Κεντροαριστερά ανοίγματα διαρκείας

«Μετά την Αννα Διαμαντοπούλου ποιος ακολουθεί;». Το ερώτημα διατυπώνεται με μεγάλη ανησυχία στους νεοδημοκρατικούς κόλπους – μεγαλύτερη μάλλον από εκείνη που κάποιοι διαγιγνώσκουν στους κεντροαριστερούς για τις επόμενες μεταγραφές του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον χώρο που παραδοσιακά εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό φάσμα. Η πρόσφατη υποψηφιότητα της πρώην «πράσινης» υπουργού για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ καθώς και ο επικείμενος «δομικός ανασχηματισμός» της κυβέρνησης έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο την περίφημη συζήτηση για τα μητσοτακικά ανοίγματα στο Κέντρο. Μια κουβέντα όχι και τόσο καινούργια ωστόσο, αφού ο Πρωθυπουργός εφαρμόζει αυτή τη στρατηγική πολύ πριν βρεθεί στο Μαξίμου.

Στα «γαλάζια» πηγαδάκια η πρόταση στη Διαμαντοπούλου εξελήφθη ως προάγγελος μιας νέας βουτιάς του στη στελεχική δεξαμενή της Κεντροαριστεράς. Τα ονόματα, βέβαια, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές – όπως εκείνα του Γιάννη Μανιάτη ή του Γιώργου Φλωρίδη – έχουν ακουστεί και όλες τις προηγούμενες φορές που άνοιξε το θέμα των μεταγραφών. Κι όμως, η μονότονη σχεδόν επανάληψη των ίδιων υποψηφίων δεν φαίνεται να έχει μετριάσει τον εκνευρισμό – ή έστω τον προβληματισμό – των κεντροδεξιών που βλέπουν από τον Ιούλιο του 2019 τους κάποτε πολιτικούς τους αντιπάλους να επιλέγονται αντί εκείνων για κυβερνητικές ή άλλες θέσεις.

Αν και η στρατηγική της διεύρυνσης προς τα κεντροαριστερά έχει χάσει πια το στοιχείο του αιφνιδιασμού και ορισμένοι από το Κίνημα Αλλαγής αντιδρούν σε αυτή τρολάροντάς την – υποστηρίζοντας, ας πούμε, ότι η ΝΔ στερείται στελεχών με εκσυγχρονιστικές περγαμηνές, εξ ου κι ο αρχηγός της επιλέγει από τα δικά τους -, οι κιναλίτες δεν την υποτιμούν. Τις προάλλες ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Παύλος Χρηστίδης τη σχολίασε ανεβάζοντας τα ντεσιμπέλ. «Οι παπαγάλοι του Μαξίμου ξαναχτυπούν», είπε, «τους φόβισαν τα νέα σημάδια ανόδου του Κινήματος Αλλαγής και αντιδρούν σπασμωδικά».

ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ. Παρεμπιπτόντως, μερικοί έμπειροι κεντροαριστεροί επισημαίνουν πως με εξαίρεση την περίπτωση Χρυσοχοΐδη ο Μητσοτάκης διαλέγει να προσεγγίσει ανθρώπους που έχουν αποχωρήσει καιρό τώρα από το κόμμα τους – τακτική που δεν τη διαβάζουν ως τυχαία για την ποιότητα των διμερών σχέσεων ΝΔ –  ΚΙΝΑΛ που ο Πρωθυπουργός επιθυμεί.

Η αλήθεια είναι ότι, παρά τις εσωκομματικές γκρίνιες στη ΝΔ, οι οποίες προς το παρόν ψιθυρίζονται, η στρατηγική της κεντρώας στροφής – που κορυφώθηκε με μια σειρά προερχόμενων από την Κεντροαριστερά υπουργών και με τους ακόμη περισσότερους γενικούς γραμματείς στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Μητσοτάκης – απέδωσε εκλογικά και συνεχίζει να αποδίδει δημοσκοπικά. Στην τελευταία έρευνα της Marc, για παράδειγμα, την περασμένη εβδομάδα 85,8% των ψηφοφόρων του Κινήματος Αλλαγής εμφανίζονται να αξιολογούν θετικά και μάλλον θετικά την κυβέρνηση.

Ισως, λοιπόν, οι νεοδημοκράτες δεν θα έπρεπε να ανησυχούν τόσο για το ποιος θα είναι ο επόμενος κεντροαριστερός. Ο αρχηγός τους έχει κατορθώσει – σύμφωνα με επαγγελματίες των μετρήσεων – να διεισδύσει σε μεγάλο μέρος της κεντροαριστερής εκλογικής βάσης, οπότε οι πολιτευτές δεν έχουν πια και τόση σημασία. Εξάλλου, κατά μια ανάλυση το μεγαλύτερο πλήγμα στον συγκεκριμένο χώρο ο Μητσοτάκης το έχει επιφέρει ήδη, στρατολογώντας νεαρά σε ηλικία στελέχη, πάνω στα οποία βασίστηκε σε κάποιον βαθμό η χρυσή εποχή του εκσυγχρονισμού, σαν τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τον Ακη Σκέρτσο ή τον Θανάση Κοντογεώργη. Με άλλα λόγια, έχει ήδη οικειοποιηθεί ένα κομμάτι από το μέλλον της Κεντροαριστεράς.