Ηλικιακός ρατσισμός

Ηλικιακός ρατσισμός

Αντε να το πιάσουμε πάλι από την αρχή και να το αναλύσουμε. Είναι οι 65άρηδες το πρόβλημα της διάχυσης της πανδημίας; Απάντηση: Δεν είναι. Ο 65άρης, που είναι πατέρας και εκτός σοβαρού απροόπτου και παππούς, είναι ένας συνειδητοποιημένος πολίτης. Πηγαίνει στην εκκλησία (όταν αυτό επιτρέπεται), είναι κατά βάση κοινωνικός, έχει συγγενείς τους οποίους θυμάται να τους τηλεφωνήσει στις γιορτές τους, και κάθε 4 χρόνια ψηφίζει. Πέρσι ψήφισε Μητσοτάκη. Πριν από 4 χρόνια είχε (ξανα)ψηφίσει Τσίπρα, μήπως και δει άσπρη μέρα, αλλά δεν την είδε. Είναι επίσης συνταξιούχος, μετράει και το τελευταίο ευρώ που έχει στην τσέπη του πώς θα το ξοδέψει, αν καπνίζει, σου λέει, θα καπνίσω δέκα τσιγάρα την ημέρα, το πολύ. Ενα με τον καφέ το πρωί, ένα ενδιάμεσα πριν από το φαγητό, ένα μετά το φαγητό, κάνα δυο το απόγευμα που θα έρθει κανείς σπίτι ή θα πάω εγώ, και πριν κοιμηθώ στην τηλεόραση, αλλά δύο – τρία, κι άμα έχει και ποδόσφαιρο, μπορεί να κάνω και πέντε – κι αυτό είναι. Ξοδεύω δύο ευρώ για τα τσιγάρα μου ημερησίως, το όλον εξήντα, τον μήνα. Αυτά σκέφτεται, έτσι ενεργεί, αυτά τον χαρακτηρίζουν. Κι άμα πάει και στο καφενείο, θα τη φορέσει τη μάσκα του. Και στον φούρνο που θα πάει θα τη φορέσει επίσης. Και στο λεωφορείο άμα μπει, κι εκεί θα τη φοράει. Πού είναι το πρόβλημα με τους 65άρηδες, λοιπόν; Γιατί αυτός ο ηλικιακός ρατσισμός;

Και μην ακούω ότι «εμείς να τους προστατεύσουμε θέλουμε», διότι γίνομαι έξαλλος. Αν θέλεις, κύριε, να τον προστατεύσεις τον 65άρη, να διαλύσεις τις μαζώξεις στις πλατείες, να ελέγξεις τις καφετέριες, να βάλεις πιο σκληρό ωράριο στα μπαρ και τα κλαμπ, όπου μαζεύονται οι πιτσιρικάδες και αναστενάζει από ηδονή ο κορωνοϊός. Οχι να τους «μαντρώσεις» τους ανθρώπους, κατά τις εισηγήσεις των «ειδικών». Συγγνώμη, αλλά να τα λέμε και αυτά…

Παρέλαση λοιμωξιολόγων

Επίσης αναφορικά με τον κορωνοϊό, προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να γνωρίζω κόσμο. Αντιθέτως, και όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στη δουλειά έχω γνωρίσει – κατά κυριολεξία – χιλιάδες ανθρώπους και μπορεί πια να μην τους θυμάμαι όλους, αλλά αρκετούς μπορεί να πω ότι τους θυμάμαι. Δεν έχω λοιπόν πρόβλημα να γνωρίζω ανθρώπους. Αλλά αυτή την πασαρέλα των λοιμωξιολόγων από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα δεν μπορώ να την αντέξω άλλο. Εντάξει, το καταλάβαμε, υπάρχει η πανδημία, μας απειλεί όλους, ηλικιωμένους και νεότερους, δεν κάνει διακρίσεις, κολλάει πάρα πολύ εύκολα κανείς, γενικά πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να προσέχουμε. Επίσης επειδή κόλλησε ένας γνωστός, μιας ξαδέρφης του κουνιάδου του μπατζανάκη μου, γνωρίζουμε και το πώς εκδηλώνεται, άλλα πάνω – κάτω ξέρουμε και τις εκδοχές της βαρύτητας με την οποία μπορεί να σε πλήξει.

