Για τη δόξα και κυρίως για τα χρήματα…

Στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο Αμπελ Φερέιρα χθες, είκοσι τέσσερις ώρες πριν από το ματς του ΠΑΟΚ με την Κράσνονταρ, αναφέρθηκε τρεις φορές (!) στα προβλήματα που η ομάδα έχει με το Financial Fair Play. Για μένα αυτές οι αναφορές δείχνουν και γιατί ο ΠΑΟΚ έχει υπέρ του τις πιθανότητες να αποκλείσει την δευτεραθλήτρια Ρωσίας. Οι ποδοσφαιριστές του δεν καλούνται να πάρουν μια πρόκριση απλά για το πρεστίζ του συλλόγου, αλλά για να μπουν στο ταμείο χρήματα. Δεδομένου ότι με κάποια από αυτά τα χρήματα θα πληρωθούν και τα συμβόλαιά τους, το κίνητρο είναι το πιο σημαντικό που μπορεί να έχει ομάδα σήμερα.

Υπέρβαση

Ο ΠΑΟΚ για να προκριθεί πρέπει βέβαια να κερδίσει κι αυτό το πρέπει όταν μπαίνει στην εξίσωση κάνει πάντα τα πράγματα λίγο περισσότερο δύσκολα. Ωστόσο για να μπεις στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, και μάλιστα από το δύσκολο μονοπάτι των μη πρωταθλητών, κάποια υπέρβαση πρέπει να κάνεις: στην Ευρώπη κανείς δεν σου χαρίζει τίποτα. Στο πρώτο ματς ο ΠΑΟΚ έχασε ένα παιχνίδι χωρίς να είναι χειρότερος: καθόρισε την ήττα του ότι ο Πέλκας αστόχησε σε ένα πέναλτι κι ο Ελ Καντουρί σημάδεψε το δοκάρι σε μια φάση στο δεύτερο ημίχρονο που ήταν σχετικά εύκολο να κάνει το 1-2. Ο Φερέιρα είπε χθες ότι η διαφορά των δύο ομάδων στο πρώτο παιχνίδι ήταν η αποτελεσματικότητα – κι έχει δίκιο. Απόψε χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή στις λεπτομέρειες.

Βεβαιότητα

Ο ΠΑΟΚ επέστρεψε από τη Ρωσία με τη βεβαιότητα ότι έχει καλύτερη ομάδα. Η Κράσνονταρ είναι πιο ακριβή ομάδα, αλλά το μάτι των ποδοσφαιριστών της δεν γυαλίζει. Οι Ρώσοι θα έχουν κάποιες απουσίες σε σχέση με το πρώτο ματς καθώς θα λείψει ο Βάντερσον και είναι αμφίβολος και ο Μάρκους Μπεργκ. Είναι μια ομάδα που όπως φάνηκε και στο πρώτο ματς σκοράρει και δέχεται γκολ εύκολα. Η γνώμη μου είναι ότι στην άδεια Τούμπα ο ΠΑΟΚ πρέπει να επαναλάβει το είδος του παιχνιδιού που έκανε με την Μπενφίκα: να φροντίσει πρώτα από όλα να μη δεχτεί γκολ και να εκμεταλλευτεί χωρίς βιασύνες τις ευκαιρίες που θα του δώσει η άμυνα των Ρώσων, που είναι και κομμάτι ακάλυπτη. Η Κράσνονταρ αγαπά το επιθετικό ποδόσφαιρο κι αυτό φαίνεται και σε κάποιες υπερβολές που έχουν να κάνουν με το ρίσκο που παίρνει στα παιχνίδια της. Ο Ολσεν π.χ. που αγωνίζεται ως αμυντικός χαφ, ξεχώρισε κάποτε ως παιδί – θαύμα στην Αρσεναλ παίζοντας ως «δεκάρι». Από τους Ρώσους λείπει η εμπειρία που υπήρχε πέρυσι στην άμυνα χάρη στην παρουσία του Φιόλουσον και του Σάκιτς. Αυτοί που τους αντικατέστησαν, παίκτες όπως ο εξελίξιμος Βραζιλιάνος Κάιο, έχουν να μάθουν πολλά ακόμα.

Τρέξιμο

Τα δυο τελευταία χρόνια η Κράσνονταρ έχει πάντα προβλήματα στα εκτός έδρας παιχνίδια της. Πέρυσι π.χ., μετά τον αποκλεισμό της από τον Ολυμπιακό στο Τσάμπιονς Λιγκ βρέθηκε στον 3ο όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ. Πέτυχε τρεις νίκες, αλλά εκτός έδρας έχασε 5-0 από τη Βασιλεία και 3-0 από τη Χετάφε. Με καλή άμυνα, τρέξιμο, στήριξη στα παιδιά που απέκλεισαν την Μπεσίκτας και την Μπενφίκα και καθαρό μυαλό, ο ΠΑΟΚ μπορεί να τα καταφέρει. Αν τα καταφέρει, τα στραβοπατήματα στο πρωτάθλημα με τον Ατρόμητο και τον Βόλο θα ξεχαστούν και η ομάδα θα κάνει μια νέα αρχή. Αν δεν τα καταφέρει τον Φερέιρα πολύ φοβάμαι πως τον περιμένει γκρίνια κι ας έχει ήδη εξασφαλίσει ο ΠΑΟΚ μια θέση στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ που πέρυσι δεν είχε.

