Ομάδα υψηλών επιδόσεων

Ενας τίτλος, μία πρόκριση και πέντε νίκες: το αυστηρό ζητούμενο του Σεπτέμβρη για τον Ολυμπιακό του Πέδρο Μαρτίνς. Τι και αν κανείς δεν είναι έτοιμος αυτόν τον καιρό; Τι και αν ο Covid αλλά και τα… μυστήρια των «τεχνοκρατών» του ελληνικού ποδοσφαίρου (ξέχασε άραγε κανείς το «έπος» της ΕΠΟ με τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας) έκαναν τα πράγματα ακόμη πιο παράξενα; Οι Ερυθρόλευκοι της μεγάλης προσδοκίας και των υψηλών απαιτήσεων έθεσαν τον πήχη όσο ψηλότερα μπορούσαν στον πρώτο αγωνιστικό μήνα της σεζόν. Και στα μισά του δρόμου φαίνεται ότι τα καταφέρνουν μια χαρά.

Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας στο Πανθεσσαλικό κόντρα στην ΑΕΚ (1-0), έστω με μια πειραματική σύνθεση υποχρεωμένη να θυμίζει την περσινή σεζόν. Το ξεκίνημα με το δεξί στη Σούπερ Λίγκα, κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης (3-0). Και κυρίως η νίκη της Τετάρτης επί της Ομόνοιας (2-0) στο πρώτο μισό ενός ζευγαριού που μόνο ο ένας θα δει τα άστρα του Τσάμπιονς Λιγκ. Νίκη από εκείνες που θα μπορεί κάλλιστα κάποιος να τη χαρακτηρίσει «μισή πρόκριση», έστω και αν την Τρίτη (29/9) υπάρχει η ρεβάνς στο ΓΣΠ της Λευκωσίας. Πολύ καλά, κύριε Μαρτίνς. Πάρα πολύ καλά. Για να έρθουν και τα καλύτερα.

Δύο βήματα

Τι απομένει για να σφραγίσουν οι Ερυθρόλευκοι αυτή την τέλεια είσοδο στη σεζόν 2020-21; Δύο βήματα. Απόψε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης με τον Παναιτωλικό (20:30) στη δεύτερη μέρα δράσης στη Σούπερ Λίγκα για τους πρωταθλητές. Και φυσικά η αποστολή στην Κύπρο. Αν ο Ολυμπιακός το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου έχει ολοκληρώσει πετυχημένα αυτόν τον πρώτο κύκλο, μπαίνει και τυπικά φουριόζος. Και είναι προφανές πως τα καλύτερα έρχονται. Διότι τέτοια εποχή δεν μπορείς να απαιτείς ούτε σπουδαίο «ποδόσφαιρο» ούτε καλά-καλά εικόνες από το μέλλον: από τις πραγματικές δυνατότητες μιας ομάδας που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί στο 100%. Τέτοια εποχή χρειάζεσαι στιβαρά χέρια να κρατήσουν το τιμόνι σφιχτά. Για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

Το πολύτιμο μηδέν

Τα χέρια του Πέδρο Μαρτίνς στην προκειμένη περίπτωση: 6-0 γκολ στα πρώτα τρία ματς δίχως επί της ουσίας οι Ερυθρόλευκοι σε αυτή την τριλογία να έχουν νιώσει πραγματική απειλή. Και ας βρέθηκαν να παίζουν τελικό με την ΑΕΚ έχοντας δεξί μπακ τον Μπρούνο (!). Ας είχαν στα πρώτα δύο ενενηντάλεπτα μπροστά από την εστία τους τον – ούτε – 18 χρονών Τζολάκη. Ας μην έχουν μπει επί της ουσίας ακόμη στην «εξίσωση» κάποιοι παίκτες – κλειδιά όπως ο Εμβιλά ή ακόμη και ο Πέπε: μια μεταγραφή των 4 εκατ. ευρώ που ακόμη δεν έχει κάνει την εμφάνισή της στο χορτάρι.

Κάνει τη δουλειά

Ο Ολυμπιακός πατά τα πόδια του στη Γη. Είναι ρεαλιστής σε αυτό το ξεκίνημα. Σχεδόν κυνικός. Με την ΑΕΚ επέτρεψε στην Ενωση ένα τεράστιο ποσοστό κατοχής μπάλας. Με τον Αστέρα Τρίπολης και την Ομόνοια χρειάστηκε να επιστρατεύει εναλλακτικό πλάνο από τον πάγκο για να γίνει η δουλειά στην επίθεση. Ο Μασούρας και ο Φορτούνης μπήκαν το Σάββατο στο 46′ και πέτυχαν τα τρία γκολ με τους Αρκάδες. Ο Ραντζέλοβιτς και ο Ελ Αραμπί πέρασαν στο 59′ την Τετάρτη για να κάνουν τη δουλειά με τους Κυπρίους (ο Σέρβος κέρδισε το πέναλτι του 1-0, ο Ελ Αραμπί πέτυχε το 2-0). Τρεις αναμετρήσεις που τον δρόμο τον έδειξε η απόλυτη ασφάλεια στην άμυνα. Και τον κατοχύρωσε η μεγάλη εμπειρία του. Η επιμονή σε κάποιο σχέδιο. Η υπομονή που χαρακτηρίζει αυτό το ξεκίνημα.

Η ατομική ποιότητα

Είναι προφανές ότι οι Πειραιώτες έτσι θα πρέπει να συνεχίσουν. Απόψε κιόλας φιλοξενώντας τον Παναιτωλικό. Υπάρχει η ατομική ποιότητα στο επιθετικό κομμάτι της ομάδας. Υπάρχει η βεβαιότητα πως ο Ολυμπιακός θα βρει τον δρόμο για τα αντίπαλα δίχτυα. Ακόμη και τώρα που δεν είναι έτοιμος. Που δεν έχει ρυθμό. Είτε από τους wingers (Ραντζέλοβιτς, Μασούρας) είτε από τα δεκάρια του (Φορτούνης, Βαλμπουενά), είτε από τους σέντερ φορ του (Ελ Αραμπί). Εκείνους που υπογράφουν το ως τώρα 6-0 στα γκολ. Το ζητούμενο είναι η ασφάλεια πως αυτή η ατομική ποιότητα θα φτάσει όταν έρθει η ώρα. Και ως εδώ συμβαίνει στην εντέλεια. Από την ικανότητα ενός σπουδαίου προπονητή που ξέρει καλά πως οι μεγάλες ομάδες ξεκινούν από την άμυνα.