Κατά τας Γραφάς

Πολλές εκφράσεις από την Αγία Γραφή, και κυρίως από τα Ευαγγέλια, έχουν παλαιόθεν ενταχθεί στην τρέχουσα γλώσσα μας, συμβάλλοντας μάλιστα κατά κανόνα στον εμπλουτισμό της αλλά και στον «στολισμό» της. Γιατί όχι; Αλλωστε, κατά την επίμονα εκπεφρασμένη γνώμη μου, είναι καλοδεχούμενη η χρήση στον γραπτό ή/και προφορικό λόγο τέτοιων εκφράσεων, απ’ όπου και αν προέρχονται αυτές. Η γλώσσα (οφείλει να) είναι ζωντανός οργανισμός, ανοιχτός σε κάθε είδους επιδράσεις και «προσκτήσεις», είτε αυτές προέρχονται από τη «λόγια» παράδοση, είτε ακόμα και από ιδιόλεκτα όπως η γλώσσα των γηπέδων, των μηχανόβιων, της νεολαίας, κ.ο.κ.

Η συχνή αυτή χρήση βιβλικών εκφράσεων συνοδεύεται πάντως ενίοτε από κάποια μικρά λάθη, κάποια «φάλτσα» σε σχέση με την αυθεντική μορφή των εν λόγω εκφράσεων. Ιδού ορισμένα παραδείγματα [προηγείται η εσφαλμένη εκφορά και ακολουθεί, σε αγκύλη, η ακριβής βιβλική έκφραση]:

– λίθος επί λίθου [λίθος επί λίθον]

– διά το θεαθήναι [προς το θεαθήναι]

– επί δικαίων και αδίκων [επί δικαίους και αδίκους]

– του λόγου το αληθές [του λόγου το ασφαλές]

– έκαστος εφ’ ω ετάχθη [έκαστος εν ὡ εκλήθη]

– οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ [εν Ιερουσαλήμ]

– πού την κεφαλήν κλίναι [πού την κεφαλήν κλίνη (υποτακτική)]

– μη δώτε τα άγια τοις κυσί [μη δώτε το άγιον τοις κυσί]

– απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο [παρελθέτω απ’ εμού…]

– ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου [ο αίρων την αμαρτίαν…]

Τέλος, ως προς την κατά κόρον χρησιμοποιούμενη φράση με τον πετεινό που θα λαλήσει, η ακριβής ευαγγελική διατύπωση είναι: «πριν ή δις αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήσει με» (δύο λαλήματα, τρεις «αποκηρύξεις»).