Το πανωφόρι – τσάντα φέρνει την άνοιξη

Και οι εβδομάδες μόδας ξεκίνησαν στις καθιερωμένες πόλεις ως μεικτό είδος. Με παρουσιάσεις των σόου με φυσική ολιγομελή παρουσία θεατών και με διαδικτυακά ντεφιλέ τα οποία κρατάνε τους ενδιαφερόμενους προσκολλημένους στην οθόνη των υπολογιστών τους. Από αυτήν τη ροή εικόνων και ευρηματικών συμβάντων στα κανάλια τoυ YouTube και του Instagram ας κρατήσουμε ως ξεχωριστές στιγμές τις συλλογές που επαναφέρουν στη μόδα τον ρόλο της ως προπομπού του καινούργιου:

Από τη Νέα Υόρκη και το Μιλάνο πολλά ήταν τα σύνολα των ρούχων που κάνουν αναφορά στη «συναισθηματική χειροτεχνία». Η κατάσταση απομόνωσης σε οικεία περιβάλλοντα στην οποία βρέθηκαν για πολλούς μήνες οι σχεδιαστές ανέσυρε μνήμες και ικανότητες. Σε αυτήν την εποχή της κοινωνικής απόστασης το δίδυμο της Νέας Υόρκης Mike Eckhaus και Zoe Latta επικοινώνησαν την ανάγκη της αφής μέσω των ρούχων τους. Οπως όταν αγγίζεις ένα διακοσμητικό πλεκτό από βελονάκι ξεχασμένο πάνω σε κάποιο παλιό έπιπλο σε ένα κλειστό δωμάτιο το οποίο έγινε καταφύγιο τις μέρες της καραντίνας. Τα εφαρμοστά πλεκτά σύνολά τους φτιαγμένα από τέτοια εργόχειρα με βελονάκι δεν έδειχναν προς την εύκολη επανάληψη της ανακύκλωσης των υλικών. Στον ανοικτό χώρο όπου παρουσίασαν τη συλλογή τους με τα μοντέλα να προβάλλουν ανάμεσα σε κατοίκους της περιοχής που έκαναν τον περίπατό τους, τα λευκά πάτσγουορκ φορέματα έδειχναν ότι κρατάνε συντροφιά σε μοναχικές καρδιές που ξέρουν να μετράνε τον χρόνο με το νήμα τους.

Αντίστοιχα το ίδιο εκείνο διάστημα της καραντίνας το βλέμμα της Σίλβια Βεντουρίνι Φέντι έπεφτε στις σκιές των φυτών που το φως του ήλιου ακουμπούσε στον τοίχο και τις κουρτίνες των δωματίων της στη Ρώμη. Αυτήν την αίσθηση φυσικού κατευνασμού αποτύπωσε στις επιφάνειες των ρούχων της από φίνα οργάντζα ή κρουστό λευκό λινό. Τα σύνολα Fendi περισσότερο έμοιαζαν με πιζάμες και άνετα ρούχα για το σπίτι με έναν χαρακτήρα τρυφερότητας παρά προκλητικότητας.

Το ανθρώπινο άγγιγμα επικαλέστηκε και ο Πιερ Πάολο Πιτσιόλι παρουσιάζοντας στους ανοικτούς χώρους ενός παλιού βιομηχανικού κτιρίου του Μιλάνου τη συλλογή του για το Maison Valentino. Με δαντέλες, μακραμέ, βελονάκι και κεντήματα να συμπληρώνουν τα λόγια του για την αξία του αγγίγματος και της συναισθηματικής σύνδεσης που προκαλούν οι διακυμάνσεις της υφής τους, ο όγκος και το σχήμα των ρούχων που έρχονται από το μυαλό του: μπλούζες λευκές κεντημένες με βελονάκι, σορτς και μπλέιζερ το ίδιο επιθυμητά και στα δύο φύλα.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ. Ομως η μόδα δεν ανήκει μόνο στους ρομαντικούς και τους ευαίσθητους. Απευθύνεται και στους τολμηρούς και πρωτοπόρους. Σε εκείνους που βλέπουν την εποχή της πανδημίας ως αφορμή για επανεκκίνηση και ως πεδίο ανάπτυξης νέας συμπεριφοράς. Το να βλέπουμε δύο αξιόλογους σχεδιαστές, τον Ραφ Σίμονς και τη Μιούτσια Πράντα, να συνεργάζονται για μία συλλογή είναι σημαντικό. Οχι μόνο γιατί η συλλογή Prada, για την οποία δούλεψαν από κοινού, έγινε παράδειγμα συναρμογής των σχεδιαστικών τους αντιλήψεων, αλλά επειδή πήρε χαρακτήρα «νέας στολής». Τα βασικά στοιχεία της οποίας είναι τα μακριά και στενά σε γραμμή 90s παντελόνια, η αμάνικη μπλούζα τουνίκ, η μυτερή χαμηλοτάκουνη γόβα. Ομως το ξεχωριστό κομμάτι, αυτό που τραβά την προσοχή του βλέμματος προκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί τρόπους αξιοποίησής του, είναι το πανωφόρι με ενσωματωμένη στην πλάτη του μία τσάντα του είδους clutch. Αυτό το clutch coat και οι μονόχρωμες ή φλοράλ εκδοχές του επαληθεύουν τον ρόλο της μόδας ως επιταχυντή της κοινωνικής πραγματικότητας. Μέσα σε αυτό το πανωφόρι – τσάντα πολλά απαραίτητα αντικείμενα του παρόντος θα βρουν διακριτικά τη θέση τους. Γιατί όχι η μάσκα και το υγρό αντισηπτικό χεριών.