Η παραίτηση και το… 2004!

Το μυαλό γυρίζει στον χειμώνα που πέρασε. Δεκέμβριος ήταν. Λίγο πριν από τις γιορτές. Σε ξενοδοχείο στη Λεωφόρο Συγγρού, εκεί που διαμένει η αποστολή του Αρη οσάκις κατεβαίνει στην Αθήνα για ματς πρωταθλήματος ή Κυπέλλου, ένα δίδυμο δείχνει αχώριστο: Μίχαελ Ενινγκ και Αγγελος Χαριστέας. Προπονητής και τεχνικός διευθυντής της ομάδας. Τους ενώνει η γερμανική γλώσσα, η κουλτούρα, τα βιώματα στη χώρα και φυσικά η περιλάλητη γερμανική πειθαρχία. Ο Χαριστέας είχε από κοντά τον Ενινγκ. Επρόκειτο για την πρώτη του επιλογή – ίσως και τη μοναδική. Ηταν ένα στοίχημα για τον άλλοτε διεθνή φορ να πιάσει ο προπονητής στο Κλ. Βικελίδης. Αλλωστε, ποτέ του δεν έκρυψε πως «όσοι έχουν εργαστεί στο υψηλότερο επίπεδο, μπορούν να τα καταφέρουν στην Ελλάδα».

Λίγες ημέρες νωρίτερα, την περασμένη Πέμπτη και μετά το ευρωπαϊκό ματς του Αρη, το σκάφος έπεσε σε ξέρα. Ο Ενινγκ αποχώρησε ως αποδιοπομπαίος τράγος. Ο αποκλεισμός από μια άσημη ουκρανική ομάδα, δυσβάσταχτος. Δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, παρά τη στήριξη που είχε από τη διοίκηση, γιατί αυτή εκπροσωπούσε ο Χαριστέας. Ο δε Αγγελος, έφυγε ουσιαστικά μαζί με τον προπονητή, καθόσον τότε υπέβαλε την παραίτησή του και ουδέποτε άλλαξε γνώμη. Τουλάχιστον δεν παρεκκλίνει από τα πιστεύω του ο Χαριστέας…

Το αν στην πορεία υπήρξαν τριγμοί ανάμεσα στους δύο, προφανώς το γνωρίζουν μόνον οι ίδιοι, άντε και ο κ. Καρυπίδης. Το βέβαιο είναι πως ο Αρης στο εξής θα πορευτεί με διαφορετικό τρόπο και άλλον τιμονιέρη. Κάπως έτσι, ο Αγγελος Χαριστέας ακολουθεί τη μοίρα των άσων που θριάμβευσαν στην Πορτογαλία το 2004 αλλά στη συνέχεια η πορεία τους σε πόστα ευθύνης δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Για να ειπωθεί ακριβέστερα, μάλλον δεν άφησαν το στίγμα τους. Τι να θυμηθούμε; Την προεδρία Θοδωρή Ζαγοράκη στον ΠΑΟΚ; Τα όσα άφησε, τα μάλλον ελάχιστα, ο Ντέμης στην ΑΕΚ; Τη θητεία του Κατσουράνη σε ρόλο τεχνικού διευθυντή στην Παναχαϊκή; ‘Η μήπως τους Καραγκούνη και Μπασινά, που είναι γεγονός ότι δεν έσκισαν όταν θέλησαν να το παίξουν υπεύθυνοι στην ΕΠΟ και την Εθνική ομάδα; Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις. Ο Φύσσας που δεν τα κατάφερε στον Παναθηναϊκό. Ο Νταμπίζας του «ναι μεν αλλά» και των αμφιλεγόμενων αποτελεσμάτων στο Τριφύλλι, μολονότι πρέπει να του αναγνωριστεί πως δεν είχε σούπερ μπάτζετ στη διάθεσή του. Ο κύκλος κλείνει με τον Χαριστέα. Ισως ξανανοίξει με κάποιον επόμενο, από εκείνη τη φουρνιά την τόσο δοξασμένη. Αλλά που αργότερα όλοι μαζί και ένας ένας ξεχωριστά, μάλλον θα αντιλήφθηκαν πως τα αγωνιστικά γαλόνια δεν επαρκούν για να μετατραπεί κάποιος σε διοικητική κεφαλή…