Τσιόδρας βάζει πλάτη στην κυβέρνηση. Το μήνυμα ήταν φτιαγμένο με την τεχνογνωσία όσων ειδικεύονται στην υπονόμευση των «ειδικών». Η αριστεία της γνώσης που επιλέγει ο Πρωθυπουργός δεν είναι αθώα από τη στιγμή που εμφανίζεται στο ίδιο κάδρο μαζί του. Ο εθνικός λοιμωξιολόγος του περασμένου Μαρτίου είναι σήμερα υπόλογος για την αναφορά του στη συμφόρηση των μέσων μαζικής συγκοινωνίας. Η λεκτική πιρουέτα του τομεάρχη Υποδομών και Μεταφορών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ζήτημα χρόνου. Και θύμιζε τα τρικ που αναζητούν οι ξεχασμένες δόξες του βωβού κινηματογράφου για το δικό τους πλάνο. «Ο κ. Τσιόδρας δήλωσε ότι δεν είναι δυνατόν να αυξηθούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Η δήλωση αυτή είναι απολύτως ανακριβής… Η κυβέρνηση έχει αδρανήσει προκλητικά και ο κ. Τσιόδρας επιλέγει να καλύψει αυτή την αδράνεια. Δυστυχώς» έσπευσε να καταλογίσει ο Νίκος Παππάς, μαζί με τον αναπληρωτή του, Χρήστο Γιαννούλη.

Είναι μια αντιπολίτευση κατ’ αντανάκλαση, που υπακούει στη λογική «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι δυνάμει εναντίον μας». Αλλη μια ένδειξη για την έκταση στην οποία διαχέεται ο πολακισμός μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το διαρκές vertigo, όπου η μία τάση επιχειρεί να υπαγορεύσει «υπεύθυνη αντιπολίτευση» και οι αντίρροπες να επαναφέρουν την αγανάκτηση από την πίσω πόρτα, μία μεταβλητή παραμένει απαράλλακτη: ο τοξικός, καταγγελτικός λόγος. Από τον Σ. Τσιόδρα και τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας μέχρι τα – αλίμονο!  – μέσα μαζικής ενημέρωσης που μαγάρισαν το ελευθεριακό τραπέζωμα του Παύλου Πολάκη. Στη μάχη αυτή ρίχνονται με ζήλο νεοφώτιστου όλες οι παλιές δυνάμεις του 2015: από τους δημοσιολογούντες του Facebook ως τους εκλαϊκευτές της κομματικής γραμμής. Ειδικά για την περίσταση, η εργαλειοποίηση περιλαμβάνει από τους «καλλιτέχνες που πεινούν» ως τους συνδικαλιστές των αρχαιολόγων που αμύνονται υπέρ βωμών και εστιών. Πάνω απ’ όλα, τον δείκτη θνησιμότητας στις ΜΕΘ, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, μένει εκτός κομματικής διελκυστίνδας.

Η παρέμβαση του Κώστα Σημίτη στα «ΝΕΑ» προκάλεσε αντιδράσεις σε χώρους εντός και εκτός αντιπολίτευσης. Πίσω από τον πρώην πρωθυπουργό – που επικαλέστηκε την πανευρωπαϊκή εμπειρία, κατά την πάγια προσέγγισή του – αρκετοί είδαν τον νυν. Η εικόνα εναρμονιζόταν με όλες τις προκάτ θεωρίες για το παλαιό καθεστώς που κυβερνάει με όρους ρεβάνς. Ο άρχων του εκσυγχρονισμού έδινε άρθρο σε «συστημικό Μέσο» για να υπερασπιστεί τον ηγέτη της κανονικότητας. Τα συστατικά της απόλυτης θεωρίας συνωμοσίας γίνονταν κομφετί για το ακροατήριο της μνησικακίας. Η «Αυγή» έκανε λόγο για «σπόνσορα του Κυριάκου Μητσοτάκη» και «εφεδρείες» που θέλουν να τον διασώσουν. Είναι συγγνωστή άλλωστε η τακτική της επίθεσης σε όσα κυβερνητικά στελέχη προέρχονται από τον πρώην εκσυγχρονιστικό μηχανισμό. Με τον τρόπο αυτόν επιχειρείται και η απαξίωση του σημιτικού παρελθόντος και η υπονόμευση του Μητσοτάκη, ο οποίος οφείλει να είναι υπόλογος απέναντι στους δεξιούς του κόμματός του.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ. Σε αυτό το σημείο της πολιτικής χωροταξίας ρόλο επιτηρητή έχουν αποδώσει στον εαυτό τους οι κήρυκες του υπερδεξιού Τύπου (με αντήχηση μάλιστα δυσανάλογη προς τις ισχνές κυκλοφορίες). Στόχος εδώ είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Και πάλι ως επιλογή του Πρωθυπουργού. «Φάουλ», «ολίσθημα» και «αστοχία» είναι οι συχνότεροι χαρακτηρισμοί που συνοδεύουν το – εν πάση περιπτώσει – «προεδρικό ρεπορτάζ». Από κάποιο πλάνο λείπει η ελληνική σημαία, σε κάποιο άλλο περισσεύει η προοδευτικότητα, η Πρόεδρος θα πρέπει να επικαλείται συχνότερα το «έθνος» και την «Εκκλησία» – όπως και ο Πρωθυπουργός, η κυβέρνηση του οποίου επιδεικνύει σπουδή στην απάρνηση των τελετών και των παρελάσεων.

Θα μπορούσε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αποδειχθεί η επόμενη κόκκινη γραμμή στην αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή κι αν είναι υπόθεση εργασίας για ένα κόμμα όπου ο πολακισμός μέχρι στιγμής υπερισχύει της «γραμμής Ξανθού» ακόμα και στην πανδημική κρίση. Το περασμένο καλοκαίρι, άλλωστε, ενεγράφη ο πρώτος αστερίσκος μετά το διάγγελμα της Κατερίνας Σακελλαροπούλου για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Είχε την υπογραφή του Θανάση Καρτερού – άνευ άλλου σχολίου. «Ούτε έναν υπαινιγμό δεν έκανε η κυρία Πρόεδρος για όσα κατά συρροή διαπράττουν οι σημερινοί ένοικοι του Μαξίμου… Ούτε μια λέξη, έστω συμβουλευτικού χαρακτήρα, για τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Ούτε μια γενική έστω διαπίστωση για τη φτώχεια, την ανισότητα, το εργασιακό κάτεργο, την ανασφάλεια, που μαστίζουν την κοινωνική πλειοψηφία. Δεν χαρίστηκε όμως στους λαϊκιστές και στους ακραίους. Δεν είχε πρόβλημα, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει τις ίδιες λέξεις, και τους ίδιους χαρακτηρισμούς, που η προπαγάνδα της ΝΔ χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί κατά του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα». Ή αλλιώς: πώς να ψηφίσετε Πρόεδρο Δημοκρατίας και να κανοναρχήσετε πρόεδρο τοπικής κλαδικής.