Διμέτωπος αγώνας

Θα έπαιζε άμυνα πριν καν πέσει το πρώτο τρέιλερ του «Joker». Ηταν σαν να φανταζόταν κανείς την ατάκα που τελικά χρησιμοποίησε: «Είναι παιχνίδι γνώσεων, έχει μια σοβαρότητα, δεν είναι σαν τα υπόλοιπα». Είναι μια στάση κι αυτή, νιώθεται. Ειδικά όταν ο Αλέξης Γεωργούλης πρέπει να αποκρούσει πρωτίστως την καχυποψία των συντρόφων του για εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσης στο πανηγυράκι του θεάματος. Οταν επιλέγει ένα τηλεοπτικό πάρεργο, αυτό πρέπει να συνάδει με τη «σοβαρότητα» της παράταξης – να μη φαίνεται, δηλαδή, σαν μια δεύτερη δουλειά όπου τον ξέβρασε η ανάγκη της εποχής. Πρέπει να χάνει τα χαρακτηριστικά του μαζικού προϊόντος προς τέρψιν των θεατών και άγρα των διαφημιζομένων. Οχι. Για έναν ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ η τηλεόραση είναι δικαίωμα – και μάλιστα «σοβαρό». Το κόμμα που έκανε καριέρα πετώντας αδιακρίτως στην αρένα δημοσιογράφους, παρουσιαστές, «υποπροϊόντα» και «βοθροκάναλα» κάνει την ανάγκη φιλοτιμία για τον διασκεδαστή Γεωργούλη. Άλλωστε προσέρχεται με περγαμηνές από την απολιτίκ κυριαρχία του lifestyle, αφού εμβαπτίστηκε στο ευρωψηφοδέλτιο και ξεκίνησε την εκστρατεία εναντίον του νεοφιλελευθερισμού.

Ο Αλέξης, πάνω απ’ όλα, εκφράζει το νέο. Είδε φως και μπήκε επειδή τον έπεισε η ταμπέλα της διεύρυνσης. «Καλό το αμπέχονο, αλλά εγώ δεν το φοράω» είχε δηλώσει πριν από μήνες όταν έπρεπε και πάλι να πείσει για τον διμέτωπο αγώνα ανάμεσα στο «Your Face Sounds Familiar» και την Ευρωβουλή. Κυρίως είδε φως και μπήκε επειδή η ΝΔ δεν του έκανε πρόταση, όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος. Ηταν η εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας απεκδυόταν την καμμενική συγκυβέρνηση και εναγκαλιζόταν το «anything goes». Η Προοδευτική Συμμαχία – το «καινούριο»! – ερχόταν και είχε τη μορφή του Ραγκούση, του Τζουμάκα, της Τζάκρη και του Θεοχαρόπουλου. Ενα τουίτ για 15 λεπτά επικαιρότητας κι ας περάσει του Πολάκη. Λίγα λεπτά παραπάνω στα media κι ας τους πούμε και «διεθνιστές». Μια θέση στο ρετουσαρισμένο λογότυπο του ΣΥΡΙΖΑ κι ας είναι και σε τηλεοπτικό πλατό. Με τέτοιο θίασο ο «Joker» ήταν ζήτημα χρόνου.