Ταμείο

Η εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ στο Σκοπιανό είχε μια λογική. Αντιθέτως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσες ευγενικές ψυχές έσπευσαν να τη μοιραστούν.

Το αποτέλεσμα είναι πως όσοι πιάστηκαν κορόιδα με τις Πρέσπες φωνάζουν τώρα ότι δικαιώνονται.

Είναι απλώς δυο φορές κορόιδα.

Πρώτα επειδή εμπιστεύτηκαν την τότε κυβέρνηση σε μια επιχείρηση εσωτερικής κατανάλωσης.

Ο Τσίπρας ήθελε να διχάσει την αντιπολίτευση, να βγει από την απομόνωση, να αλλάξει τους συσχετισμούς και να πάει σε εκλογές τον Σεπτέμβριο 2018. Αυτά πια είναι γνωστά, μας τα έχουν αποκαλύψει και ο Ζάεφ και ο Καμμένος.

Υστερα επειδή νομίζουν ότι είχαν δίκιο τότε επειδή ο Μητσοτάκης εφαρμόζει τη συμφωνία τώρα, όπως είχε ρητά προειδοποιήσει ότι θα κάνει αν κυρωθεί.

Η κοροϊδία είναι ότι διαμαρτύρονται για τη δέσμευση της χώρας εκείνοι που τη δέσμευσαν!

Κορόιδα λοιπόν το 2018. Κορόιδα και το 2020. Φαίνεται το τραβάει η ψυχή τους.

Επί της ουσίας. Οι Πρέσπες παραμένουν μια κακή συμφωνία με πολλά σκοτεινά σημεία.

Προφανώς όμως η σημερινή κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να την εφαρμόσει. Η μονομερής καταγγελία διεθνούς συνθήκης λόγω… αλλαγής κυβέρνησης (!) δεν προβλέπεται σε δημοκρατικές πολιτείες.

Η εφαρμογή των Πρεσπών λοιπόν δεν είναι ζήτημα δικαίωσης όσων υποστήριξαν τη συμφωνία. Αλλά δημοκρατικού ρεαλισμού εκείνων που ήταν αντίθετοι.

Κι ο Τσίπρας τουλάχιστον είναι πολιτικός. Εκανε έναν χειρισμό ενόψει εκλογών, την πάτησε, αυτά έχει η πολιτική.

Οι «γύρω-γύρω όλοι» όμως πού πόνταραν; Με ποια λογική προσφέρθηκαν να στηρίξουν μια μετέωρη κυβέρνηση σε έναν αμφιλεγόμενο χειρισμό εναντίον του φρονήματος της πλειοψηφίας;

Και για ποιον λόγο έσπευσαν να τσοντάρουν στον λογαριασμό όταν η κυβέρνηση προσφερόταν να τον αναλάβει;

Μυστήριο. Εκτός κι αν είχαν άλλα στο μυαλό τους.

Κάποιοι έφεραν τη βεβαιότητα της αυθεντίας τους. Θυμάμαι έναν αξιόλογο καθηγητή Πανεπιστημίου που άρχισε να μου επιχειρηματολογεί για το περιεχόμενο της συμφωνίας.

– Δεν χρειάζεται, τον διέκοψα. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο απλό: ναι ή όχι στην κυβέρνηση.

Αλλοι είχαν την εμμονή να δικαιωθεί μια άποψη που συνήθως προέκυψε σε συνομιλία με τον καθρέφτη τους.

Κι άλλοι απλώς δεν ήξεραν τα τρία κακά της μοίρας τους.

Τώρα οι συριζαίοι φωνάζουν. Ζητάνε «158 συγγνώμες» μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.

Αισθάνονται ότι πιάστηκαν κορόιδα. Οτι η τότε αντιπολίτευση τους φόρτωσε το κόστος μιας συμφωνίας την οποία η ίδια εφαρμόζει σήμερα ως κυβέρνηση χωρίς να αναλαμβάνει το κόστος της καταγγελίας της.

Εχουν δίκιο οι συριζαίοι. Επαιξαν κι έχασαν. Ας πρόσεχαν.

Αλλά οι άλλοι γιατί φωνάζουν; Ποιος τους φταίει;