Τούτων δοθέντων, δεν έχει κανένα νόημα να παρελαύνουν επί καθημερινής βάσεως οι επιστήμονες λοιμωξιολόγοι από τις τηλεοράσεις και τα μικρόφωνα, διότι πάνω – κάτω ο καθένας μας ξέρει τι θα του συμβεί, αν ό μη γένοιτο τον «επισκεφθεί» ο κορωνοϊός.

Και κάτι ακόμη: η συνεχής έκθεση όλων αυτών στη δημοσιότητα ακυρώνει και τη βαρύτητα της παρέμβασής τους. Ως εκ τούτου, παρακαλώ ειλικρινά να αφήσουν τα μικρόφωνα και να ασχοληθούν με την επιστήμη τους, διότι η παρουσία τους ουδέν προσθέτει στην αντιμετώπιση της πανδημίας αφενός και στη συνειδητοποίηση των πολιτών αφετέρου.

Οχι άλλο κάρβουνο, βρε αδερφέ, πώς να το πω…

Πολιτική εκμετάλλευση

Το άλλο θέμα στο οποίο θέλω να εστιάσω την προσοχή υμών (αλλά και ημών, μην κάνουμε τους ξύπνιους) είναι στην πολιτική εκμετάλλευση, η οποία υφέρπει ύπουλα, σαν φίδι που βρίσκεται κρυμμένο στη σκιά και καιροφυλακτεί να αρπάξει άτυχους, ανυπεράσπιστους διαβάτες. «Βαριές ευθύνες» στην κυβέρνηση σου λέει η αντιπολίτευση για την εξάπλωση της πανδημίας. Βαριές και ακόμη βαρύτερες, να τις επιμερίσω κι εγώ – αφού πρόκειται για κυβέρνηση της Δεξιάς και εγώ δεξιός δεν είμαι. Αλλά «πόθεν» αυτές οι «βαριές ευθύνες»; Από πού μας προκύπτουν δηλαδή;

Ακούγοντας την αντιπολίτευση και ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ έχεις την αίσθηση ότι αυτός ο μοβόρος ο Κυριάκος είχε κρυμμένο σε ένα ντουλάπι τον κορωνοϊό, τον Μάρτη και τον Απρίλη, και στις αρχές του Μάη τον άφησε να βγει βόλτα να πάρει κι αυτός τον αέρα του και ύστερα τον έστειλε και διακοπές σε Πάρο, Μύκονο, Σαντορίνη, Κρήτη, Κέρκυρα κ.λπ. και εκεί έγινε το κακό. Καμία αντίρρηση, αν πιστεύουν ότι συνέβη κάπως έτσι. Αλλά ας το πουν, να έχουμε και εμείς μια εικόνα τού πώς συνέβη το κακό. Διότι αν μιλάς γενικώς και αορίστως για «βαριές ευθύνες», έρχεται ο άλλος και σου λέει, μεγάλε, ψεύδεσαι απολύτως και έλα δείξε μου τις ευθύνες μου, να τις δω και εγώ και να το μετρήσουμε το πράγμα να δούμε ποιος την έχει πιο μεγάλη (την αλήθεια).

