Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόκληση για το ΚΙΝΑΛ

H συνολική αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ έναν χρόνο μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές του ήττες το 2019 αναδεικνύει το βαθιά ταυτοτικό, ιδεολογικό, προγραμματικό κενό στο οποίο βρίσκεται. Ο τελευταίος «ανασχηματισμός» του κ. Αλέξη Τσίπρα στο Κόμμα έρχεται να επισφραγίσει την πλήρη αδυναμία του να βρει έναν διαφορετικό βηματισμό και να μπορέσει να ασκήσει με επάρκεια τα καθήκοντα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ενώ η υπόθεση της επανίδρυσής του, ώστε να αποτελέσει μια μεγάλη Προοδευτική Παράταξη, παραπέμπεται στις καλένδες και ανεκδοτοποιείται. Ο εκνευρισμός του Προέδρου του στις δημόσιες δηλώσεις του και τις ομιλίες στη Βουλή δείχνουν άγχος, αλλά και πλήρη αδυναμία σύνθεσης των πιο διαφορετικών απόψεων στο εσωτερικό του σε μια νέα προωθητική γραμμή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Αλέξης Τσίπρας βρίσκονται μπροστά σε πολλαπλά αδιέξοδα. Πορεύονται με εύκολη κριτική, χωρίς καμία συγκεκριμένη πρόταση, θυμίζουν το προφίλ τους το 2010-2012 ενώ οι συνθήκες έχουν αλλάξει πλήρως. Αποφεύγουν να κάνουν μία ουσιαστική αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας τους για προφανής λόγους εσωκομματικών ισορροπιών, εμφανίζονται σαν να ξεχνούν ότι υπήρξαν κυβέρνηση παρέα με τη δεξιά των ΑΝΕΛ ολοκληρώνοντας τεσσεράμισι χρόνια μιας θητείας, για την οποία καταδικάστηκε σκληρά από τους έλληνες πολίτες. Επαναλαμβάνονται δείχνοντας αμετανόητοι, συντηρώντας έτσι με τον τρόπο τους το αρνητικό ρεύμα απέναντι τους, μετατρέποντας το «να φύγουν» σε «να μην ξαναγυρίσουν». Οσοι Πασοκογενείς και κεντροαριστεροί δεν πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να πάρουν μια καρέκλα και πίστευαν σε μία επανίδρυση του Προοδευτικού χώρου ή σε ένα νέο Συνέδριο Επινέ κατά τα πρότυπα Μιτεράν, μάλλον πρέπει να βρίσκονται ζαλισμένοι και απογοητευμένοι σε έναν χώρο με τον οποίο δεν έχουν όπως φαίνεται και πολλά κοινά.

Η όλη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, η όλη συμπεριφορά του είναι, δυστυχώς, ο καλύτερος βοηθός του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αδυνατεί να εμφανίσει μία σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Ετσι είναι νομοτελειακό ο ΣΥΡΙΖΑ να χάνει δυνάμεις, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και αυτή η φθορά να μην μπορεί να σταματήσει. Αν ακολουθείς τον ίδιο δρόμο, φτάνεις πια στο ίδιο τελικό σημείο. Τα ψέματα φαίνεται να τέλειωσαν και γι’ αυτό ο κ. Αλέξης Τσίπρας δείχνει να αφήνει τα μεγάλα λόγια για ευρύτερη Παράταξη και να φροντίζει να διαμορφώνει ένα αυστηρά αρχηγικό Κόμμα, ελπίζοντας ότι θα αντέξει και να επανέλθει αν υπάρξει μια καταστροφή (εθνική, υγειονομική, οικονομική).

Το τραγούδι λέει πως «ό,τι αρχίζει ωραία, τελειώνει με πόνο» και αυτό φαίνεται να επαληθεύεται στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα όμως δεν έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο, αλλά με το πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται. Σήμερα στον Προοδευτικό, Κεντροαριστερό χώρο δημιουργείται μεγάλο κενό, που αν δεν καλυφθεί μπορεί να οδηγήσει σε μακρόχρονη συντηρητική κυριαρχία. Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση για το Κίνημα Αλλαγής. Ελλείψει ουσιαστικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καλείται να διαδραματίσει αυτόν το ρόλο. Με βάση την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, καλείται να είναι η βασική δύναμη, καταλύτης στον Προοδευτικό χώρο, που θα ανατρέψει συσχετισμούς και θα αρθρώσει έναν σύγχρονο, μεταρρυθμιστικό, πραγματικά φιλολαϊκό απέναντι προς τον συντηρητισμό της ΝΔ πολιτικό, προγραμματικό λόγο. Μεγάλη η πρόκληση, αλλά αυτή είναι και η ομορφιά της Πολιτικής: Να ανατρέπεις όσα κάποιοι θέλουν να εμφανίσουν ως αναπότρεπτα.

Η Νάντια Ι. Γιαννακοπούλου είναι βουλευτής Β2 Δυτικού Τομέα Αθήνας, του Κινήματος Αλλαγής