Δίνει το παράδειγμα {LF}για τη νέα κανονικότητα

Ποιες είναι οι πιθανότητες μετάδοσης του κορωνοϊού σε έναν περιορισμένο χώρο – π.χ. σε ένα γραφείο – όπου η πόρτα είναι ερμητικά κλειστή και σε αυτό εργάζεται μόνο ένας άνθρωπος; Δεν χρειάζεται κανείς να είναι καθηγητής Επιδημιολογίας ή Λοιμωξιολογίας για να καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος είναι σχεδόν μηδενικός.

Το αμέσως επόμενο ερώτημα που γεννάται είναι γιατί ο «εθνικός» λοιμωξιολόγος μας Σωτήρης Τσιόδρας επέλεξε να κάνει χρήση μάσκας για να απευθυνθεί διαδικτυακά στους συναδέλφους του, στο πλαίσιο της 8ηςΠανελλήνιας Συνάντησης AIDS& Ηπατίτιδας; Και γιατί αρνήθηκε – ευγενικά, όπως πάντα – τη φυσική παρουσία του σε ένα συνέδριο που τηρούσε όλα τα μέτρα «αποστείρωσης» που επιτάσσουν οι καιροί;

Επειτα, σε αυτή τη συνάντηση επιστημόνων οι τηλεοπτικές κάμερες έλειπαν, όπως και ο δημοσιογραφικός φακός, συνεπώς απουσίαζε το κίνητρο της μετάδοσης του μηνύματος τήρησης των μέτρων στο ευρύ κοινό. Αρα, επιλέγοντας την ασφάλεια του γραφείου που του έχει παραχωρηθεί στο υπουργείο Υγείας, θα μπορούσε τουλάχιστον να απολαύσει την ελεύθερη κυκλοφορία του αέρα, χωρίς μάσκα, καθώς μιλούσε για περισσότερο από 30 λεπτά, ακατάπαυστα, αναλύοντας την ελληνική εμπειρία της πανδημίας COVID-19.

Οπως στην επιστήμη, έτσι και στις αναλύσεις των ανθρώπινων συμπεριφορών δεν υπάρχουν (πάντα)… βεβαιότητες. Μπορεί όμως κανείς να βγάλει συμπεράσματα.

Παρακολουθώντας τον κανείς να μιλάει, διαπιστώνει ότι η μάσκα στο πρόσωπό του δεν τον «αλλοιώνει». Η φωνή του ακούγεται το ίδιο καθαρή όσο αναλύει τις τρέχουσες εξελίξεις, με το επιστημονικό ενδιαφέρον να είναι έκδηλο.

Οπως ο στρατηγός που οδηγεί τους στρατιώτες του στη μάχη, εμπιστεύεται τα «όπλα» και τη «στρατηγική» που έχει χαράξει. Ως επιστήμονας βασίζεται στα «σκληρά επιστημονικά δεδομένα» – όπως συνηθίζει να λέει – και σύμφωνα με αυτά η μάσκα μειώνει σημαντικά αφενός τον κίνδυνο μετάδοσης προς τους άλλους και αφετέρου το ρίσκο μόλυνσης του χρήστη.

Η επιμελής εφαρμογή των μέτρων από τον Σωτήρη Τσιόδρα δεν είναι επιτηδευμένη. Από την άλλη, το σημειολογικό βάρος κάθε δημόσιας εμφάνισής του δεν επιτρέπει την παραμικρή παρασπονδία, δεδομένου δε ότι στη χώρα μας ο κανιβαλισμός προσωπικοτήτων είναι εξίσου μεταδοτική «αρρώστια».