«Ξαφνικός θάνατος» {LF}για χιλιάδες ιδιοκτησίες

Η ανοησία γενικά είναι επικίνδυνη. Οταν αυτή είναι υψηλού επιπέδου και εκφράζεται από κατά κανόνα μορφωμένους εκπροσώπους του λαού, τότε γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη.

Πριν από μερικές μέρες, στις αρχές Σεπτεμβρίου, η – γνωστή για την εκδίωξή της από την Ελλάδα – εταιρεία Uber σταμάτησε τη λειτουργία της στην Καλιφόρνια. Οι νομοθέτες της Πολιτείας ψήφισαν, έναν χρόνο πριν, έναν νόμο. Υποχρέωνε τις εφαρμογές συνεπιβατισμού όπως η Uber να χαρακτηρίσουν τους οδηγούς τους ως υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης. Συνεπώς τις ανάγκαζε να τους παρέχουν πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι νομοθέτες δεν συνειδητοποίησαν τις δραματικές συνέπειες του νόμου. Ούτε κατάλαβαν τη φύση της συγκεκριμένης επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η λειτουργία της Uber γινόταν αυτόματα με την εφαρμογή του νόμου έντονα ζημιογόνα. Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη: 140.000 οδηγοί μέλη της έχασαν αυτόματα τη δουλειά τους. Ξαφνικός θάνατος.

Οι καλές προθέσεις των εκπροσώπων της τοπικής βουλής δεν ήταν αρκετές για να μετριάσουν το λάθος. Χιλιάδες εργαζόμενοι εν μέσω κορωνοϊού έμειναν άνεργοι.

Τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας είναι καλύτερα. Αλλά οι νομοθέτες της ετοιμάζονται να την «πατήσουν» με παρόμοιο τρόπο με αυτόν της Καλιφόρνιας.

Στο θέμα των εκτός σχεδίου ακινήτων και της εκτός σχεδίου δόμησης, άλλωστε, η Ελλάδα έχει παρελθόν. Η καθυστέρηση ένταξης περιοχών στο σχέδιο πόλης, που κατά μέσο όρο κυμαίνεται από 10 έως 15 χρόνια και σε μερικές περιπτώσεις φτάνει τα 25 χρόνια, οδηγούσε στο χτίσιμο αυθαιρέτων. Οι ιδιοκτήτες τους πίεζαν στη συνέχεια τους πολιτικούς – που δεν είχαν φτιάξει τα σχέδια πόλης – και πετύχαιναν τη σύνδεσή τους με τα δίκτυα κοινής ωφελείας. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο κλισέ ιστορία θα έβρισκε το τέλος της. Θα έμπαινε ένας φραγμός. Θα αποφάσιζε το κράτος πρώτα πού μπορείς να χτίσεις στην επικράτεια και μετά θα αποφασίζονταν οι όροι και θα έμπαιναν απαγορεύσεις.

Εις μάτην. Για μια ακόμα φορά τα πράγματα ετοιμάζονται να γίνουν ανάποδα.

Εκφράζοντας τις «αγαθότερες» των προθέσεών του το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος ετοιμάζεται να βάλει τάξη, λέει, στην εκτός σχεδίου δόμηση. Θα συμμορφωθεί, λέει, με τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θα προστατέψει, λέει, το περιβάλλον. Αλλά και τους πολίτες. Θα ενισχύσει την «εθνική προσπάθεια για επενδύσεις και ανάπτυξη».

Προφανώς όλα τα παραπάνω είναι προθέσεις με τις οποίες δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Εκτός και εάν το καλό που υποτίθεται θα φέρει το νομοσχέδιο σε κάποιους τομείς προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά σε άλλους.

Εν προκειμένω μπορεί ένα νομοθέτημα να ακυρώνει το δικαίωμα των πολιτών στην περιουσία τους, χωρίς προηγουμένως η επίσημη πολιτεία να έχει κάνει τη δουλειά της;

Το νομοσχέδιο έχει έναν καλό στόχο: περιορίζει κατά πολύ τη δυνατότητα δόμησης σε εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα. Μετά την ψήφισή του δυνατότητα οικοδόμησης θα έχουν μόνο όσα είναι τουλάχιστον 4 στρέμματα, αλλά επιπλέον έχουν πρόσωπο σε εθνική, επαρχιακή, δημοτική οδό κατηγορίας Α ή σε κοινόχρηστο χώρο τουλάχιστον 45 μ. κατ’ ελάχιστο.

Το πρόβλημα με αυτή τη διάταξη είναι ότι μόνο το 10% των εκτός σχεδίου ακινήτων έχουν «πρόσωπο» σε δρόμο αναγνωρισμένο με Προεδρικό Διάταγμα. Σε δρόμο δηλαδή που καλύπτεται με τις απαιτήσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Αυτομάτως, με την πιθανή ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου εκατομμύρια δικαιώματα πολιτών σε ακίνητα θα είναι πλέον άχρηστα.

Ξαφνικός θάνατος. Σαν το παράδειγμα των εργαζομένων της Uber.

Χωρίς πρώτα έχουν γίνει Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια (χρειάζονται έως και 10 χρόνια), χωρίς ψηφιακούς χάρτες και ασφαλή γεωχωρικά δεδομένα.

Οι καλές προθέσεις και σε αυτή την περίπτωση δεν αρκούν για να δικαιολογηθεί το λάθος.