Ητανε νιοι και γέρασαν

Τους είχε κάνει λεζάντα ο πατέρας Παππάς όταν το κόμμα διαφήμιζε την άχαστη κυριαρχία του. Θα ήταν οι «Δρακογενιάς βλαστοί», οι νέοι «τιμονιέρηδες» που κατέφταναν για να φέρουν την ελπίδα στην πολύπαθη Ελλάδα. Το «καινούργιο» αρκούσε για το λανσάρισμα του προϊόντος. Την εποχή που η Δεξιά έψαχνε τη φιλελεύθερη ψυχή της στην κεντροδεξιά της βάση, την εποχή που οι πέραν της Δεξιάς ψεκασμοί μαντρώνονταν σε μηχανισμούς με αναγκαία τη μεταμεσονύκτια τηλοψία, το μπραντάρισμα του ΣΥΡΙΖΑ βασιζόταν σε όλες τις παράγωγες έννοιες του «καινούργιου». Αρκούσε η επίκλησή του για να πάρουν εκδίκηση τα όνειρα των προπατόρων. Νεωτερισμοί που κρατούσαν απ’ τα χρόνια της Δρακογενιάς. Πολιτικές καινοτομίες με απευθείας αναφορά στον Μεγάλο Τιμονιέρη.

Ο βολονταρισμός των σαραντάρηδων (και πέριξ) τρεφόταν από το λίπος των ελληνικών παθογενειών. Αυτοί ήταν νέοι. Για όλα έφταιγαν οι παλιότεροι. Για τον έλεγχο των τηλεοπτικών μέσων – ανάμεσά τους και ορισμένα «βοθροκάναλα της διαπλοκής» ή «σκουπιδότοποι», κατά την έκφραση του Δημήτρη Τζανακόπουλου. Για τα «μαγαζάκια» και το outsourcing που έστηναν εν κρυπτώ οι βλαστοί της ΕΡΕ. Για το έλλειμμα διαπραγμάτευσης απέναντι στους εταίρους και τις αγορές, οι οποίες θα χόρευαν πεντοζάλη αρκεί κάποιος να έβρισκε τον σωστό ρυθμό στο νταούλι. Για τους σκαφάτους εκπροσώπους της νομενκλατούρας που γοητεύτηκαν από το πανηγύρι της ματαιοδοξίας και αναζήτησαν το μικροαστικό όνειρο με λίγο καπνό (πούρου) ακόμη.

Κι ύστερα ήρθε η πρώτη φορά διακυβέρνηση, εκεί όπου και οι νέοι παλιώνουν. Εκείνοι που ήξεραν να γαλβανίζουν τα πλήθη έπρεπε ξαφνικά να γαλβανίσουν τα διαδοχικά κοινωνικά αιτήματα για να αρέσουν. Οχι απαραίτητα με σειρά εμφάνισης ή κατά ηλικιακή επετηρίδα, οι βλαστοί της Δρακογενιάς έγιναν οι Ηρακλείς του στέμματος. Σε αλλεπάλληλους κύκλους γύρω από το τοτέμ του αρχηγού κρατούσαν το εικόνισμα του ηθικού πλεονεκτήματος. Μια μεταφυσική ασπίδα την ίδια στιγμή που εμπλουτιζόταν η ατζέντα της διακυβέρνησης. Οι πλέον προβεβλημένοι διαφήμιζαν ακόμη το δικαίωμα στους νεωτερισμούς. Ο Νίκος Παππάς θα ακουγόταν ύστερα από χρόνια να εκφράζει μία πρωτοφανή τακτική ώσμωσης μεταξύ υπουργού και εισαγγελέα: «Θα ζητήσω από τον Παπαγγελόπουλο να μου φέρει την ίδια την τύπισσα και θα της πω “κορίτσι μου, ξέρεις τι πας να κάνεις;”». Ο Τζανακόπουλος θα ανηφόριζε στον Αρειο Πάγο για να πληροφορηθεί τη συγκέντρωση στοιχείων σχετικά με τη Novartis, ενώ κάπου στη γαλαρία ο αψύς Κρητικός θα διαμόρφωνε τις γραμμές άμυνας της νέας εποχής: «Τις εκλογές θα τις κερδίσουμε εάν κάνουμε αναδιανομή του πλούτου προς όφελος της εργαζόμενης φτωχής πλειοψηφίας, εάν δεν κόψουμε τις συντάξεις, εάν αυξήσουμε τον βασικό μισθό… Θα κερδίσουμε αν βάλουμε κάποιους φυλακή. Πρέπει να επιταχύνει η Δικαιοσύνη. Υπάρχει συνειδητή προσπάθεια καθυστέρησης κάποιων διαδικασιών. Αν δεν σπάσει αυτή η ιστορία δεν παίρνουμε πραγματική εξουσία σ’ αυτή τη χώρα». Είχαν πάρει την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία, με την άδεια της Μπέτυς Μπαζιάνα. Ηταν νέοι και αναζητούσαν τους γερασμένους αρμούς της τελευταίας.

