Οταν τα μάτια μαθαίνουν να αγγίζουν τα ρούχα

Πώς να διαλέξεις ένα ρούχο αν δεν μπορείς να αγγίξεις το ύφασμα; Η απάντηση βρίσκεται εντός της νέας πραγματικότητας, που καλεί το βλέμμα να αποκτήσει αισθητήρες αφής. Γιατί η μόδα προβάλλει στις οθόνες μας. Στην αρχή ήταν η cool συνθήκη για την ανάδειξή της μέσα στο Instagram. Το οποίο συμπλήρωσε την πρώτη του δεκαετία και η επέτειός του μας καλεί να αναλογιστούμε πόσο άλλαξε η σχέση μας με τη μόδα εξαιτίας των social media. Αν δεν υπήρχε το Instagram, τότε δεν θα είχε δημιουργηθεί η ανάγκη κατασκευής της εικόνας μας, που χάρη στα φίλτρα και στα ειδικά εφέ καλλωπισμού κρύβεται ο εαυτός μας πίσω από επίπεδα χρωματικού κορεσμού, αυξομειώσεις φωτισμού, έντασης σκιών, φλουτάρισμα της ευκρίνειας του φωτογραφικού καρέ. Αν δεν υπήρχαν οι πλατφόρμες των κοινωνικών μέσων που απλόχερα οικειοποιήθηκε η μόδα για να παρατάξει εντός τους τον στρατό των πρόθυμων χειριστών της (μια άλλη ερμηνεία της περίπτωσης των bloggers – influencers), τότε σήμερα θα είχαμε αποφύγει τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Και τα οποία κατά ένα μεγάλο ποσοστό το σύστημα της μόδας τα «χρεώνει» στην εξάπλωση και στις επιπτώσεις της πανδημίας.

Μια συνθήκη που ίσχυε τον παλιό εκείνο τον καιρό της έντυπης δημοσιογραφίας και που έδινε σημασία στην αναφορά κύριων ονομάτων και προσώπων σε ένα κείμενο φαίνεται ότι αναλογεί και στο περιβάλλον της μόδας σήμερα: για να είναι μόδα πρέπει να διαθέτει στοιχεία ταυτότητας και να απευθύνεται σε πραγματικά πρόσωπα. Δηλαδή να έρχεται σε αντιπαράθεση με την κατασκευασμένη ψευδή πραγματικότητα των χρηστών των social media.

Στη διάρκεια της τηλεπαρουσίασης της Εβδομάδας Μόδας του Παρισιού, το άγγιγμα των ρούχων, η παρατήρησή τους από κοντά ήταν το θέμα που έκανε επειγόντως επίκαιρο τον προβληματισμό που είχε αναπτύξει η θεωρητικός της αρχιτεκτονικής Μπεατρίζ Κολομίνα στη μελέτη της για την επιλογή των υλικών με τα οποία η αρχιτεκτονική πρακτική ανανεώνει το λεξιλόγιό της. Σε αυτό το πλαίσιο και η Ναντέζ Βανέ-Σιμπουλσκί, σχεδιάστρια για τη γυναικεία συλλογή στον οίκο Hermes, δημιούργησε ένα τετράδιο σημειώσεων μέσα στο οποίο πρόσθετε τα κομμάτια της έμπνευσης για τη σχεδιαστική διαδικασία και τη δημιουργία των ρούχων.

Στόχος της ήταν να παραμείνουν εκείνη και η ομάδα της στην εξ αποστάσεως συνεργασία τους εντός απτικής σύνδεσης με τα υλικά τους. «Οι γραμμές αγκαλιάζουν το σώμα για να το τονίσουν χωρίς περιορισμούς. Τα ρούχα ελευθερώνονται, τα υλικά προστατεύουν, τα ζεστά χρώματα αλληλεπιδρούν τρυφερά» αναφέρει στις σημειώσεις της. Το ονομαζόμενο Scrapbook τετράδιό της η Ναντέζ Βανέ-Σιμπουλσκί το επεξεργάστηκε με μια ολιγάριθμη ομάδα καλλιτεχνών για να συνοδεύσει με τα έργα τους την καλοκαιρινή της συλλογή ως αφήγημα της επιθυμίας για ελευθερία και της αναζήτησης αντίδοτου στο στερητικό σύνδρομο από την έλλειψη του ανθρώπινου αγγίγματος. Οπως τότε που δοκιμάζαμε και επεξεργαζόμασταν τα νέα ρούχα της κάθε σεζόν. Και ανάλογα με τον βαθμό ικανοποίησης ή δυσαρέσκειας που αντλούσαν οι αισθητήριες νευρικές απολήξεις των δαχτύλων από την επαφή τους με το απαλό, τραχύ, πορώδες, λείο, λεπτό υλικό, βγάζαμε την ετυμηγορία μας για την ικανότητά του να μας συνοδεύσει ή όχι στην εξωστρέφεια της ζωής μας.