Το Αγιο Πολυτεχνείο

Ακούγοντας την αντιπολίτευση, χθες, στη Βουλή, με εξαίρεση τον Βελόπουλο, όλοι επέκριναν την κυβέρνηση επειδή δεν έκανε ό,τι έπρεπε ώστε να μη διασπαρεί στη Θεσσαλονίκη ο κορωνοϊός στις τελετές του πολιούχου Αγίου Δημητρίου. Στο τέλος, κατά κάποιον τρόπο το παραδέχτηκε και ο Πρωθυπουργός, είπε ότι η κυβέρνηση και μαζί της οι τοπικές Αρχές δεν είχαν εκτιμήσει σωστά την κατάσταση. Θα μπορούσε να πει ακόμα ότι ήταν δύσκολο για την κυβέρνηση να πάρει, σε εκείνη τη συγκυρία, μια απόφαση περιορισμού ή πολύ περισσότερο απαγόρευσης, διότι θα εκνευριζόταν η Εκκλησία και θα πιέζονταν πολύ τα τοπικά στελέχη της ΝΔ Θεσσαλονίκης, που σε γενικές γραμμές κινούνται στα μονοπάτια της παραδοσιακής Δεξιάς.

Η αριστερή αντιπολίτευση είχε, όντως, επικρίνει την κυβερνητική ανοχή στη χωρίς προστασία θρησκευτική τελετή. Ομως, έκανε τα στραβά μάτια στις άλλες εκδηλώσεις που επέτρεπαν τη διάδοση του ιού, κυρίως στα γλέντια. Ο πρόεδρος Αλέξης, ίσως γιατί έχει μείνει ακόμα στην εποχή των καταλήψεων, προσπαθεί να δείχνει την ταύτισή του με τις εκδηλώσεις της «λαϊκής ψυχής». Επίσης φαντασιώνεται ότι εκφράζει τους νέους, γι’ αυτό αντιμετωπίζοντάς τους ως ενιαία κοινωνική ομάδα τούς γλείφει καθ’ έξιν.

Εμφανίζεται, επίσης, σαν να εκφράζει δήθεν το κοσμικό κράτος και τον αντικληρικαλισμό. Κάτι που γνωρίζουμε ότι, όταν ήταν στα πράγματα, δεν συνέβαινε: από τη μέρα που κλείστηκε στην εκκλησία, στο Αγιον Ορος, και έβλεπε οράματα, μέχρι την ημέρα της εκπαραθύρωσης του Νίκου Φίλη από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, ο Τσίπρας πολιτεύτηκε αντλώντας οφέλη από τη θρησκευτικότητα.

Την ξέρει καλά. Διότι η σχέση του με την Αριστερά είναι, ακριβώς, σχέση θρησκευτική με μια τελεολογία κοινωνικής δικαιοσύνης, που συχνά αναφέρει. Μπορεί να έχει κάνει τέρατα στην πολιτική διαδρομή του, αλλά νομίζει ότι τον καθαγιάζει η πίστη του στην τελεολογία της κοινωνικής δικαιοσύνης. Καθαρά καλογερίστικη αντίληψη.

Και είναι ακριβώς αυτή η αντίληψη που κάνει και τον Τσίπρα, και τον ΣΥΡΙΖΑ, και το ΚΚΕ, και τους αριστεριστές που δεν έχουν φωνή στο κοινοβούλιο να επιμένουν να κάνουν την πορεία του Πολυτεχνείου. Δεν ξέρουν ότι στη συνθήκη της πανδημίας, με το lockdown σε ισχύ και τους σκληρούς κανόνες του, μια πορεία που θα πάρει μαζικό χαρακτήρα μπορεί να λειτουργήσει ως υγειονομική βόμβα; Το ξέρουν; Αλλά τότε γιατί επιμένουν;

Διότι η γιορτή του Πολυτεχνείου είναι το δικό τους προσκύνημα, η δική τους λιτανεία, ο δικός τους θρησκευτικός φετιχισμός. Μπορούν να πουν τα συνθήματά τους, μπορούν να τραγουδήσουν τους θούριούς τους, να φαντασιωθούν ότι πολεμάνε το σύστημα (και να στρώσουν το χαλί στους τύπους με τις μολότοφ που το πολεμάνε πιο δυναμικά)… Μπορούν ακόμα να συναντήσουν τους αγίους τους, κάποιους απ’ όσους εμπεριέχει το μαρτυρολόγιο των συμμετασχόντων σε εκείνο το αντιχουντικό ξέσπασμα του Νοεμβρίου 1973, που πάντως, όπως τονίζει ο Απόστολος Δοξιάδης, δεν έριξε τη χούντα.

Δεν ξέρω αν η Αριστερά θα γράψει στα παλιά της τα παπούτσια τους κανόνες και τους νόμους και αν θα εκθέσει στους κινδύνους της πανδημίας τα μέλη και τους φίλους της – και ιδίως τους γεροντότερους και τους πιο ευάλωτους. Αλλά δεν θα είναι και μεγάλη έκπληξη αν συμβεί: το Πολυτεχνείο είναι ο Ιερός Τόπος της Αριστεράς, η Μέκκα και η Ιερουσαλήμ της. Και όσοι κατεβούν στην πορεία είναι οι επόμενοι υποψήφιοι προς αγιοποίηση.