Η σκληρή αλήθεια είναι{LF} πως δεν υπάρχει επιστροφή {LF}στην κανονικότητα

Αντί να πω βολικά ψέματα που ίσως θέλετε να ακούσετε, θα πω δυσάρεστες αλήθειες. Ο κόσμος μας άλλαξε ριζικά τους τελευταίους 9 μήνες, από εκείνη την πρώτη φορά που έγιναν γνωστά μαζικά περιστατικά πνευμονίας στην Ουχάν της Κίνας. Μια «νορμάλ» εκδοχή της πραγματικότητας δεν υπάρχει κάπου στον κόσμο, ακόμα και εάν πολιτικοί ή ψευδοεπιστήμονες προσπαθούν να σας πείσουν για το αντίθετο. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η μόνη βεβαιότητα για τους επόμενους μήνες είναι η αβεβαιότητα.

Ως επιστήμονα με ρωτούν συχνά πολίτες τι να κάνουν και τι να μην κάνουν, και πώς να ζουν μέσα σε αυτόν τον αβέβαιο κόσμο. Ιδού η συμβουλή μου για το πώς να απολαύσετε τη ζωή και να ζήσετε σχεδόν φυσιολογικά, ενώ ταυτόχρονα παραμένετε υπεύθυνοι πολίτες.

Η κυριότερη συμβουλή μου είναι να βρίσκεστε σε ανοιχτούς χώρους όταν συναντάτε άλλους ανθρώπους. Οι έρευνες δείχνουν πως το 97% των σημείων υπερέκθεσης στον ιό βρίσκεται σε εσωτερικούς χώρους και ότι η μετάδοση του ιού σε εξωτερικούς χώρους είναι ελάχιστη. Εάν κάποιος κλειστός χώρος δεν αερίζεται καλά, έχει πολύ κόσμο και αρκετοί δεν φορούν μάσκα, καλύτερα να τον αποφύγετε. Μην κάνετε ταξίδια που δεν είναι απολύτως απαραίτητα, φοράτε μάσκα και προτιμάτε τα καταστήματα της γειτονιάς σας.

Οι πιο νέοι σε ηλικία ίσως σκέφτονται ότι είναι καλύτερα να κολλήσουν Covid-19 και να ξεμπερδεύουν. Ομως ο ιός SARS-CoV-2 είναι άσχημη περίπτωση και κανείς δεν πρέπει να θέλει να μολυνθεί. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις επαναμόλυνσης και κάποιες από αυτές σοβαρές. Εάν κάποιος κολλήσει μία φορά, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι έχει ανοσία εφ’ όρου ζωής.

Είναι ανησυχητικό το ότι αρκετοί νοσούντες ηλικίας 30-59 ετών υποφέρουν από έντονα συμπτώματα επί μήνες – μεγάλη κούραση, ζημιά στους πνεύμονες και καρδιακά προβλήματα που περιγράφονται ως «μακρά Covid». Το πιο σημαντικό για τον Covid-19 μπορεί να μην είναι οι ζωές που χάνονται αλλά τα προβλήματα που αφήνει σε πιο νεαρά άτομα και το βάρος που προσθέτει στην οικονομία και τις υγειονομικές υπηρεσίες. Γιατί κάποιος να ρισκάρει δεκαετίες προβληματικής υγείας αντί να ανεχθεί μερικούς μήνες ταλαιπωρίας;

H μόνη εναλλακτική στην επιβολή περισσότερων περιορισμών και προσαρμογής της δικής μας συμπεριφοράς είναι ένα λειτουργικό σύστημα τεστ και ιχνηλατήσεων. Η επιβολή καραντίνας πατά απλά «παύση» στη μετάδοση του ιού. Οταν αρθούν τα μέτρα, η εξάπλωση του ιού θα ξεκινήσει και πάλι. Ο βασικός στόχος μιας καραντίνας θα πρέπει να είναι η πραγματοποίηση μαζικών τεστ και ιχνηλατήσεων προκειμένου να κινηθούμε επιθετικά και να περιορίσουμε τη μετάδοση του ιού στην κοινότητα (όπως έχουν κάνει η Κίνα, η Ταϊβάν, το Βιετνάμ, η Νέα Ζηλανδία και η Νότια Κορέα). Αυτό, επίσης, εξασφαλίζει χρόνο για τους επιστήμονες ώστε να βρουν λύσεις και να βελτιώσουν την ικανότητα των υγειονομικών δομών να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις. Το να κλείσουν απλώς τα πάντα για δύο εβδομάδες δεν είναι αποτελεσματικό: θα συναντήσουμε τα ίδια προβλήματα λίγο αργότερα.

Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τους πολίτες. Είναι απολύτως φυσιολογικό να πενθούμε για τη χαμένη κανονικότητα, όμως μετά την άρνηση καλό είναι να ακολουθήσει η αποδοχή. Είναι η ώρα οι κυβερνήσεις να σχεδιάσουν τα επόμενα χρόνια, αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα της κρίσης. Είναι η ώρα ο καθένας από εμάς να γίνει υπομονετικός και συμπονετικός και να προχωρούμε βήμα βήμα κάθε φορά.

Η καθηγήτρια Ντέβι Σριντάρ είναι πρόεδρος του Τμήματος Διεθνούς Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου