Ξαναζώντας το παρελθόν

Ογδόντα δύο ημέρες απαιτήθηκαν για να γίνει ο happy man, όπως μας αυτοσυστήθηκε ο Ντάνι Πογιάτος στις 22 Ιουλίου, σε sadness man.

Ζήτησε υπομονή για να κάνει μια ομάδα που θα χαίρονται οι φίλοι της. Εδώ ήταν το σημείο της παρεξήγησης με τον Παναθηναϊκό. Υπομονή ναι, αλλά πόσο; Εναν μήνα, δύο, τρεις; Μπορεί να έδωσε μόλις τρία επίσημα παιχνίδια το Τριφύλλι, αλλά κανένας από τους χιλιάδες οπαδούς του δεν χάρηκε με το θέαμα που παρουσίασε. Ενα γκολ σε 270 αγωνιστικά λεπτά, εκτός των καθυστερήσεων, με τη νίκη να αναζητείται από το Silver Alert.

Ο Πογιάτος και πολλοί ξένοι σαν του λόγου του, όπως ο συμπατριώτης του και μάνατζερ του Παναθηναϊκού Ρόκα, πιστεύουν πως το ελληνικό πρωτάθλημα είναι μπανανία. Θεωρούν πως δύο-τρεις καλές ατάκες στους δημοσιογράφους και στον κόσμο και κάποιοι ισπανοί μισθοφόροι που βρίσκονται στο χείλος της ανεργίας θα ήταν αρκετά στοιχεία για να φουσκώσει το κέικ της επιτυχίας.

Οι δηλώσεις του Πογιάτος την ημέρα της παρουσίασής του μοιάζουν βγαλμένες από χρονοντούλαπο που κλειδώθηκε σε μια άλλη εποχή. «Θέλω να μείνω καιρό εδώ. Νίκη από την πρώτη ημέρα».

Δεν άφηνε τουλάχιστον κάποια περιθώρια ελιγμών, μια αμφισημία στις δηλώσεις του.

Η αμφιβολία για τις ικανότητες του Πογιάτος δηλητηρίασε τον Παναθηναϊκό και η χθεσινή του κίνηση ήταν η πλέον ενδεδειγμένη. Παρέμεινε όμως ημιτελής από τη στιγμή που ο Ρόκα, ο άνθρωπος που φέρει την ευθύνη της επιλογής, συνεχίζει να βρίσκεται στο payroll του συλλόγου.

Ταυτόχρονα οι Πράσινοι μπαίνουν σε ατραπό με άγνωστο μέλλον. Στην πρώτη σεζόν της προεδρίας του Γιάννη Αλαφούζου, πριν από οκτώ χρόνια, ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε στον πάγκο με τον Φερέιρα, συνέχισε με τον Ρότσα, ο οποίος στη συνέχεια έδωσε τη σκυτάλη στον Ισπανό Φάμπρι για να καταλήξει στον Γιάννη Βονόρτα. Η απώλεια μνήμης καταδικάζει τους συλλόγους να ξαναζήσουν το κακό παρελθόν τους.