Μεταξύ σεισμών και αποστρατιωτικοποίησης

Οι τουρκικές ολοκληρωτικές επιθέσεις κατά του Μακρόν και της Γαλλίας αναγκάζουν την Ευρώπη να μην κρύβεται άλλο πίσω από το δάχτυλό της. Ομως στην Ελλάδα διάφοροι σκέφτονται ακόμα πώς θα «τα βρούμε» με τον Ερντογάν. Κάνουν ότι δεν βλέπουν την επιθετικότητά του, μία κρίσιμη όψη της οποίας πάντως δεν έχει προσεχθεί αρκετά: η εμμονή αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Που, φυσικά, δεν αλλάζει με τις επαναλαμβανόμενες παιδαριώδεις «διπλωματίες των σεισμών». Παρά τα εκείθεν κροκοδείλια δάκρυα, η Σάμος, που τη χτύπησε σκληρά ο σεισμός, πάντοτε απειλείται απείρως περισσότερο από την Τουρκία. Και οι NAVTEX επανήλθαν ήδη.

Οι Τούρκοι λένε ότι απαγορεύεται να σταθμεύουν εκεί στρατιωτικές δυνάμεις. Είναι γελοίο. Πρώτον, τα νησιά αυτά απειλούνται διαρκώς. Δεύτερον, επειδή στο κυρίαρχο έδαφος μιας χώρας τέτοιες αυθαίρετες ερμηνείες συνθηκών δεν ισχύουν. Τρίτον, επειδή πρόκειται για τις ίδιες εκείνες συνθήκες που η Τουρκία διαρκώς καθολικά παραβιάζει στην πράξη. Και αναφέρεται σε επιβολή όρων, την ώρα που η ίδια καθημερινά μετατρέπει τις συνθήκες σε κουρελόχαρτα. Αν η Τουρκία δεν έκανε όσα κάνει στο Αιγαίο, τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα, αν απέναντι από αυτά τα νησιά δεν υπήρχαν πολεμικοί ναύσταθμοι, αν στην τουρκική επικράτεια σε απόσταση αναπνοής δεν υπήρχαν μεγάλες αεροπορικές και στρατιωτικές βάσεις, αν από αυτές δεν γίνονταν συνεχώς ακραίες στρατιωτικές παραβιάσεις, αν η Κύπρος δεν ήταν υπό μερική κατοχή, τότε ίσως θα μπορούσαν να συζητηθούν τέτοιες αιτιάσεις. Ομως όλα αυτά όχι απλώς συμβαίνουν, αλλά επιτείνονται διαρκώς. Οπότε κάθε τέτοια συζήτηση είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας, τόσο νομικά όσο, κυρίως, πραγματικά: είναι γελοίο να πιστεύει η Τουρκία ότι η Ελλάδα θα αφήσει γυμνά τα νησιά στα δόντια της. Αποκλείεται. Ας το καταλάβουν και οι εδώ υπερασπιστές τέτοιων απόψεων.

Η εμμονή των Τούρκων να φύγουν οι ελληνικές δυνάμεις από τα τμήματα αυτά του ελληνικού εδάφους φανερώνει δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι τα επιβουλεύονται. Ισως όχι όλα, αλλά σίγουρα κάποια. Η επιμονή είναι και έμμεση ομολογία αυτής της ενοχής. Το δεύτερο είναι ότι οι τούρκοι επιτελείς γνωρίζουν ότι αν θελήσουν να επιτεθούν σε αυτά τα νησιά θα βρεθούν στην κόλαση. Η κατάληψη οχυρωμένων και επανδρωμένων νησιωτικών εδαφών είναι από τις δυσκολότερες επιχειρήσεις που μπορεί να διεξαγάγει οποιοσδήποτε στρατός. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και στρατιωτικό υλικό είναι συνήθως τεράστιο για τον επιτιθέμενο. Και, παρά το κόστος αυτό, όταν ο αμυνόμενος έχει προετοιμαστεί σωστά, τέτοιες επιχειρήσεις στο τέλος κινδυνεύουν να αποτύχουν μακράν περισσότερο από ό,τι μπορούν να ελπίζουν ότι θα επιτύχουν. Χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα, που αναφέρεται και στη διεθνή βιβλιογραφία, είναι το πόσο ακριβά πλήρωσαν οι Γερμανοί την κατάληψη της Κρήτης – και μιλάμε για τους Γερμανούς στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον ισχυρότερο στρατό που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο κόσμος. Οχι για την Τουρκία που όλο γαβγίζει αλλά στρατιωτικά δεν μπορεί να δαγκώσει. Οι Γερμανοί κατέλαβαν τελικά την Κρήτη, που ήταν και συγκριτικά ανυπεράσπιστη σε σχέση με τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου σήμερα. Ομως οι επίλεκτοι γερμανοί αλεξιπτωτιστές αποδεκατίστηκαν οριστικά. Τελείωσαν. Στην Κρήτη.

Ολα αυτά δείχνουν κάτι που συνεχώς ξεχνάμε: η Ελλάδα δεν είναι άμαχος πληθυσμός. Είναι γερά οχυρωμένη απέναντι στον επιτιθέμενο. Αυτό δεν ισχύει μόνον για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου αλλά για το σύνολο του ελληνικού εδάφους. Αν η Τουρκία επιχειρήσει να επιτεθεί κινδυνεύει να ηττηθεί σκληρά. Γι’ αυτό επιμένει στην αποστρατιωτικοποίηση. Οι Τούρκοι ξέρουν ότι μπορεί να συντριβούν. Το ζήτημα είναι να το κατανοήσουμε πλέον και εμείς. Και να τελειώνουμε με την καταστρεπτική ηττοπάθεια. Είτε με σεισμούς, είτε χωρίς.