Επειτα, στην αντιπολίτευση απευθύνομαι: έχουμε από μια μεριά τους λοιμωξιολόγους να πανικοβάλλουν κάθε αθώα ψυχή, αν έχουμε κι εσάς να μας λέτε κάθε τρεις και λίγο ότι θα πεθάνουμε όλοι επειδή ο Μητσοτάκης άφησε ανοχύρωτο το ΕΣΥ, συγγνώμη που θα το πω, αλλά εσείς δεν θα κερδίσετε τίποτε – δεν θα υπάρχουμε να σας ψηφίσουμε, επειδή «εσύ μας τα έλεγες εγκαίρως». Κατανοητό;

Το μεγάλο δίλημμα…

Στο μεταξύ μια βαριά στεναχώρια πλακώνει την αθώα καρδιά μου, καθώς παρακολουθώ αυτό τον αλληλοσπαραγμό που εξελίσσεται στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο πρόεδρος Αλέξης βρίσκεται – αναφέρουν οι όπως πάντα έγκυρες πληροφορίες μου – αντιμέτωπος με ένα αδυσώπητο ερώτημα: Να διαγράψει τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και να προκαλέσει μία ακόμη διάσπαση της Αριστεράς (δεύτερη μετά τη διάσπαση του 2015 με Λαφαζάνη – Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.λπ.) ή να τα καταπιεί αμάσητα όσα του καταλογίζει ο συμπατριώτης μου (εκ Πρεβέζης ορμώμενος) Ευκλείδης;

Το θέμα είναι σοβαρό, δεν είναι της πλάκας, και ας φαίνεται ως τέτοιο. Το αγαπημένο middle aged αγόρι της Αριστεράς περνάει φάση εσωτερικής αναζήτησης προκειμένου να αποφασίσει, διότι κάποιος, πριν από χρόνια, του είχε πει ότι «αναμετράσαι καθημερινά με την Iστορία» και ο Αλέξης αυτό το έδεσε κόμπο. Ετσι είδε κι έπαθε το 2015 να ξεπεράσει το ψυχολογικό σοκ της αποχώρησης του Παναγιώτη Λαφαζάνη, διότι του ήταν εντελώς αδύνατον να παρακάμψει ιδεολογικά ότι συνεπεία αυτής επήλθε διάσπαση του κόμματος και τι θα απολογούνταν όταν θα ερχόταν «εκείνη η ώρα» στα ιερά τέρατα της Αριστεράς – Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Ζαχαριάδης, Ηλιού, Κύρκος κ.λπ.

Στην ίδια φάση, μου είπαν, βρίσκεται και τώρα. Υπάρχουν αρκετοί που του λένε «προχώρα, δείξε ότι είσαι αρχηγός, για σένα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ ο κόσμος», και υπάρχουν και οι άλλοι, οι πιο ηλικιωμένοι, οι προερχόμενοι από το κόμμα του 3%, οι οποίοι του λένε «όχι, μην το κάνεις, βρες τα μαζί του, και τελείωνε διότι η όλη κατάσταση μας κρατάει πίσω»…

…και η επιλογή

Αν και δεν μου πέφτει λόγος, και πολύ περισσότερο για το συγκεκριμένο, το οποίο μου φτιάχνει ως και τη διάθεση μπορώ πω, θα απευθυνθώ στο αγαπημένο middle aged αγόρι της Αριστεράς, Αλέξη, και θα πω το ακόλουθο (ως απορρέον εκ της πολυετούς εμπειρίας μου περί αυτά):

*** Αν θέλεις πραγματικά να γίνεις ξανά πρωθυπουργός, θα το επιτύχεις μόνο αποδεικνύοντας στους εκτός ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρους ότι είσαι μοναδικός και αδιαφιλονίκητος αρχηγός.

Και επειδή άλλος τρόπος δεν υπάρχει πλην ενός, του γνωστού «μόνο με διαγραφές», do it! Τι κάθεσαι και περιμένεις; Σήμερα είναι ο Τσακαλώτος, αύριο θα ‘ναι (πάλι) ο Πολάκης και μεθαύριο η Τζάκρη. Καημένε, θα σε «σαπίσουν», δεν το βλέπεις;