Φαντάσματα

Στην ταινία «Νόμος 4.000» του Γιάννη Δαλιαννίδη – που ειρήσθω εν παρόδω είναι κατά κάποιον τρόπο… επίκαιρη – τα εξωτερικά πλάνα αποτυπώνουν (και διασώζουν) την εικόνα της Κυψέλης του 1962. Σε αυτά, λοιπόν, βλέπουμε μια άλλη Αθήνα, αυτή των νεοκλασικών και των κομψών πολυκατοικιών του Μεσοπολέμου.

Εξήντα χρόνια μετά, στη θέση των περισσοτέρων εξ αυτών στέκουν τερατώδεις γκρίζες πολυκατοικίες, ενώ τα ελάχιστα κτίρια από τα πρώτα μισά του 20ού αιώνα που συνεχίζουν να στέκουν στην Κυψέλη και αλλού δεν αποτελούν παρά φαντάσματα του εαυτού τους. Αφημένα για δεκαετίες στη μοίρα τους, καταρρέουν μέρα με τη μέρα, αποτελώντας παράλληλα κίνδυνο για την ασφάλεια περιοίκων και διαβατών.

Η απόφαση για εκμετάλλευση όσων η στατικότητα το επιτρέπει, αλλά και για κατεδάφιση όσων οι γερασμένοι σκελετοί δεν αντέχουν – αν και καθυστερημένη -, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, με το όφελος για την πόλη να είναι διπλό: αφενός η αποφυγή δυστυχημάτων όπως αυτό της Σάμου (με θύματα δύο ερωτευμένους εφήβους), αφετέρου η αισθητική αναβάθμιση του Κέντρου, με την ανάδειξη αυθεντικών αθηναϊκών αρχιτεκτονημάτων.