Παλιά ψέματα και νέες «αλήθειες»

Στη νέα του ποιητική συλλογή «Ο δρόμος και πάλι» που κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες (εκδόσεις Κίχλη), ο Τίτος Πατρίκιος έχει συμπεριλάβει το ποίημά του «Αντίπαλες δυνάμεις»: «Τόση δύναμη έχει η αλήθεια που μπορεί τελείως να νικάει και το πιο καλοστημένο ψέμα / Τόση δύναμη έχει το ψέμα που μπορεί να επανέρχεται και να πείθει παριστάνοντας μια νέα αλήθεια».

Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει καλύτερα και μάλιστα με τόσο λίγα λόγια, τα περιρρέοντα, στις διαδικτυακές αναπαραγωγές της ειδησεογραφίας, ψέματα που εγκαθίστανται ως νέες αλήθειες. Τα παραδείγματα πολλά και απ’ όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής – από τα πολιτικά έως τα καλλιτεχνικά. Δηλώσεις που ποτέ δεν έγιναν, όχι μόνο διακινούνται αλλά και κριτικάρονται σφόδρα. Και όταν επισημάνεις ότι αυτό δεν ελέχθη, η απάντηση είναι «Ναι, αλλά αυτό εννοούσε». Διότι μια καινούργια εκδοχή της «επιθεωρησιακής δημοσιογραφίας» που εκπονείται στα σόσιαλ μίντια είναι η ψυχανάλυση του υποκειμένου. «Δεν έχει σημασία αν το έκανε ή το είπε ακριβώς έτσι αλλά αν το έκανε, θα το έκανε διότι έχει αυτά τα απωθημένα, επειδή έχει σκουπίδια στην ψυχή του / της, λόγω του ότι δεν καθάρισε την προσωπική του / της αύρα, γιατί είναι κακομαθημένος / η και επηρμένος / η». Για να μην πολυλογώ, το έχει πει με τρεις κουβέντες η Αλεσάντρα Οκάζιο Κορτέζ, αυτό το καμάρι του δημοκρατικού λαϊκισμού: «Δεν με ενδιαφέρει η ακρίβεια των στοιχείων μου αλλά το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό». Να τη χαιρόμαστε!

Χθες είχαμε διπλό χτύπημα. Και από τις δύο μπάντες. Στέρεο. Από τη μία, ένα αποθεωτικό, στα όρια της θρησκευτικής λατρείας, κείμενο για το στιλ της συζύγου του Πρωθυπουργού στη συνάντησή τους με το ζεύγος Πομπέο. Και το άλλο, ένα υμνητικό σχόλιο για τον ευρωβουλευτή – ηθοποιό – τηλεκριτή – τηλεπαρουσιαστή (όλα αυτά μαζί) Αλέξη Γεωργούλη στην ΕφΣυν. Και τα δυο ήταν στα όρια του τρολαρίσματος, μια ειρωνική ματιά στην επικαιρότητα. Και τα δύο διακινήθηκαν – το καθένα από την αντίθετη πλευρά – ως αλήθειες. Και χρησιμοποιήθηκαν εκατέρωθεν ως τεκμήριο αναξιόπιστης δημοσιογραφίας. Σε λίγες μέρες, η πρόθεση θα έχει ξεχασθεί. Θα έχουν μείνει μόνο τα ψεύτικα κείμενα. Που θα παριστάνουν τις νέες αλήθειες. Εως να τα νικήσει μια αλήθεια αυθεντική.

Κενά μνήμης

Τεσσεράμισι χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μέσα στα οποία – κατά τα στελέχη της Κουμουνδούρου και τους οπαδούς τους – μόνο η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε. Τίποτε άλλο. Ουτε το τσίρκο του πρώτου εξαμήνου του ’15, ούτε το διχαστικό δημοψήφισμα, ούτε η κωλοτούμπα, ούτε ο διαγωνισμός – παρωδία για τις άδειες, ούτε τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα, ούτε η εξόντωση της μεσαίας τάξης, ούτε η ολιγωρία για την πυρκαγιά στο Μάτι με το θέατρο του «Πότε θα πετάξουν τα αεροπλάνα;». Τίποτα σου λέει. Μούγγα.

Οταν όμως έρχεται και επανέρχεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτήν, αποδυναμώνει την κριτική στα πίσω – μπρος της κυβέρνησης ως προς τις σχετικές ανακοινώσεις. Είναι σαν μια τράπουλα που έχει μόνο μπαλαντέρ και κανένα κανονικό χαρτί. Εμ, δεν γίνεται παιχνίδι έτσι.

Dancing Zorbas

Πώς το έλεγαν το εστιατόριο των Πορτοκάλος στο «Γάμος α λα ελληνικά»; Ντάσινγκ Ζόρμπας. Οχι σπάνιο όνομα για ελληνικό εστιατόριο στην αλλοδαπή. Υπάρχουν πολλοί Ζόρμπας και Ατέν και Σπάρτα και Ζέους. Με μουζάκα και τζάτζικος και ταραμοσάλατος στο μενού τους. Ή, μάλλον, υπήρχαν. Εδώ και πολλά χρόνια η ελληνική γαστρονομία στο εξωτερικό έχει αναδείξει μια νέα κουζίνα που έχει αφήσει πίσω της τη βαρυστομαχιά του φολκλόρ. Απορώ λοιπόν πού βρήκαν στα ΕΛΤΑ αυτές τις φωτογραφίες για να δοξάσουν διεθνώς τις ελληνικές γεύσεις. Και πέραν τούτου, σε ποια ελληνική ταβέρνα μωρέ σερβίρουν το χταπόδι ολόκληρο;