Ασφαιρες… επικηρύξεις

Μετά τη διαπόμπευση του Δημήτρη Μπουραντώνη, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επικήρυξε τους δράστες με το ποσό των 100.000 ευρώ. Μπορεί η απόφαση να ξένισε αρκετούς, που έσπευσαν να μιλήσουν για «Αγρια Δύση», όμως δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα.

Οι επικηρύξεις την περίοδο μετά τη Μεταπολίτευση έχουν συνδεθεί κατά κύριο λόγο με τις πιο σημαντικές υποθέσεις τρομοκρατίας – μετά τις δολοφονίες των θυμάτων της 17Ν η Αστυνομία, που ήταν για χρόνια αρκετά βήματα πίσω από τους τρομοκράτες, ζητούσε πληροφορίες επ’ αμοιβή. Τα προβλήματα ωστόσο έγιναν εμφανή στο περιστατικό της Λουίζης Ριανκούρ. Πλέον, με βάση όσα ειπώθηκαν στη δίκη αλλά και τις μαρτυρίες των ίδιων των τρομοκρατών, γνωρίζουμε πως τον Μάρτιο του 1992 πράγματι οι αστυνομικοί και οι τρομοκράτες ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο. Η πληροφορία δηλαδή της γυναίκας που τηλεφώνησε τότε για να αποκαλύψει τις ασκήσεις που έκανε η 17Ν ήταν σωστή.

Τα σενάρια όμως για τις σχέσεις της με την Αστυνομία και για το πώς τελικά μοιράστηκαν τα λεφτά της επικήρυξης είναι ακόμη ανοιχτά, κομμάτι της μεταπολιτευτικής μυθολογίας.

Μετά την εξάρθρωση της 17Ν, οι επικηρύξεις ξεκίνησαν εκ νέου το 2009, όταν επικηρύχθηκαν με 600.000 ευρώ οι «ληστές με τα μαύρα», οι Σίμος και Μάριος Σεϊσίδης και ο Γρηγόρης Τσιρώνης. Πιο σημαντική όμως ήταν η επικήρυξη (την ίδια χρονιά) για τους άγνωστους δράστες της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα με βιτριόλι, μιας υπόθεσης που είχε προκαλέσει τη φρίκη όλων – και που παραμένει ανεξιχνίαστη. Η επίθεση είχε λάβει χώρα τον Δεκέμβριο του 2008, όμως ήταν η επόμενη κυβέρνηση και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που αποφάσισαν και τη μία και την άλλη επικήρυξη. Το 2011, με 1 εκατ. ευρώ επικηρύχθηκε και ο Βασίλης Παλαιοκώστας, του οποίου το αποτύπωμα έναν χρόνο πριν είχε βρεθεί στον φάκελο που συνόδευε το δέμα-βόμβα με αποδέκτη τον τότε υπουργό και σκότωσε τον αστυνομικό υποδιευθυντή Γιώργο Βασιλάκη. Κάπως έτσι οι επικηρύξεις επέστρεψαν ως όπλο απέναντι στην τρομοκρατία: το 2014 ο Νίκος Δένδιας επικήρυξε με 4 εκατ. ευρώ τον Χριστόδουλο Ξηρό, τον Νίκο Μαζιώτη, την Παναγιώτα Ρούπα και τους δράστες της επίθεσης στα δύο μέλη της Χρυσής Αυγής που δολοφονήθηκαν έξω από τα γραφεία της εγκληματικής οργάνωσης στο Ηράκλειο.

Τελευταίο χαρτί. Καμία από τις προηγούμενες επικηρύξεις δεν φαίνεται πως βοήθησε ουσιαστικά στις υποθέσεις, ακόμα και στις περιπτώσεις που η Αστυνομία εντόπισε τελικά τους δράστες. Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα λοιπόν; Σίγουρα όχι αυτό που ενοχλεί την Αναστασία Γκαρά του ΣΥΡΙΖΑ – οι επικηρύξεις δεν φτιάχνουν καταδότες, δεν μετατρέπουν αγαθούς πολίτες σε «κουκουλοφόρους» μάρτυρες. Ως αστυνομικό μέσο όμως είναι το τελευταίο που θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξιχνίαση μιας υπόθεσης. Κυρίως γιατί δείχνει (ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια) πως η Αστυνομία έχει εξαντλήσει όλες τις δυνάμεις της, πως δεν έχει άλλον τρόπο δράσης από αυτόν. Δείχνει, παράλληλα, τον χαρακτήρα των αδικημάτων: μερικά από αυτά, τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν τόσο φρικτά που δικαιολογούσαν, τουλάχιστον συμβολικά, την επικήρυξη.

Αν πάντως οι επικηρύξεις επεκταθούν το επόμενο διάστημα, τότε αξίζει μια και για τον Χρήστο Παππά, ο οποίος έχει διαφύγει τη σύλληψη που θα τον οδηγήσει στις φυλακές για να εκτίσει την ποινή του ως μέλος του διευθυντηρίου της Χρυσής Αυγής. Μέχρι και σήμερα αγνοείται.