Ο ξεχασμένος σχεδιασμός για το Ασφαλιστικό

Στην κυβέρνηση δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι θα σεβαστούν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την επιστροφή των αναδρομικών ύψους 1,4 δισ. στους δικαιούχους κύριων συντάξεων. Την ίδια στιγμή παραπέμπουν σε νέα δικαστική λύση τους χιλιάδες «δικαιούχους» αναδρομικών από επικουρικές συντάξεις, δώρα και επιδόματα.

Κάνουν όμως και κάτι ακόμα πιο περίεργο. Αφήνουν στο περίμενε περίπου 300.000 αιτήσεις συνταξιοδότησης. «Φούσκωσαν» λένε ξανά λόγω του παγώματος των υπηρεσιών του Δημοσίου κατά την περίοδο της καραντίνας. Ως γνωστόν ό,τι μένει πίσω στο Δημόσιο δύσκολα ξεκολλάει. Το είδαμε να συμβαίνει ξανά με τις εκκρεμείς συνταξιοδοτήσεις επί ΣΥΡΙΖΑ. Το είδαμε να συμβαίνει διαχρονικά συνολικά με τα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου.

Δεν έχει καν σημασία εάν είναι διαθέσιμα τα λεφτά. Το Δημόσιο έχει τον ρυθμό του.

Το δράμα των δικαιούχων είναι ακόμα μεγαλύτερο και ξεπερνάει την αγωνία της αναμονής. Πολλοί από τους δικαιούχους των εκκρεμών συντάξεων, καλούνται να τα βγάζουν πέρα χωρίς ούτε ευρώ μέχρι την έκδοση της σύνταξής τους, καθώς δεν έχει προβλεφθεί για όλους προσωρινή σύνταξη. Φτάσαμε στο 2020 και όμως δεν έχει κάνει πράξη κάποιος πολιτικός κάτι τόσο απλό: ένα προσωρινό εισόδημα για όλους μέχρι την απονομή της σύνταξης.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η κυβέρνηση αυξάνει την προσωρινή σύνταξη από το 50% στο 70% για την κύρια σύνταξη για ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες και από το 50% στο 80% για μισθωτούς του ΙΚΑ. Υπόσχεται παράλληλα ότι θα αυξηθούν οι δικαιούχοι των προσωρινών συντάξεων.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση μεμφόταν ως αντιπολίτευση την προηγούμενη κυβέρνηση για τις καθυστερήσεις στην απονομή των συντάξεων και το «μαρτύριο της σταγόνας» που βιώνουν χιλιάδες συμπολίτες μας.

Στο κυβερνητικό επιτελείο, πριν γίνουν κυβέρνηση, έλεγαν και κάτι άλλο. Οτι σχεδιάζουν ένα Ασφαλιστικό αντίστοιχο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών, που θα επιτρέψει τη μετατροπή του από διανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό. Οτι θα πάψει δηλαδή το κράτος να δανείζεται χρήματα από τους σημερινούς εργαζομένους, προκειμένου να πληρώσει τις σημερινές συντάξεις, χωρίς να μπορεί να υποσχεθεί στους νέους ότι θα τους τα επιστρέψει. Ο τότε σχεδιασμός προέβλεπε και κάτι άλλο, την ανάπτυξη δύο επιπλέον πυλώνων. Τον πυλώνα των επαγγελματικών ταμείων και τον τρίτο πυλώνα της ιδιωτικής ασφάλισης.

Ολος αυτός ο σχεδιασμός ξεχάστηκε πλήρως από τον πρώτο ασφαλιστικό νόμο που έφερε η κυβέρνηση στην αρχή του έτους.

Την ίδια στιγμή η συγκυρία είναι μοναδική για την ενίσχυση της αποταμίευσης. Οι καταθέσεις τον Ιούλιο αυξήθηκαν κατά περίπου 3,2 δισ. και συνολικά καταγράφουν άνοδο σε ετήσια βάση άνω του 10%. Οι πολίτες επέλεξαν να παρκάρουν τις οικονομίες τους σε καταθετικά προϊόντα με σχεδόν μηδενικές αποδόσεις. Δεν είχαν προφανώς διαθέσιμες άλλες επιλογές.

Μια μορφή, δηλαδή, αποταμίευσης όπου οι καταθέσεις γνωρίζουν τη μεγαλύτερη άνοδο εδώ και πολλά χρόνια, προφανώς ενισχυμένες και από την ανασφάλεια για κατανάλωση που προκαλεί η πανδημία, την ίδια στιγμή που μια άλλη μορφή αποταμίευσης, αυτή σε συνταξιοδοτικά προγράμματα, δεν είναι με σοβαρά κίνητρα διαθέσιμη.

Κι όμως προεκλογικά μιλούσαν για ατομικούς λογαριασμούς των ασφαλισμένων. Μιλούσαν για ελεύθερο δικαίωμα επιλογής φορέα ασφάλισης ανάμεσα στον κρατικό πάροχο, σε επαγγελματικά ταμεία ή ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Μιλούσαν για το ζητούμενο για να υλοποιηθούν όλα αυτά: για φορολογικά κίνητρα που θα εξαιρούν τις καταβολές στον τρίτο πυλώνα από το φορολογητέο εισόδημα.

Προφανώς όλα αυτά υπάρχει χρόνος να γίνουν. Η αρχή δεν μπορεί να γίνει σήμερα με τις ανακοινώσεις για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών από τον Πρωθυπουργό στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης.