Βλέποντας την «ώρα ΠΑΣΟΚ»

Υπάρχει κυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση; Σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή δημοκρατία η απάντηση είναι πάντα όχι – όσο καλή ή όσο ελκυστική κι αν φαίνεται η σύνθεση που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην εξουσία. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο στην Ελλάδα φαίνεται να τίθεται σε εφαρμογή η θεωρία του «ενάμισι κόμματος»: η κυβερνητική ΝΔ είναι όχι μόνο ο νικητής των δημοσκοπήσεων, αλλά και ο μοναδικός σταθερός πυλώνας του δικομματισμού της νέας εποχής. Στην απέναντι πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν δείχνει να κρατά τα ποσοστά των εκλογών, τα οποία θα του επέτρεπαν να εγκαθιδρυθεί ως το αντίπαλο δέος της κυβέρνησης, αλλά παράλληλα η εσωκομματική κατάσταση στο κόμμα δεν δίνει ένα ξεκάθαρο στίγμα για την επόμενη μέρα.

Το κενό αυτό που έχει δημιουργηθεί θέλει να εκμεταλλευθεί το Κίνημα Αλλαγής. Η διαπίστωση πως ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν μπορεί, έρχεται πλέον και από ανθρώπους που δεν στηρίζουν το Κίνημα Αλλαγής αλλά υποστηρίζουν την ανάγκη για μια σοβαρή αντιπολίτευση – ο Χρήστος Χωμενίδης, για παράδειγμα, έφτασε να βαφτίσει την ευκαιρία που παρουσιάζεται στον μεσαίο χώρο ως «Ωρα ΠΑΣΟΚ» (capital.gr). Αρκετοί εντός και εκτός πολιτικής πιστεύουν το ίδιο, εξάγοντας μάλιστα το συμπέρασμα από τα εγχειρήματα που ξεκίνησαν και έληξαν άδοξα στον χώρο, πως το ΠΑΣΟΚ είναι μέρος της λύσης για την επόμενη μέρα.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ. Στη Χαριλάου Τρικούπη ξέρουν πως έχουν το μέσο, αλλά και πως καμιά φορά τούς λείπει το μήνυμα: πολλές από τις πρωτοβουλίες εντός και εκτός Βουλής χάνονται κάτω από τόνους επικαιρότητας. Το κενό που δημιουργείται από την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, εξηγούν, μπορεί να «γεμίσει» από τον παραδοσιακό εκφραστή της προοδευτικής παράταξης στην Ελλάδα, από μια κλασική Σοσιαλδημοκρατία με μεταρρυθμιστικό περιεχόμενο. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο για κανέναν, καθώς πολλά στελέχη έχουν μετακομίσει είτε στη ΝΔ είτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Κίνημα Αλλαγής ποντάρει στην ανανέωση των στελεχών, δείχνοντας τους νεαρότερους που έχουν τοποθετηθεί σε θέση ευθύνης. Κυρίως όμως θέλουν από εδώ και πέρα να δείξουν την ανανέωση και στην πολιτική, εκφράζοντας ένα νέο ακροατήριο προοδευτικό, που δεν ταυτίζεται κομματικά με κάποιο από τα σημερινά ή τα παλαιότερα σχήματα και το οποίο ενδιαφέρεται για ζητήματα που ακόμη κανένα κόμμα δεν έχει πιάσει με επιτυχία: την περιβαλλοντική προστασία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εργασιακή ανασφάλεια. Το μεγάλο στοίχημα για τα στελέχη του Κινήματος Αλλαγής είναι αν θα το καταφέρουν – αν, δηλαδή, θα ξεπεράσουν τη θεμελιωμένη εικόνα που υπάρχει για τον χώρο στις νεότερες γενιές, που γνωρίζουν περισσότερο το ΠΑΣΟΚ ως meme στα σόσιαλ μίντια παρά ως πολιτικό κόμμα.

Στην ερώτηση αν ήρθε η «ώρα ΠΑΣΟΚ», η απάντηση στο Κίνημα Αλλαγής – απάντηση που έρχεται από όλες τις τάσεις – είναι «ναι». «Πρέπει όμως», λένε, «να εκμεταλλευθούμε το μομέντουμ» – αυτή τη στιγμή, αναγνωρίζοντας την ευκαιρία που έχει μπροστά του το κόμμα, ακόμα και η μεγαλύτερη αντιπολιτευτική τάση προς την ηγεσία κρατά χαμηλούς τόνους, αναγνωρίζοντας τη σημασία της συστράτευσης. Και αυτό συμβαίνει παρότι του χρόνου το φθινόπωρο, με βάση το Καταστατικό, προβλέπεται διαδικασία εκλογής προέδρου. Το μίνι τζαρτζάρισμα με αφορμή την υποψηφιότητα Διαμαντοπούλου για τον ΟΟΣΑ πάντως δεν βοήθησε στην εικόνα ομοψυχίας που επιχειρείται να στηθεί -σημασία σε αυτή τη φάση έχει η προσέγγιση με εκείνους που δεν θεωρούν πως η «ώρα ΠΑΣΟΚ» μπορεί να φτάσει με το Κίνημα Αλλαγής, αλλά πιστεύουν στην ιδέα της ευκαιρίας. Αυτό είναι, λένε και ελπίζουν, το πρώτο βήμα.