Χριστούγεννα

To φθινόπωρο του 1989, όταν η χώρα βρισκόταν στη δίνη του σκανδάλου Κοσκωτά, ο Νίκος Πορτοκάλογλου έγραψε ένα τραγούδι με το οποίο προανήγγειλε την άφιξη παράξενου χειμώνα. Σήμερα ίσως σκέφτεται ότι «έκαψε» το εύρημα, αν και πάντα μπορεί να ηχογραφήσει μια νέα εκδοχή του τραγουδιού. Αλλωστε, αν εκείνος ο χειμώνας ήταν παράξενος, αυτός που έρχεται μπορεί να μη βρίσκει λέξη για να κολλήσει δίπλα του.

Στη Θεσσαλονίκη τα ζαχαροπλαστεία άρχισαν να βγάζουν κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Στο Χαλάνδρι άνοιξε το κατάστημα που πουλάει χριστουγεννιάτικα. Σε μερικά ραδιόφωνα έπαιξε ήδη το «Last Christmas». Δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για αντίδραση στον ζόφο, για ένα τρολάρισμα στην αβεβαιότητα ή για προτροπή ώστε να προλάβουμε κάτι που θα χάσουμε. Υπάρχει μια εντελώς «καμένη» καναδική ταινία που λέγεται «Last Night», η «Τελευταία νύχτα». Ο κόσμος πρόκειται να καταστραφεί έπειτα από σύγκρουση με αστεροειδή. Η ταινία μας δείχνει πώς πέρασαν τις τελευταίες ώρες τους οι άνθρωποι μιας μικρής πόλης. Είναι κατακαλόκαιρο, αλλά κάποιοι διάλεξαν να κάνουν Χριστούγεννα. Ενδεχομένως να το δούμε και εδώ. Ισως και θα έπρεπε να το δούμε. Στους καιρούς μας πολλά έχουν γίνει σχετικά. Γιατί όχι και τα Χριστούγεννα; Καλύτερα θα είναι τώρα, με τους ανθρώπους να κυκλοφορούν και τον καιρό να επιτρέπει τραπεζάκια έξω. Τον Δεκέμβρη τα φώτα θα αντανακλούν σε άδειους, υγρούς δρόμους. Και, αλήθεια, ποιος στολίζει τη μοναξιά; Ποιος φτιασιδώνει την ερημιά; Σκεφτείτε το, μην το περνάτε έτσι αψήφιστα.

Τι λέει το ζώδιο της εβδομάδας που άνοιξε; Για κάποιους χρυσαυγίτες τα άστρα προβλέπουν μια ρουτίνα που θα κρατήσει χρόνια. Οι υπόλοιποι θα είμαστε χαμστεράκια στον τροχό μας. Το πρωί θα ακούμε τους διεθνολόγους να αναλύουν τις κινήσεις του Ερντογάν και τους απόστρατους να υμνούν την πολεμική αρετή του έθνους. Το απόγευμα θα μετράμε κρούσματα. Θα ακολουθήσουν τα Γιάννινα την Κοζάνη; Ξαναφουντώνει η Θεσσαλονίκη; Και ποιο είναι, τελικά, το όριο της Αθήνας; Πόσο πίεση ανεβάζει ο Χαρδαλιάς; Το βράδυ, μπροστά στην τηλεόραση, θα στοχαζόμαστε επάνω στην προσαρμοστικότητά μας. Συνηθίζουμε τα πάντα με τρόπο αξιοθαύμαστο. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να μας εκπλήξει. Ακόμα και ο φόβος μεταβολίζεται σε συνήθεια.