Το Σύνδρομο της Λευκής Επιταγής

Ο τρόπος που πλασάρεται ένα προϊόν έχει μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το προϊόν. Η πρώτη διαφήμιση προφυλακτικών που εμφανίστηκε σε περιοδικό το 1709 προέτρεπε τους άνδρες να τα αγοράσουν γιατί είναι «μηχανές που προστατεύουν από τα τραύματα της αγάπης».

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έχει βρει κάτι πιο ελιτίστικο για να πουλά τα φύκια σε τιμές μεταξιού. Παίζει με την περηφάνια των λαών χρησιμοποιώντας ο εκάστοτε πρόεδρός της το κλισέ πια «the best ever» μετά από κάθε τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Μοιράζει δε γλειφιτζούρια με γεύση «legacy» για να ξεχνούν τον πόνο στην τσέπη που νιώθουν οι φορολογούμενοι πολίτες που ένιωσαν υπερήφανοι, όπως κάποτε εμείς οι Ελληνες.

Μια έρευνα του Said Business School της Οξφόρδης έχει ανεβάσει τις τελευταίες ημέρες την πίεση των παροικούντων της Λωζάνης γιατί αναφέρεται σε νούμερα που αφορούν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μεταξύ άλλων αναφέρει πως οι πόλεις που σκέφτονται να φιλοξενήσουν Ολυμπιακούς Αγώνες θα πρέπει να συγκρίνουν τον οικονομικό κίνδυνο με μοντέλα που εφαρμόζονται σε φυσικές καταστροφές, πανδημίες και πόλεμο, ενώ προτρέπει τις ευάλωτες οικονομίες να δουν τι έπαθαν η Αθήνα και το Ρίο και να το ξανασκεφτούν.

Προτρέπει επίσης τις υποψήφιες πόλεις να μην είναι τόσο αφελείς (είναι;) και να υπολογίζουν πως οι προϋπολογισμοί τους θα μπορούσαν να τριπλασιαστούν. Υπάρχουν τελικά τόσοι αφελείς; Η χρεοκοπία των Ολυμπιακών Αγώνων είναι δεδομένη. Ο μέσος όρος υπέρβασης των προϋπολογισμών των 19 από τις 30 διοργανώσεις από το 1960 μέχρι σήμερα – για 11 δεν υπάρχουν στοιχεία! – φτάνει το 172% – οι συντάκτες της έκθεσης το αποκαλούν Σύνδρομο Λευκής Επιταγής – αλλά η ΔΟΕ χρησιμοποιεί μονίμως το τρικ της διάσπασης των μπάτζετ. Αλλος είναι ο προϋπολογισμός για τα αθλητικά έργα και άλλος για τις υποδομές – δρόμους, μετρό, αεροδρόμια. Δεν εξηγεί όμως ότι χωρίς την εξασφάλιση των υποδομών Αγώνες δεν γίνονται. Δεν λέει επίσης πως υποδομές και αθλητικά στάδια θα πληρωθούν από την ίδια τσέπη, του φορολογούμενου.

Βεβαίως η ΔΟΕ αμφισβητεί τα νούμερα της μελέτης. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;