Το τελευταίο βράδυ μου

Προχθές το βράδυ, το τελευταίο πριν από την επιβολή των αυστηρότερων μέτρων, αν έκανες μια βόλτα στα κεντρικά σημεία της Αθήνας, αν έμπαινες σε καφέ, εστιατόρια και μπαρ, αν περνούσες από κάποιο θέατρο, αν μιλούσες με φίλους που εμπλέκονται στην ψυχαγωγία ή την εστίαση, είχες την εντύπωση ότι «ζούσες» στις σελίδες του διηγήματος του Πέτρου Χάρη «Η τελευταία νύχτα της Γης». (Αναφέρεται σε μια νύχτα του 1910, τότε που οι Αθηναίοι πίστεψαν ότι ένας μετεωρίτης θα έπεφτε στον πλανήτη μας και, έως το ξημέρωμα, θα είχε έρθει το τέλος του κόσμου). Οι άνθρωποι αγκαλιάζονταν, φιλιόντουσαν (ακόμη και πάνω από τις μάσκες), ήταν συγκινημένοι, έκλαιγαν, αποχαιρετούσε ο ένας τον άλλον λες και έφευγαν για το μέτωπο – αν δεν υπήρχαν τα σόσιαλ μίντια, θα αντάλλασσαν και φωτογραφίες τους, μην πω και εικονίτσες. Ενας μπάρμαν μάλιστα, σε μαγαζί του κέντρου, «κρεμάστηκε», εν είδει χάπενινγκ εννοείται.

Την ίδια ώρα, στη Θεσσαλονίκη όπου ισχύει ήδη το γενικευμένο lockdown, αρνητές του ιού (και της πραγματικότητας) συνωστίσθηκαν χωρίς μάσκες μπροστά από τον Λευκό Πύργο για να διαδηλώσουν εναντίον των μέτρων, ενώ έξω από μπαρ της πόλης, με την πρόφαση του take away ποτού, στήνονταν μικρά υπαίθρια πάρτι. Τα οποία μάλιστα προβάλλονταν σε stories στο Instagram τύπου «Η ζωή εδώ τελειώνει, σβήνει το καντήλι μου». Με τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών να σιγοντάρουν. Που, όπως λένε οι Θεσσαλονικιοί Αλέξανδρος Σουρμπάτης και Δημήτρης Ρέντζιος, από τους καλύτερους και με διεθνείς διακρίσεις bartenders, «για να πουλήσουν δυο ποτά, φτύνουν μια κοινωνία».

Ψυχραιμία, παιδιά! Απ’ όσο ξέρω τουλάχιστον, δεν προβλέπεται μετωπική με μετεωρίτη τις επόμενες μέρες. Ας τιθασεύσουμε λίγο την drama queen που κουβαλάμε εντός μας και βρίσκεται σε συνεχή ρήξη με τον ρεαλισμό. Δεν πέφτει αυλαία στη ζωή μας, ένα διάλειμμα ολίγων λεπτών γίνεται. Ελάχιστων αν συνειδητοποιήσουμε τι είναι ένας μήνας – και δυο και τρεις, αν χρειαστεί – στην πορεία μιας ζωής.

Νταλκάδες στο υπόγειο

Βέβαια, απ’ ό,τι μυρίζομαι, έχουν ήδη αρχίσει να στήνονται οι γιάφκες με τις ποτάρες και τα ξηροκάρπια. Τα «κρυφά σχολειά» του ξεσαλώματος, τα λημέρια του παρταρίσματος. Μαθαίνω ότι υπόγεια εστιατορίων και μπαρ διαμορφώνονται ήδη σε χώρους υποδοχής. Και θυμάμαι μια ιστορία από τα μέσα, περίπου, της δεκαετίας του 1990, έτσι όπως μου τη διηγήθηκε ο φίλος και συνάδελφος Ηλίας Κανέλλης. Βρισκόταν για κάποιο κινηματογραφικό συνέδριο στη Λευκωσία, όταν ένα βράδυ τού πρότειναν να πάνε σε ένα μαγαζί «πολύ σπέσιαλ». Βρέθηκαν σε έναν δρόμο, κοντά στην πρεσβεία της Λιβύης, από αυτούς με τα μικρομάγαζα, που το πρωί έχουν πολλή κίνηση, ενώ από το απόγευμα και μετά ερημώνουν. Στον ολοσκότεινο δρόμο ένα μαγαζί μόνο ήταν ανοιχτό και φωταγωγημένο. Το εμπόρευμά του, λούτρινα κουκλάκια που σκέπαζαν κάθε σπιθαμή των τοίχων του. Η ξανθιά ιδιοκτήτρια που υποδέχθηκε σε αυτό το σουρεαλιστικό περιβάλλον την παρέα του Ηλία άνοιξε μια καταπακτή στο ξύλινο πάτωμα. Κατέβηκαν λίγα σκαλιά και βρέθηκαν σε ένα μπουζουξίδικο εν πλήρει λειτουργία, όπου η εκ Ρουμανίας κεντρική αρτίστα – η οποία θα είχε, προφανώς, κάποιο πρόβλημα με την άδεια παραμονής, εξού και η μυστικότητα – τραγουδούσε με ρουμανοκυπριακή προφορά «Ελληνες είμαστε, θα βρούμε τρόπον να αναστήσουμε αυτόν τον τόπον».

Ασχετοσύνη και προκατάληψη

Και κάτι απόνερα από τις διαστρώσεις στην Ακρόπολη. Αφού δεν φτούρησε ως αφήγημα παρά μόνο κάτι λίγα 24ωρα, στο τραπέζι του αντιπολιτευτικού πόκερ οι «συνήθεις πρόθυμοι» παίζουν τα ρέστα τους αμφισβητώντας τον «άγιο της Ακρόπολης», τον Μανόλη Κορρέ. Διότι, λέει, είναι αυθεντία και από την αρχαιότητα παρουσιάζεται ένα είδος υποταγής των μαζών στις αυθεντίες… Και ύστερα από αυτό ο Μπακούνιν άλλαξε πλευρό στον τάφο του.