ΤΙΜΑΡΙΑ. Τις τελευταίες ημέρες – στην πραγματικότητα, μήνες – το σκηνικό μοιάζει αλλαγμένο. Από ενζενί της ριζοσπαστικοποίησης οι προεδρικοί, οι νεοφώτιστοι και τα πουλέν κατέληξαν βετεράνοι των εσωκομματικών συσχετισμών. Από θιασώτες των συνιστωσών, της Γένοβας και της αντι-παγκοσμιοποίησης αγωνίζονται πλέον σαν τιμαριώτες στο κομματικό οικόπεδο. Στις πόσες ψήφους «αδειάζουν» τον γραμματέα; Στις πόσες αρμοδιότητες κονταίνουν τον Παππά; Θα θάψει το τσεκούρι του πολέμου ο Τσακαλώτος μετά τη σκιώδη Αχτσιόγλου της Οικονομίας; Ποια στάση θα κρατήσουν οι Τοποτηρητές των Γεφυρών στο καινούργιο Game of Thrones που στήνει ο Αλέξης Τσίπρας;

Οι βλαστοί εκείνης της Δρακογενιάς αναζητούν πλέον μια θέση στον ήλιο σαν δημόσιοι υπάλληλοι που μελαγχολούν ριζώνοντας πάνω στο καθήκον. Περιμένουν να ξεκαθαρίσει, λέει, το εσωκομματικό τοπίο για να σηκώσουν τα μανίκια της αντιπολίτευσης και να συνεχίσουν τις αναρτήσεις στο Twitter. Το δείγμα γραφής φαίνεται, ωστόσο, σε όλα τα μεγάλα μέτωπα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση: πανδημική κρίση, Μεταναστευτικό και Λέσβος, ελληνοτουρκικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει για να μείνει ίδιος ο εμπρηστικός λόγος. Ανανεώνεται για να επανέλθει στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή με εμβέλεια από το ασφαλιστικό Πινοτσέτ ως τον Γράμμο. Εχοντας υποστεί τη φθορά των περίπου πέντε κυβερνητικών χρόνων επιστρέφει στη φαντασιακή θέσμιση της ταυτότητάς του. Είναι ΣΥΡΙΖΑ όταν εκκρίνει τοξικότητα. Οταν επιστρέφει στον ταριχευμένο κόσμο με τα λείψανα της Δρακογενιάς. Οι επιτελείς του τοποθετούνται στη θέση που επιβάλλει ο συνομήλικος της Μεταπολίτευσης ηγέτης τους. Αισθάνονται ανανεωμένοι κάθε φορά που αρδεύουν από τα νάματα του νεο-λενινιστικού τακτικισμού. Αισθάνονται νέοι όσο παλιώνουν.