Μπήκε πολύ γρήγορα σε μια πρώτη κρίση ο Παναθηναϊκός λόγω της ήττας από τον Αστέρα Τρίπολης. Με τον Ντάνι Πογιάτος να βρίσκεται από νωρίς στο… στόχαστρο της κριτικής. Σαν να φταίει μόνο εκείνος που ο Παναθηναϊκός δεν παρουσίασε στην Αρκαδία ένα καλό αγωνιστικό πρόσωπο. Οχι, προφανώς και δεν φταίει μόνο εκείνος. Προφανώς και κανείς δεν θα τον βγάλει… άσχετο, προφανώς και κανείς δεν αμφισβητεί πως η φιλοσοφία του για το ποδόσφαιρο μπορεί να έχει τεράστια προοπτική.

Η «ανθρωποφαγία» ιδιαίτερα με το καλημέρα μίας σεζόν δεν αποτελεί σύμβουλο κριτικής. Αλλά αυτή καθ' αυτή η κριτική είναι απαραίτητη. Δεν είναι ντροπή να πεις ή να γράψεις πως ο Πογιάτος έκανε ένα σωρό λάθη, τα οποία μάλιστα κόστισαν στην ομάδα του. Το αντίθετο συμβαίνει. Αν βλέπεις τα λάθη και δεν τα επισημαίνεις, ιδιαίτερα τώρα που είναι νωρίς, αυτό μπορεί να φέρει μεγαλύτερα προβλήματα σε μια ομάδα. Είναι σαν ο ίδιος ο Πογιάτος να δει τα λάθη του, αλλά να μην τα διορθώσει. Θα κάνει κακό και στην ομάδα του και στον ίδιο του τον εαυτό.

 Στον Παναθηναϊκό υπάρχει μια λογική που τελικά κάνει κακό στον σύλλογο γενικότερα. Λειτουργούν πολλές φορές τα πάντα γύρω από τη λογική του «δεν τρέχει και κάτι». Δεν τρέχει κάτι αν ήρθε μια ήττα στην Τρίπολη, δεν τρέχει κάτι αν στα μέσα Σεπτεμβρίου δεν έχουν προλάβει να ενσωματωθούν βασικοί ποδοσφαιριστές, δεν τρέχει κάτι αν αποκλειστεί από τη Λαμία στο Κύπελλο, δεν τρέχει κάτι αν τερματίσει 20 βαθμούς μακριά από τον πρώτο, δεν τρέχει κάτι αν δεν παίξει τρία χρόνια Ευρώπη, δεν τρέχει κάτι αν χάσει νεαρούς ποδοσφαιριστές χωρίς ανταλλάγματα.

 Και όλο αυτό περνάει στη συνείδηση του κόσμου, διότι ο ίδιος ο οργανισμός του Παναθηναϊκού δεν έχει μάθει να το διαχειρίζεται. Ενας οργανισμός που έχει ακόμα πολλές πληγές να κλείσει για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά και να επιστρέψει σε κανονικότητα.