Πογιάτος

Μιλώντας για γκρίνια μεγάλη είναι αυτή που υπάρχει στον Παναθηναϊκό μετά την ισοπαλία που έφερε η ομάδα του Ντάνι Πογιάτος στο Αλκαζάρ με την ΑΕΛ. Ο Παναθηναϊκός που προηγήθηκε νωρίς με τον Μακέδα, αγχώθηκε στο τέλος, δεν κατάφερε να κρατήσει την μπάλα και δέχτηκε την ισοφάριση απο ένα γκολ του νεαρού Πινακά λίγο πριν από το τέλος του ματς. Αν και είμαστε πολύ νωρίς στη σεζόν ο ΠΑΟ περνά μέρες κρίσης κυρίως γιατί ο νέος του προπονητής μοιάζει κομμάτι άπειρος, δεν γνωρίζει την ομάδα, αλλά δεν ξέρει και το ελληνικό πρωτάθλημα. Κυρίως όμως η γκρίνια έχει να κάνει με το ότι τον περασμένο Ιούλιο ο ΠΑΟ χώρισε με τον προπονητή Γιώργο Δώνη, μάλλον άνευ λόγου και αιτίας.

Χρέωμα

Στο ποδόσφαιρο υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι δεν αλλάζεις ποτέ ένα προπονητή αν δεν έχεις κάτι πολύ συγκεκριμένο να του χρεώσεις. Ο Γιάννης Αλαφούζος δεν είχε κανένα ιδιαίτερο παράπονο από τον Δώνη. Οι παίκτες επίσης δεν είχαν κάποιο πρόβλημα με τον προπονητή τους ενώ και οι οπαδοί δεν του χρέωναν τις όποιες ήττες είχε ο Παναθηναϊκός επί των ημερών του: ίσα ίσα που καταλάβαιναν πως η νεανική του ομάδα κάνει ό,τι μπορεί και ίσως και πιο πολλά. Είναι λογικό όταν ένας προπονητής φεύγει χωρίς κανείς να καταλάβει το γιατί, ο επόμενος να έχει μια δύσκολη αποστολή μπροστά του: πρέπει να έχει καλύτερα αποτελέσματα από τον προηγούμενο που όλοι σχεδόν θα ήθελαν στη θέση του. Είναι δύσκολο να ανταγωνίζεσαι κάποιον που στα μάτια οπαδών, παικτών, δημοσιογράφων κ.λπ. μοιάζει αδικημένος: κάθε δική σου αποτυχία μοιάζει κομμάτι με θεία δίκη. Κανείς δεν κοιτάζει να δει ποιες είναι οι αντικειμενικές δυσκολίες μιας νέας ομάδας, όπως είναι ο εφετινός Παναθηναϊκός. Ολοι λένε πως «όσοι έδιωξαν τον Δώνη, καλά να πάθουν»!

Ερνέστο

Ιστορίες ανάλογες έχουμε ξαναζήσει. Θυμάμαι πριν από χρόνια ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε διώξει τον Ερνέστο Βαλβέρδε που ο κόσμος υπεραγαπούσε. Είχε πάρει στη θέση του τον καλό Τιμούρ Κετσπάγια που όμως δεν ήταν δυνατόν να σβήσει από το μυαλό όλων τον επιτυχημένο προκάτοχό του. Σε μια συνέντευξη Τύπου, όταν οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν τον Κόκκαλη για τον λόγο της αλλαγής, αυτός έχοντας πραγματικά θυμώσει, ρώτησε «αν ο Τιμούρ έχει χολέρα». Χολέρα προφανώς δεν είχε ο Κετσπάγια και είναι και καλός προπονητής. Αλλά δεν μακροημέρευσε.

Κριτήριο

Για τον Πογιάτος το μόνο καλό για την ώρα είναι ότι ο Αλαφούζος δεν έχει ρωτήσει κανένα αν πιστεύει πως ο Ισπανός έχει χολέρα: όλα όμως τα υπόλοιπα μοιάζουν τόσο πολύ με την ιστορία του Κετσπάγια, ώστε είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα μείνει για καιρό στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Ηδη λέγεται ότι το ματς με τον Αρη που ακολουθεί είναι κριτήριο για όλους και όλα! Βρίσκω απίστευτα υπερβολικές τέτοιες κρίσεις για ένα προπονητή που έχει δώσει όλα κι όλα δυο επίσημα ματς και μάλιστα και τα δυο εκτός έδρας. Αλλά από τη στιγμή που δεν έχει χολέρα, ανησυχώ γι’ αυτόν…