Επίδειξη πίστης{CR}

Ο Νίκος Χαρδαλιάς είναι δουλευταράς. Ο άνθρωπος αυτός είναι σαν να μην κοιμάται ποτέ. Παρών σε όλες τις μεγάλες κρίσεις, τρέχει παντού, ασχολείται με όλα, δεν φοβάται τις ευθύνες και είναι αποτελεσματικός. Το ντουέτο του με τον Τσιόδρα, ακριβώς επειδή είναι τόσο διαφορετικοί, ήταν άμεσο, παρεμβατικό και πειστικό.

Λογικό είναι να κάνει και λάθη, το αντίθετο θα ήταν σχεδόν ανησυχητικό. Και η κίνησή του να αποπειραθεί να φιλήσει αμάσκωτος το χέρι ενός παπά στην Καρδίτσα, για να καταλήξει να φιλήσει το μανίκι του, ήταν λάθος. Αν γινόταν σε ιδιωτικό επίπεδο, θα ήταν επικίνδυνο για την υγεία του και ενδεχομένως την υγεία των ανθρώπων που θα συναντούσε στη συνέχεια. Τώρα που καταγράφηκε στην κάμερα, αποτέλεσε επιπλέον και ένα κακό παράδειγμα για την ελληνική κοινωνία. Οχι μόνο επειδή προσφέρει επιχειρήματα στους ψεκασμένους, αλλά κι επειδή σπείρει τη σύγχυση σε όλους εκείνους που έχουν πειστεί ότι πρέπει να φορούν μάσκα, να τηρούν αποστάσεις και να αποφεύγουν χειροφιλήματα και θείες κοινωνίες.

Και πάλι: ουδείς αλάθητος, ούτε καν ο Πάπας. Γιατί λοιπόν ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας δεν το παραδέχεται, για να πάμε παρακάτω; Ο Κουμουτσάκος απολογήθηκε, έστω με τον τρόπο που απολογήθηκε. Ο Χαρδαλιάς, που επέκρινε τον Κουμουτσάκο επειδή έκανε επίδειξη πίστης, γιατί έπρεπε να περάσει στην επίθεση όταν αυτή η επίδειξη αφορά, έστω και ακουσίως, τον εαυτό του; Γιατί έπρεπε να μιλήσει για παραποίηση περιστατικών, για κριτική από τον καναπέ και για έλλειψη σεβασμού, φτάνοντας να συστήσει στους επικριτές του «αυστηρή προσωπική υγιεινή»; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους που αξίζουν την εκτίμησή μας για τον καθημερινό τους μόχθο να αποκτούν τέτοια αλαζονεία;

Φυσικά και ένα μέρος της κριτικής που ασκείται στον υφυπουργό είναι άδικο, υπερβολικό και υποβολιμαίο. Ζούμε στη χώρα της τοξικότητας, της εκδικητικότητας και της ανοησίας. Ακριβώς γι’ αυτό όμως είναι αναγκαίο και χρήσιμο να διαχωρίζεται η εποικοδομητική κριτική από την επίθεση. Και οι άνθρωποι που κατέχουν αξιώματα να δείχνουν πρώτοι τη σεμνότητα που περιμένουν από τους άλλους.

Υπάρχει ένας πρόσθετος παράγων που περιπλέκει τη συζήτηση: η Εκκλησία. Ο Ηλίας Μόσιαλος, που δεν μασάει τα λόγια του, επισημαίνει και σε σημερινό άρθρο του στα «ΝΕΑ» ότι οι πιστοί πρέπει να αποτρέπονται από το να φιλούν λατρευτικά αντικείμενα και ότι η θεία κοινωνία πρέπει να σταματήσει με τη σημερινή της μορφή. Λογαριάζει όμως χωρίς έναν άλλο υπουργό, τον Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος επιμένει ότι τα επιδημιολογικά στοιχεία δεν συνδέουν τη διάδοση του κορωνοϊού με τη θεία κοινωνία, διαμαρτύρεται επειδή κανείς δεν μιλάει για τις διαδηλώσεις για τον… Φύσσα και τον Ζακ και διατυπώνει την ευχή να «είμαστε σοβαροί».

Η σοβαρότητα είναι πράγματι το ζητούμενο. Αρκεί οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να κοιτάζονται και μερικές φορές στον καθρέφτη.