Πολιτική διαφθορά α λα…Τραμπ

Η είδηση έπεσε σαν «βόμβα». Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν πλήρωσε παρά μόλις 750 δολάρια σε ομοσπονδιακούς φόρους το 2016, τη χρονιά κατά την οποία εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ. Αλλα τόσα το 2017, σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας The New York Times.

Ιστορίες σχετικά με την άρνηση του Τραμπ να πληρώσει τους πιστωτές του έχουν εμφανιστεί ξανά. Οι χρεοκοπίες του καζίνο και οι ηθικά αμφισβητήσιμες πρακτικές του, κυκλοφορούν εδώ και χρόνια και δεν τον εμπόδισαν να κερδίσει το 2016. Καθ’ όλη την ταραχώδη πολιτική σταδιοδρομία, ο Τραμπ σπάνια πλήρωσε τίμημα για σκάνδαλα, οργή και προσβολές – οποιοδήποτε από τα οποία θα είχε καταδικασθεί σε έναν κανονικό πολιτικό.

Η εφημερίδα – άντε και η αμερικανική κοινή γνώμη – καλά έκανε και εξεπλάγη. Εκλογές έχουν προσπαθούν από κάπου να πιαστούν μπας και «τρέξει» το «καρβουνιάρικο τρένο» Μπάιντεν. Μήπως καταφέρουν οι άνθρωποι να αποκτήσουν ξανά μια κανονική ηγεσία.

Αλλά μαζί τους εξεπλάγη και σύμπασα η κοινή γνώμη στην Ελλάδα. Μα είναι δυνατόν να πληρώνει τόσα λίγα; Μήπως υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων; Δηλαδή μήπως ως πρόεδρος έλαβε αποφάσεις που ευνόησαν τις επιχειρήσεις του;

Εκαναν τις ερωτήσεις και σχεδόν αμέσως «έπεσε το ταβάνι στο κεφάλι τους».

Πού τα λένε όλα αυτά; Στην Ελλάδα. Στη χώρα που έχει κάνει επάγγελμα την πολιτική. Στη χώρα που πρώτα κατεβαίνεις στις εκλογές. Παρουσιάζεις τον εαυτό σου και κυρίως την οικονομική σου κατάσταση όπως θες και μετά από μια διετία εμφανίζονται στην καλύτερη των περιπτώσεων οι πρώτες δηλώσεις πόθεν έσχες. Δύο χρόνια μετά μαθαίνουν οι πολίτες τι πραγματικά ψήφισαν. Τα επίσημα. Γιατί πολλές από τις προ της εκλογής δραστηριότητες, από τις οποίες μπορεί να προέκυπτε σύγκρουση συμφερόντων, έχουν «εξαφανιστεί». Στις πιο σπάνιες, που πιάνονται με τη «γίδα στην πλάτη», γρήγορα ξεγλιστρούν. Συνήθως μάλιστα η «συγκάλυψη» μόλις φύγει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας αποκτά διακομματικά χαρακτηριστικά.

Δεν είναι λίγο οξύμωρο για μια κοινωνία να μην ενδιαφέρεται για την ποιότητα των ανθρώπων που θα την εκπροσωπήσουν; Να συνεχίζουμε ως χώρα μετά από τόσα χρόνια δημοκρατίας, οι πολίτες να μη γνωρίζουν την οικονομική και φορολογική κατάσταση των υποψηφίων της; Ούτε λόγος για τα παραδοσιακά «τζάκια» της πολιτικής. Αυτά εκ των πραγμάτων και χωρίς αμφισβήτηση ήταν και είναι πλούσια. Με πρωτοφανείς αντοχές σε οικονομικές κρίσεις. Ολοι πτωχεύουν. Ολοι αποτυγχάνουν. Οχι τα παραδοσιακά «τζάκια» της πολιτικής. Σαν «βιτρίνα της πολιτικής» και μια προβολή για νέους επίδοξους πολιτικούς, ποια μπορεί να είναι η καριέρα τους.

Σε μια έρευνα που πραγματοποίησε το 2013 το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για λογαριασμό της εφημερίδας το ΒΗΜΑ, κατέτασσε τους έλληνες βουλευτές ως τους «βασικούς υπόπτους» για διαφθορά. Πάνω από τους εφοριακούς και τους δημάρχους.

Ο Κώδικας Δεοντολογίας της Βουλής που υιοθετήθηκε τον Απρίλιο του 2016 παρέχει μόνον ένα γενικό κανόνα κατά της παραλαβής δώρων (θέτει τα 200 ευρώ ως το όριο πάνω από το οποίο το δώρο προς τον βουλευτή θεωρείται πιθανή σύγκρουση συμφερόντων), ο οποίος μάλιστα δεν εφαρμόζεται στην πράξη, αφού δεν είχε δηλωθεί κανένα δώρο, κάτω ή πάνω από 200 ευρώ.

Παρεμπιπτόντως την ίδια χρονιά, υπουργός της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που «φώναζε για τα τζάκια», φέρεται να δρομολογούσε τη συμμετοχή στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες με «μπροστινό» επιχειρηματία. Θα τον χρηματοδοτούσε άλλος επιχειρηματίας, αλλά το κόμμα θα παρέμενε το «αφεντικό» του όλου εγχειρήματος. Είναι αυτό που όλο λέμε ότι πιάσαμε πάτο και αυτός πάει ακόμα παρακάτω.. Ναι αλλά ο Τραμπ πλήρωσε μόλις 750 ευρώ φόρο…