Αντιπολίτευση στην κόψη του lockdown

Ποια είναι τα όρια της αντιπολίτευσης εν μέσω λοκντάουν; Το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου ξεκίνησε ένα νέο κύκλο συζήτησης για τα όρια μεταξύ ευθύνης και λαϊκισμού εν μέσω πανδημίας. Η κουβέντα αφορά κατά κύριο λόγο τον ΣΥΡΙΖΑ και το Κίνημα Αλλαγής. Για τους πρώτους, η αντίδραση ήταν λίγο – πολύ δεδομένη, καθώς η αναφορά σε «εφεδρείες» που εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την κυβέρνηση («Αυγή»), έκανε πολύ σαφές το τι πιστεύουν για τα όσα έγραψε ο πρώην πρωθυπουργός. Στο Κίνημα Αλλαγής τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αν και τίποτα δεν ειπώθηκε δημοσίως, θεωρούν πως η εξομοίωση με τον ΣΥΡΙΖΑ τους αδικεί, έχοντας να επιδείξουν την εκτεταμένη πρόταση για την αξιοποίηση των πόρων του ταμείου Ανάπτυξης, όπως παρουσιάστηκε στη ΔΕΘ, τις πρόσφατες προτάσεις για την ενίσχυση του ΕΣΥ και των εργαζομένων εν μέσω καραντίνας. Ο δικός τους στόχος είναι να ασκούν αντιπολίτευση προσφέροντας παράλληλα ένα εναλλακτικό σχέδιο απέναντι στην πανδημία και η παρέμβαση του Σημίτη χτύπησε αυτή την ισορροπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ. Η συζήτηση που ξεκίνησε βέβαια έχει νόημα. Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί προσωπικά μια πιο μετριοπαθή κριτική, δεν πρόκειται για μια επιλογή συστηματική. Κανείς δεν αναμένει για παράδειγμα πως, στη συζήτηση της Βουλής την Πέμπτη, η κριτική θα είναι στους ίδιους τόνους. Οι επίσημες παρεμβάσεις του κόμματος είναι πάντα σε πιο σκληρή γραμμή. Στο χθεσινό «κρασάρισμα» του συστήματος τηλεκπαίδευσης ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να ζητήσει την παραίτηση της Νίκης Κεραμέως, παρότι το πρόβλημα ήταν πανευρωπαϊκό. Και τη στιγμή που η Κουμουνδούρου επιχειρεί να βγάλει μπροστά την πιο ήρεμη φωνή του Ανδρέα Ξανθού σε θέματα υγείας, ο Παύλος Πολάκης ανεβάζει τραπεζώματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα όρια, δηλαδή, πολλές φορές ξεπερνιούνται – απόρροια της γενικής εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ. Από την άλλη, στο Κίνημα Αλλαγής ξέρουν πως η ροπή στον λαϊκισμό τους ταυτίζει με τον ΣΥΡΙΖΑ – πράγμα που δεν θέλουν. Γι’ αυτό στη Χαριλάου Τρικούπη αντιμετώπισαν με άλλο τρόπο το θέμα του κρασαρίσματος: η τομεάρχης Χαρά Κεφαλίδου εσκεμμένα απέφυγε την κριτική στην ηγεσία του υπουργείου επί του συγκεκριμένου, μιλώντας περισσότερο για τη σύμβαση της εταιρείας με το Δημόσιο. Σ’ αυτό το πλαίσιο η ίδια και άλλοι πέντε βουλευτές, ανάμεσά τους ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Ανδρέας Λοβέρδος, ζήτησαν την κατάθεσή της στη Βουλή. Την παραίτηση της υπουργού ζήτησε, πάντως, ο Λοβέρδος, ο οποίος ανακάλεσε όταν πληροφορήθηκε την έκταση του προβλήματος. Αυτή η στάση του Κινήματος Αλλαγής, δεν σημαίνει ότι το κόμμα σταματάει να έχει αντιπολιτευτικό στίγμα – μάλλον σημαίνει το αντίθετο, γι’ αυτό το ύφος είναι έντονο και από τη δική του πλευρά. Κύριος στόχος της κεντροαριστερής κριτικής, εξηγούν, δεν είναι το ίδιο το δεύτερο λοκντάουν, αλλά ο τρόπος που η κυβέρνηση οδηγήθηκε σ΄αυτό και οι αποφάσεις που θα ληφθούν από εδώ και πέρα.

ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ. Σε κάθε περίπτωση, η αντιπολίτευση έχει έναν δύσκολο δρόμο μπροστά της. Ο λαϊκισμός, αλλά και η στείρα άρνηση (όπως περιγράφηκε από τον Σημίτη) είναι μεγάλος πειρασμός και για αυτούς που συνήθιζαν να τον ακολουθούν ως συνταγή και για τους υπόλοιπους, ακόμα κι αν προσπαθούν να τον αποφύγουν. Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορούν να συγκυβερνούν: «χωρίς αντιπολίτευση δεν υπάρχει κυβέρνηση» έλεγαν χθες κεντροαριστερά στελέχη. Ολες οι πλευρές, ακόμα και η ίδια η κυβέρνηση, ξέρουν πως αυτό το λοκντάουν δεν είναι ίδιο με το πρώτο. Πράγμα που σημαίνει πως οι τόνοι αναμένονται υψηλοί. Για την κυβέρνηση, το ζήτημα είναι να μη θεωρηθεί ανεπαρκής. Για την αντιπολίτευση να μη θεωρηθεί λίγη -να μη θεωρηθεί, δηλαδή, ούτε ανεύθυνη αλλά ούτε και χλιαρή.