Πρόβα Αγανακτισμένων

Εχετε καταλάβει τι τρέχει με τις καταλήψεις των σχολείων; Γιατί γίνονται; Για 15μελή τμήματα, για αύξηση των τάξεων και για προσλήψεις εκπαιδευτικών; Δηλαδή για ανέφικτους λόγους, μια που η Ελλάδα με καμία κυβέρνηση δεν έχει τη δημοσιονομική δυνατότητα για μια τέτοια δαπάνη – και αν δεν υπήρχε δημοσιονομική χαλάρωση λόγω του κορωνοϊού αυτό θα ήταν φως φανάρι σε μια συγκυρία κατά την οποία η χώρα θα έτρεχε για να εξασφαλίσει τα τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα τα οποία υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα. Ή για να μη φοράνε μάσκες οι μαθητές; Είναι δυνατόν να μη φοράνε μάσκες οι μαθητές, όταν φοράνε αγόγγυστα οι γιατροί και οι νοσηλευτές, οι ταμίες στα σουπερμάρκετ, οι επαγγελματίες στα διάφορα καταστήματα, οι σερβιτόροι;

Αλλά αφού είναι ανέφικτα (και σε πολλές περιπτώσεις ασαφή είτε επουσιώδη) τα αιτήματα, γιατί η ΟΛΜΕ, το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών, τα στηρίζει, μαζί με τις μαθητικές καταλήψεις; Και γιατί θεωρεί ότι το «μαθητικό κίνημα» υφίσταται «αήθη κατασυκοφάντηση»; Σε τι συκοφαντήθηκε το «μαθητικό κίνημα»; Με ποιες πλειοψηφίες, με ποιο σύστημα δημοκρατίας το «μαθητικό κίνημα» κατέλαβε (δηλαδή, κλείδωσε) τα σχολεία; Ρώτησε κανένας τους μαθητές που δεν συμμετέχουν στις καταλήψεις;

Η ΟΛΜΕ, που μπορεί να ηθικολογεί εκ του ασφαλούς (αντί να χαρακτηρίζουν τη διαφωνία αήθη, κανονικοί δάσκαλοι θα επιχειρηματολογούσαν), είναι πεπεισμένη ότι οι μαθητές δεν υποκινούνται. Μόνοι τους βρίσκουν και τα αιτήματα και τις «μορφές πάλης». Δεν είναι υποκίνηση οι ανακοινώσεις της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι υποκίνηση η συγκέντρωση «μαθητών» με διαδηλωτές διάφορα στελέχη του ΚΚΕ. Είναι αγνό και άδολο αριστερό ανακλαστικό, ό,τι κινείται «στον δρόμο της ανατροπής» το στηρίζουν αριστερά κόμματα και οργανώσεις αντάμα με τον, προστατευμένο στο Δημόσιο, συνδικαλισμό.

Αλλά δεν είναι μόνο το περήφανο και ακηδεμόνευτο «μαθητικό κίνημα» (το κίνημα του τίποτα, όπως έχει ξαναειπωθεί), που κινητοποιεί τις δυνάμεις «της επανάστασης και της προόδου». Είναι, πρωτίστως, η πανδημία του κορωνοϊού, που προσφέρεται ιδιαίτερα για αντιπολίτευση – μια αντιπολίτευση ανερμάτιστη και χωρίς αρχές, που μπορεί να έχει μονίμως αποδέκτη την κυβέρνηση.

Ανοίγει ο τουρισμός το καλοκαίρι; Κακό, θα κολλήσουμε τον ιό. Δεν ανοίγει; Κακό, η ύφεση θα χτυπήσει κόκκινο. Δεν λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα για την πρόληψη και τον έλεγχο του ιού; Κακό, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για τα κέρδη των καπιταλιστών, αδιαφορώντας για τον λαό. Λαμβάνονται περιοριστικά μέτρα; Κακό, η κυβέρνηση επιτίθεται στις ελευθερίες μας…

Με τον ίδιο τρόπο, έναν μόνιμο αρνητισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ και διάφοροι χώροι που τον εκφράζουν μεταφράζουν σε μόνιμη άρνηση οτιδήποτε συμβαίνει. Οι χειρισμοί στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής είναι λανθασμένοι. Η οικονομία βυθίζεται, παραδομένη στην πλουτοκρατία. Πρέπει να επιδοτηθούν διάφορα επαγγέλματα. Η παιδεία καταρρέει. Οι χειρισμοί στο Μεταναστευτικό συνιστούν εθνική ντροπή. Η πρόβα Αγανακτισμένων χωράει τα πάντα.

Μπορεί όλα αυτά να μη λέγονται απευθείας από τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης, όμως η γκρίνια που εκκινεί από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η πολιτική πραγματικότητα έχει έναν βασικό στόχο: να φτιαχτεί ένα ρεύμα αντικυβερνητικής οργής και αγανάκτησης, που θα ξεχυθεί στους δρόμους αν κρατήσει η κρίση. Οσο μειοψηφικό κι αν είναι, μπορεί να συναντηθεί με διάφορες άλλες κατηγορίες αγανακτισμένων. Ενα νέο φαιοκόκκινο μέτωπο είναι εφικτό.

Κράτος πατερούλης
Συνταξιούχος καθηγητής επισημαίνει ένα από τα μεγάλα προβλήματα που δημιούργησε ο τρόπος με τον οποίο το κράτος, στοργικά ασφαλώς, υποκαθιστά απολύτως την ιδιωτική πρωτοβουλία στο ζήτημα των εμβολίων – που φέτος, λόγω της αυξημένης ζήτησης για τους εύλογους λόγους που όλοι καταλαβαίνουμε, αντί αυτό να είναι ανακούφιση μπορεί να είναι πρόβλημα.
Εως τώρα, σημειώνει ο καθηγητής, αρχές Σεπτεμβρίου πήγαινα κάθε χρόνο στο φαρμακείο για το εμβόλιο της γρίπης. Δεν ξέρω αν το κάλυπτε η ασφάλισή μου, η τιμή του ήταν πάντα κάτι αντίστοιχο των 5 ευρώ, δεν το σκεφτόμουν. Τώρα όμως δεν μπορώ να το πάρω, το εμβολιάκι μου. Ή μάλλον μπορώ, αλλά θα πρέπει υποχρεωτικά να φέρω συνταγή γιατρού, διότι το κράτος αποφάσισε να μην ξοδεύονται οι πολίτες, γι’ αυτό το δίνει δωρεάν.
Ωραία. Αλλά για να πάρει κάποιος το εμβόλιο, πρέπει να πάει σε κρατικό νοσοκομείο για τη συνταγή. Ουρές, ταλαιπωρία, επιβάρυνση του συστήματος υγείας και πιθανότητα συγχρωτισμού πολλών, στις επικίνδυνες ηλικίες, σε κλειστούς χώρους.
Μπορεί βέβαια να αποφύγει το δημόσιο νοσοκομείο. Ο ιδιωτικός γιατρός, όμως, κοστίζει περισσότερο από πέντε ευρώ – και επίσης είναι πιθανός ο συγχρωτισμός και το χάσιμο χρόνου.
Με άλλα λόγια, ήμαρτον με το κράτος πατερούλη. Οι υπουργοί κι οι γραφειοκράτες που παίρνουν αυτές τις απόλυτες αποφάσεις σε ποιον κόσμο κυκλοφορούν;