Νομπέλ οπορτουνισμού{CR}

Η αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο αποτέλεσμα της Συνόδου Κορυφής ήταν, για όσους εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα αρχών αλλά κόμμα ευκαιρίας, αναμενόμενη: ο Αλέξης Τσίπρας μηδένισε τη διπλωματική μάχη που έδωσε η Ελλάδα. «Για ακόμα μια φορά ο κ. Μητσοτάκης φεύγει από ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με άδεια χέρια. Οχι μόνο πέρασε κάτω από τον πήχη, αλλά δεν τον έφτασε καν», ανέφερε δήλωσή του στο Facebook.

Ο Τσίπρας λέει ότι ο Πρωθυπουργός «πέταξε λευκή πετσέτα» κι αυτό το συνάγει, κυρίως, επειδή δεν επιβλήθηκαν «κυρώσεις την Τουρκία, ούτε καν ένας μηχανισμός που θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί αν ξεκινήσουν ξανά οι προκλήσεις».

Προφανώς, ουδείς πέταξε λευκή πετσέτα. Ο έλληνας Πρωθυπουργός, με τη στάση του στη Σύνοδο, κατάφερε πολλές ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετώπιζαν την ελληνοτουρκική τριβή ως πρόβλημα που δεν τις αφορά να μετατοπιστούν και να αποδεχτούν ότι αν έχει πρόβλημα η Ελλάδα είναι και πρόβλημα δικό τους. Κατάφερε, δηλαδή, να τραβηχτεί μια γραμμή ευρωπαϊκής αλληλεγγύης σε ένα ζήτημα που, έως προχθές, θεωρούνταν αποκλειστικά θέμα της Ελλάδας (και της Κύπρου).

Προφανώς, η εξέλιξη λίγο – πολύ είχε προδιαγραφεί πριν από τη Σύνοδο. Η προοπτική των κυρώσεων είχε ήδη απομακρυνθεί, από τη στιγμή που η Τουρκία, πιεζόμενη, αποδέχτηκε την επανέναρξη του διερευνητικού διαλόγου με την Ελλάδα. Συνέβη δηλαδή κάτι πολύ ενδιαφέρον: η απειλή των κυρώσεων αποδείχτηκε πολύ πιο ουσιαστική από τις ίδιες τις κυρώσεις. Η απειλή αυτή συνεχίζει να υπάρχει, μάλιστα μπορεί να ενεργοποιηθεί αμέσως εάν το ζητήσει η Ελλάδα, στην περίπτωση που η Τουρκία επιστρέψει στον δρόμο της έντασης. Οπως είπε ο έλληνας Πρωθυπουργός, η ΕΕ «ξεκαθάρισε, με απόλυτη σαφήνεια, ότι η άρση κάθε μονομερούς ενέργειας αποτελεί προϋπόθεση για τη βελτίωση των σχέσεων ΕΕ και Τουρκίας, κάτι το οποίο όλοι μας επιθυμούμε, κατέστησε όμως ταυτόχρονα και απολύτως σαφές ποιες θα είναι οι επιπτώσεις σε περίπτωση που η Τουρκία συνεχίσει την επιθετική της συμπεριφορά».

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Είναι προτιμότερη για τα συμφέροντα της Ελλάδας, και της Κύπρου, μια Τουρκία που ενεργεί συγκαταβατικά προς τις ευρωπαϊκές βουλήσεις, αποφεύγοντας την κλιμάκωση μέτρων εκ μέρους της Ευρώπης εναντίον της. Μια τέτοια Τουρκία μπορεί να είναι παράγων καλής γειτονίας, με ό,τι αυτό σημαίνει. Αντίθετα, μια Τουρκία που συνδαυλίζει την ένταση, και σε καθεστώς κυρώσεων από την Ευρώπη, θα είναι συνεχώς παράγων αποσταθεροποίησης και κλιμάκωσης των εντάσεων και, βεβαίως, πιο επικίνδυνη.

Προφανώς, κάποιοι στην Ελλάδα (όπως και στην Τουρκία) θα προτιμούσαν να έχουμε φύγει από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο όχι με αποκλιμάκωση της έντασης και την παραίνεση του διαλόγου (συν την προτροπή προς την Κυπριακή Δημοκρατία να εργαστεί για τη λύση του Κυπριακού), αλλά με κυρώσεις – που θα επιβεβαίωναν την ένταση. Εκπροσώπους τέτοιων κύκλων στην Ελλάδα τους ξέρουμε καλά, τους βλέπουμε τακτικά σε εκπομπές, θεωρούν την ένταση πατριωτικό καθήκον, θεωρούν μονόδρομο τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας μας, την ισραηλοποίησή της. Από αυτούς τους κύκλους, η αξιωματική αντιπολίτευση, ορθώς, είχε πάρει σαφείς αποστάσεις την εποχή που προετοίμαζε και συνομολογούσε τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Πώς είναι δυνατόν ο «αντεθνικιστής πρωθυπουργός των Πρεσπών» που ονειρευόταν το Νομπέλ, σήμερα να έχει τις ίδιες θέσεις με αυτούς που κατήγγελλε ως υπερπατριώτες; Γίνεται διότι ο Τσίπρας δεν πολιτεύεται με αρχές αλλά ευκαιριακά, με βάση τι τον συμφέρει στη συγκυρία. Νομπέλ οπορτουνισμού.