Υπάρχουν ευθύνες για τη Μόρια{CR}

Από την αρχή της πανδημίας, η δημοσιογραφική ερώτηση προς όλα τα κυβερνητικά στελέχη ήταν αυτονόητη: και τι θα γίνει αν δούμε κρούσματα στη Μόρια; Εύκολα μπορούσες να καταλάβεις ότι ήταν μεγάλος ο κίνδυνος διασποράς του ιού σε έναν ανοιχτό καταυλισμό, και εντός των ορίων του και εκτός, στην πόλη και στο νησί. Οι απαντήσεις ήταν καθησυχαστικές. Αλλά και γενικόλογες. Οπως στις 18 Μαρτίου, που ο αρμόδιος υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ασύλου, Νότης Μηταράκης, πανηγύριζε διότι δεν είχε έως εκείνη τη στιγμή εκδηλωθεί κανένα κρούσμα κορωνοϊού στη Μόρια. Ονειρο.

Ο Νότης Μηταράκης, γενικώς, πανηγυρίζει, λυπάται, ευχαριστεί όσους χορηγούν το ΚΥΤ της Μόριας με κάποιες υποδομές – αλλά η χώρα συνεχίζει να μην έχει πολιτική ένταξης των προσφύγων και των μεταναστών. Κυριάρχησε η πολιτική της αποθάρρυνσης νέων εισροών. Αλλά οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που ήδη είναι εδώ έχουν βαλτώσει στη χωρίς υποδομές, δύσκολη συνθήκη της Μόριας, και αντίστοιχων ΚΥΤ, προσδοκώντας κάτι αβέβαιο, πιθανόν μια κοινωνική ένταξη. Που δεν ερχόταν.

Η κυβέρνηση της ΝΔ παρέλαβε ένα χάος στο Προσφυγικό/Μεταναστευτικό από τον ΣΥΡΙΖΑ, μαζί και την ντροπή της Μόριας – μια δομή στην οποία το κράτος έχει περιορισμένη κυριαρχία και που παιχνίδι κάνουν διάφοροι εξωγενείς παράγοντες, κυρίως ΜΚΟ, οι οποίες πρώτα απ’ όλα πρέπει να συντηρηθούν οι ίδιες, συντηρώντας και την ακριβή σε κάποια επίπεδα γραφειοκρατία τους.

Τι μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση; Δυο πράγματα μπορούσε να τα κάνει. Να επισπεύσει τη διαδικασία αντικατάστασης της Μόριας με κλειστές, ελεγχόμενες και πιο ανθρώπινες δομές – βρήκε όμως απέναντί της την τοπική κοινωνία, οδηγημένη από τον δημαγωγό περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη. Και να δώσει σε πρόσφυγες, που θα μείνουν στη χώρα, και σε μετανάστες, που θα φύγουν, κίνητρα διαβίωσης και ένταξης σε κάποια κοινωνική συνθήκη. Με εξαίρεση τις παρεμβάσεις της Ειρήνης Αγαπηδάκη, που αναλώνεται για να βγάλει από την κόλαση τα ασυνόδευτα παιδιά, δεν έγινε τίποτα άλλο. Ή μάλλον, γέμισε άστεγους μετανάστες η Πλατεία Βικτωρίας.

Και τώρα. Θα λεχθεί ότι η Μόρια χρησιμοποιείται στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου από τουρκικά συμφέροντα. Ισως συμβαίνει και αυτό, η δεύτερη φωτιά χθες το βράδυ στον καταυλισμό μπορεί να είναι ένδειξη οργανωμένης δολιοφθοράς. Αυτή η πιθανότητα, όμως, δεν αναιρεί το δεδομένο ότι οι αρμόδιοι υπουργοί απλώς καθησυχάζουν τους πολίτες και απευθύνουν ευχολόγια: ακόμα και στις 2 Σεπτεμβρίου, όταν εντοπίστηκε το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στον καταυλισμό, ο Μηταράκης έκανε κοινωνιολογία: το περιστατικό «καταδεικνύει την αναγκαιότητα δημιουργίας κλειστών και ελεγχόμενων δομών», δήλωσε. Στο μεταξύ, το γαϊτανάκι της εξάπλωσης του ιού στη Μόρια ξεδιπλωνόταν. Ετσι φτάσαμε, χθες τα ξημερώματα, στην πυρκαγιά.

Στην περιοχή δραστηριοποιούνται μεγάλα συμφέροντα. Τα χρηματικά ποσά που έρχονται για τη λειτουργία της Μόριας είναι πολλά – κι όπου κυκλοφορεί πολύ χρήμα, χωρίς να είναι δυνατόν να ελεγχθεί με ακρίβεια η διάθεσή του, ευδοκιμούν συνθήκες διαφθοράς. Ακούγονταν και ακούγονται πολλά, χωρίς να μπορεί κανείς να διακριβώσει τι είναι αλήθεια. Εκείνο που δεν επιδέχεται διαψεύσεων είναι η επιβεβαιωμένη αποτυχία των κυβερνήσεων – και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. Εκείνο που επίσης δεν επιδέχεται διαψεύσεων είναι η αποτυχία του υπουργού Μηταράκη και του αναπληρωτή υπουργού Γιώργου Κουμουτσάκου να λύσουν το ζήτημα. Ούτε την ανθρωπιστική πλευρά του κατάφεραν να αγγίξουν, ούτε την πολιτική του, ούτε τις πρακτικές όψεις του.

Η ακινησία, και η διαχείριση του χρόνου που περνάει με επικοινωνία, δεν είναι πολιτική.