Συνοικία και συμπερίληψη

Η μόδα δεν έχει μνήμη. Ξεχνά και συνεχίζει. Προς το παρόν υπάρχει ως φαινόμενο προς διερεύνηση στα τηλεοπτικά ριάλιτι όπου συμμετέχουν γυναίκες όλων των ηλικιών ντυμένες σαν να είχαν χρήματα για ξόδεμα. Στην περίπτωσή τους η φράση «το υποστηρίζεις» είναι το κρίσιμο σημείο της ύπαρξής τους, καθώς επιβεβαιώνει τη στυλιστική τους προσπάθεια. Με τι χρήματα όμως υποστηρίζουν ένα ντύσιμο βασισμένο σε λογότυπα και ονόματα σχεδιαστών; Είναι δικά τους ή δανεισμένα για να τα «αναδείξουν»; Και πού; Στα social media ως φάσιον έξπερτς; Αλλος όρος και αυτός που κυκλοφορεί σαν τσαντάκι μέσης από κάθε νεανίζουσα υποθετικά στυλάτη ύπαρξη μαζί με μία συστάδα από κακόσχημα τατουάζ που ντύνουν τον λαιμό της.

Στο όνομα της διαφορετικότητας, της συμπερίληψης βλέπουμε τηλεοπτικές ασυναρτησίες που δηλώνουν ότι είναι ψυχαγωγικές εκπομπές. Ως έναν βαθμό είναι ψυχαγωγία το να βγεις για αγορές σε μια εμπορική αγορά μιας συνοικίας. Προσωπική. Οταν όμως μια κάμερα τροφοδοτεί το φαντασιακό της άτυπης κριτικής επιτροπής του παιχνιδιού, η κανονικότητα ξεφεύγει και απογειώνεται σε ύψιστη κριτική με τιμωρητικές συνέπειες για όποια δεν ικανοποιεί το κοινό γούστο.

Η ζωή συνεχίζεται, θα σκεφτούμε όλοι και όλες στην προσπάθειά μας να διαχειριστούμε τον ζόφο της πραγματικότητάς μας που μας κρατά δέσμιους σε συνθήκες τηλεργασίας (ευλογημένος τρόπος συνέχισης του βιοπορισμού παρά τις δυσκολίες της σωματικής και ψυχικής κατάστασης) μακριά από χώρους γραφείων. Οι οποίοι για δεκαετίες καθόριζαν την εμφάνιση και το στυλ μας, γεμίζοντας τις ντουλάπες και τα συρτάρια μας με αυστηρά ταγέρ, μπλούζες και πουκάμισα, τσάντες ευρύχωρες και πολύτιμες. Αυτά τα γραφεία που χαρακτηρίζονταν από τις εργονομικές καρέκλες και τους υπολογιστές με μεγάλη οθόνη, πληκτρολόγιο και ποντίκι, τα ράφια και τις ντουλάπες τους που γέμιζαν βιβλία, περιοδικά, φλιτζάνια του εσπρέσο, κούπες καφέ, νεσεσέρ με τα είδη μακιγιάζ και καλλυντικών άμεσης ανάγκης, φορτιστές και ακουστικά, εργαλεία δουλειάς και απομόνωσης από το πολύβουο ηχητικό τοπίο του συναδελφικού περίγυρου. Ο χώρος που άλλοτε διέκρινε το σπορ κάζουαλ ντύσιμο του Σαββατοκύριακου από τις επαγγελματικές εμφανίσεις των περιστάσεων που συνέβαιναν εντός της πενθήμερης εργασίας προτείνοντας φορέματα πρωινά, smart dressing, κοκτέιλ ή επίσημο ένδυμα…

Ναι, η μόδα δεν έχει μνήμη και αναμειγνύει το παρελθόν μιας ζωής σηματοδοτημένης από ώρες γραφείου και ελεύθερου προσωπικού χρόνου με το πανδημικό παρόν που κατέλυσε τους κώδικες ντυσίματος τους οποίους με το ίδιο πάθος ακολουθούσαμε ή απορρίπταμε. Η πειθαρχία μας για δημιουργικό ντύσιμο και στυλιστική αυτοέκφραση αποδεκατίστηκε από τις νέες πρακτικές ανάγκες. Ρούχα που περιορίζονται στα απολύτως βασικά. Σε ένα άνετο ρούχο από μαλακό ύφασμα που αγκαλιάζει και τυλίγει το σώμα που ταλαιπωρείται γράφοντας στον καναπέ, στο τραπέζι κουζίνας, ακόμα και στο κρεβάτι κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα από τη μικρή οθόνη του λάπτοπ.

Αυτό το σώμα σήμερα κοιτάζει σαν meta-παραμύθι κάποιες εικόνες από το κόκκινο χαλί του πρόσφατου Φεστιβάλ της Βενετίας ή τις ψηφιακές παρουσιάσεις στο Instagram των εβδομάδων μόδας που μόλις ξεκίνησαν στη Νέα Υόρκη, στο Μιλάνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι. Σαν Χίλιες και μία Νύχτες για ανθρώπους που ταξιδεύουν σε τόπους απαλλαγμένους από ιούς, βία και συγκρούσεις, κυκλοφορούν ανέμελοι για να συναντηθούν και να εναγκαλιστούν φλερτάροντας με το αύριο που ενώνει και δημιουργεί σχέσεις συνύπαρξης και συναισθηματικής ανάτασης. Στο μεταξύ ντυθείτε με τις αναμνήσεις σας και μην αναζητήσετε ελπίδα σε τηλεοπτικά πρότυπα νέας έκφρασης της μόδας. Το νέο θα έρθει με τον καιρό. Μαζί με την είδηση για ένα αποτελεσματικό εμβόλιο.