Σχεδιάζοντας {LF}για μεγαλύτερη αντοχή στην κρίση

Οταν ρίχνουμε μια μπάλα τένις στο έδαφος, αναπηδά. Αλλά αν ρίξουμε ένα ποτήρι κρασί, διαλύεται. Οι οικονομίες πολλών χωρών βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Θα αναπηδήσουν ή θα συντριβούν; Τι μπορεί να γίνει για να εξασφαλιστεί μια ισχυρή ανάκαμψη;

Τι είδους σοκ είναι η COVID-19 και τι θα καθορίσει ποιος θα υποφέρει περισσότερο και ποιος λιγότερο; Ο οικονομικός αντίκτυπος της πανδημίας είναι πολύπλευρος. Οι περιορισμοί ήταν ουσιαστικά ένα σοκ προσφοράς εργασίας (οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πάνε στη δουλειά) και ένα σοκ ζήτησης που επηρέαζε σχολεία, πανεπιστήμια, τουρισμό, ψυχαγωγία, εστιατόρια και μπαρ και οποιαδήποτε δραστηριότητα που απαιτεί φυσική αλληλεπίδραση. Η αδυναμία των νοικοκυριών και των εταιρειών να πληρώσουν το ενοίκιο, τα δάνεια, να πληρώσουν μισθούς και φόρους προκάλεσε ένα τσουνάμι από κλείσιμο επιχειρήσεων και απώλειες θέσεων εργασίας. Επίσης οι χώρες διαφέρουν δραματικά στην επιδημιολογική αποτελεσματικότητα της δημόσιας υγείας τους. Δύο άλλες δυναμικές έπληξαν τις χώρες διαφορετικά: η μείωση των εσόδων από το εξωτερικό (λόγω των χαμηλότερων εξαγωγών, τουρισμού και εμβασμάτων) και η πρόσβαση στη διεθνή χρηματοδότηση.

Το ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει για να διασφαλιστεί ότι οι οικονομίες ανακάμπτουν το συντομότερο δυνατόν. Οι χώρες πρέπει να δράσουν τώρα για να εξασφαλίσουν την πρόσβαση στα εμβόλια και να αναπτύξουν στρατηγικές εμβολιασμού. Επιπλέον, μια πολυμερής συμφωνία για την υποστήριξη της αμοιβαίας αναγνώρισης των διαβατηρίων υγείας θα επιτρέψει στα διεθνή ταξίδια να ανακάμψουν. Πρέπει επίσης να παρέχουν στις φτωχές οικογένειες πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

Οσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, οι χώρες πρέπει να σχεδιάσουν περαιτέρω μαζική στήριξη στην οικονομία το 2021. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει επίσης να εξετάσουν ένα πακέτο οικονομικής ανάκαμψης μετά τον εμβολιασμό και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα πρέπει να δημιουργούν ιδιωτικά κεφάλαια για να επενδύσουν σε πολλά υποσχόμενες εταιρείες με ισολογισμούς με προβλήματα κρίσης. Τέλος, οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν δεσμεύσεις τώρα σχετικά με τις μεσοπρόθεσμες πολιτικές τους για τους φόρους και τις δαπάνες για να διασφαλίσουν την ικανότητά τους να εξυπηρετούν το αυξημένο χρέος που θα χρειαστούν για τη διαχείριση της κρίσης. Για να επιτευχθούν όλα αυτά, η πολιτική πρέπει να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο.

Ο Ρικάρντο Χάουσμαν είναι πρώην υπουργός Σχεδιασμού στη Βενεζουέλα και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Inter-American Development Bank. Είναι καθηγητής στο John F. Kennedy School of Government του Harvard και διευθυντής στο Harvard Growth Lab.