«Στο Mega με σεβασμό στη μουσική»

Μια μικρή γεύση της χαρακτηριστικής της σκηνικής ερμηνείας είχαν πάρει οι τηλεθεατές του Μεγάλου Καναλιού τον περασμένο Ιούνιο, όταν καλεσμένη στη μουσική βραδιά των Πυξ Λαξ έκανε μαζί τους όμορφα ντουέτο. Αύριο στις 21.00 η Ελευθερία Αρβανιτάκη είναι η ίδια οικοδέσποινα στο «Σπίτι με το Mega». Γεμάτη θετική διάθεση, ανεβαίνει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά για να ερμηνεύσει κάποια από τα πιο αγαπημένα της τραγούδια, όπως τα «Δυνατά», «Μηδέν», «Ζωή κλεμμένη» και «Δεν μιλώ για μια νύχτα εγώ». Ακόμα, ερμηνεύει κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ «Τα μεγάλα ταξίδια». Μαζί της θα εμφανιστούν επίσης οι Χρήστος Νικολόπουλος, Λάκης Λαζόπουλος, Μιχάλης Χατζηγιάννης και Θοδωρής Βουτσικάκης.

Συντονισμένοι στο Mega το βράδυ του Σαββάτου, οι τηλεθεατές τι περιμένουν από εσάς;

Μια εκπομπή γεμάτη από τραγούδια που έχουμε μοιραστεί με το κοινό εδώ και κάποιες δεκαετίες, παιγμένα όμως με φροντίδα κι έναν ήχο ανανεωμένο χάρη στην υπέροχη ομάδα μου μουσικών και την ενορχηστρωτική ματιά του Αλέξανδρου Δράκου Κτιστάκη. Επίσης, συναντήσεις με συνεργάτες και συναδέλφους μου που μου έχουν χαρίσει τραγούδια, όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης αλλά και ο Λάκης Λαζόπουλος, συναντήσεις που έχουν μνήμη, γλύκα, έκπληξη ίσως και να ακούσουν και μια νέα φωνή που έχω ξεχωρίσει, τον Θοδωρή Βουτσικάκη. Κι όλα αυτά με σεβασμό στη μουσική και σε μια εκπομπή καθαρά μουσική.

Στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά θα μοιραστείτε το μικρόφωνο με τέσσερις δημιουργούς από διαφορετικές περιόδους της καριέρας σας. Νιώθετε πως εκπροσωπούν κατά κάποιον τρόπο και τις πιο ξεχωριστές φάσεις σας ως ερμηνεύτριας;

Δεν θα το έλεγα έτσι ακριβώς, γιατί υπάρχουν και ηχηρές «απουσίες» πλάι στις πολύτιμες παρουσίες της εκπομπής. Ο Χρήστος Νικολόπουλος είναι ένας παλιός πολυαγαπημένος μου φίλος, είναι τεράστιος συνθέτης, μας συνδέουν πολλά εκτός από τα υπέροχα τραγούδια που μου έχει χαρίσει. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, ένας δυνατός τραγουδοποιός κι ερμηνευτής με ξεχωριστή πορεία, που μου χάρισε επίσης δυο καταπληκτικά τραγούδια, το «Πάρε με αγκαλιά και πάμε» και το «Ως τα χαράματα». Ηταν πολύ ωραίο που τραγουδήσαμε αυτά τα τραγούδια – και όχι μόνο – παρέα. Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη κι ένας άνθρωπος ιδιαίτερης ευφυΐας. Δεν είναι τραγουδοποιός αλλά θα μας δένει πάντα «το μηδέν» και το ότι «βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι» σε μουσική του μεγάλου Θάνου Μικρούτσικου. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραία έκπληξη να μοιραστούμε τη σκηνή και χάρηκα πολύ που ανταποκρίθηκε ακαριαία και γενναιόδωρα στο κάλεσμά μου. Τώρα, ο Θοδωρής Βουτσικάκης, όπως είπα, είναι μια νέα φωνή που έχω ξεχωρίσει και που κάλεσα για να κάνουμε δύο ντουέτα σε αγαπημένα μου τραγούδια.

Στη 40χρονη σας καριέρα υπήρξαν στιγμές που βάλατε «φωτιά στα φρένα»;

Ναι, με την έννοια ότι υπήρξαν φάσεις που τρέχανε πολλά πράγματα παράλληλα και το ένα διαδεχόταν το άλλο. Πριν καλά καλά τελειώσει ένας κύκλος, άρχιζε ο επόμενος. Επίσης παίζαμε ασταμάτητα. Τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα, για να μη θυμηθώ τα χρόνια με την Οπισθοδρομική Κομπανία που παίζαμε καθημερινά με ένα ρεπό την εβδομάδα. Ναι, υπήρχε απίστευτο γκάζι λοιπόν. Ομως πάταγα και φρένο πού και πού για να με ξαναβρώ, να απολαύσω το «μαμά με τα παιδιά». Οχι πάντα με τη συχνότητα ή τον ρυθμό που θα ήθελα, αλλά τα κατάφερνα.

Ποιος στίχος δικού σας ή άλλου καλλιτέχνη σας εκφράζει περισσότερο;

Νομίζω το «Δεύτερη ζωή δεν έχει» από το «Παράπονο» του Ελύτη που μελοποίησε μοναδικά ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Είναι μεγάλη συνειδητοποίηση και ταυτόχρονα κινητήριος δύναμη.

Η σύγχρονη πραγματικότητα στις συναυλίες θέλει αποστάσεις, μάσκες, μειωμένη προσέλευση κοινού και σειρά άλλων προστατευτικών μέτρων. Αφαιρούν όλα αυτά τη μαγεία της σκηνής και της επικοινωνίας με το κοινό;

Σίγουρα η συνθήκη είναι διαφορετική. Ο περιορισμός σε μια καρέκλα μόνο είναι, νομίζω, η σημαντικότερη διαφορά. Ο περιορισμός της σωματικής εκτόνωσης, το να μην μπορέσεις σωματικά να μπεις στον ρυθμό. Εντάξει, και το να σιγοτραγουδάς φορώντας τη μάσκα είναι επίσης παράξενο. Παρ’ όλα αυτά, επειδή έζησα και φέτος λίγες παραστάσεις και ως κοινό αλλά και από τη σκηνή, η συνεύρεση με το κοινό είχε συγκίνηση και τις απαιτούμενες δονήσεις, έστω και με αυτόν τον ιδιότυπο τρόπο.

Αυτές τις ημέρες συμπληρώθηκαν 95 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Χατζηδάκι, με τον οποίο είχατε μια ιδιαίτερη σχέση. Τι σας λείπει περισσότερο από αυτόν;

Εκτός από κορυφαίος της μουσικής, ο Χατζιδάκις ήταν άνθρωπος της διανόησης με παρεμβάσεις κι έναν αιχμηρό λόγο. Εχω πει στο παρελθόν ότι ήταν μια φιγούρα-πρότυπο για μένα και με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο μια πατρική φιγούρα. Πολύ συχνά τον μνημονεύω – και όχι μόνο εγώ – για να ερμηνεύσω την κοινωνική συνθήκη. Εχει περάσει στην αθανασία. Νιώθω ευτυχής που τον γνώρισα, που τον έζησα έστω και για λίγο.